Έντυπη Έκδοση

Η Γκάλας τραγουδά Αγγελόπουλο

«Τα φιλιά σου είναι φωτιά/ μη φύγεις και ποτέ μη μ' αρνηθείς«. Είναι το τραγούδι που δίνει τον τίτλο στην παράστασή μου. Είναι το γνωστό τραγούδι του Μανώλη Αγγελόπουλου και του Μοχάμεντ Αμπντέλ Ουαχούντ, διασκευή του »Εντά Ομπρί", ενός φημισμένου τραγουδιού από την Αίγυπτο που είχε ερμηνεύσει η Ουμ Καλσούμ. Ουσιαστικά έχω ετοιμάσει μια σειρά από τραγούδια που αντανακλούν την απόγνωση της απώλειας, την απειλή για αναχώρηση του εραστή όπως σε αυτό το τραγούδι.

»Οι ήρωες των τραγουδιών μου είναι ο πρόσφυγας που ζητάει να ακούσει μόνο έναν αμανέ καθώς πεθαίνει, ένας μετανάστης που πρέπει να θάψει μόνος τον καλύτερό του φίλο, νύχτα, σε μια ξένη πόλη, η απελπισία ενός άνδρα που διώχνεται από τους δικούς του, ένας άνδρας που βλέπει την καταστροφή της χώρας του από τους "προστάτες", κάποιους που υποκρίνονταν ότι θα τον φροντίσουν αλλά τον κλέβουν και του καίνε το σπίτι, ενώ κοιμάται».

Η Νταϊαμάντα Γκάλας είναι χειμαρρώδης καθώς εξηγεί στο «7» τον πυρήνα της παράστασης «Τα φιλιά σου είναι φωτιά», που θα δώσει, την Τρίτη, στο Θέατρο Παλλάς. Αυτή την φορά έρχεται με τα «τραγούδια της εξορίας» για να αφηγηθεί τη μοίρα του ξεριζωμένου. Αλλωστε, και η ιδια νιώθει εξόριστη στην μουσική σκηνή, παρά τους 15 δίσκους γεμάτους επιτυχίες που έχει κυκλοφορήσει από το 1982.

«Κάθε ερώτηση για το τι κρύβεται πίσω από την παράσταση μου φαίνεται λίγο αλλόκοτη», λέει. «Οταν σχεδιάζω μια παράσταση θέλω να αντανακλά τα συναισθήματα μου, την δεδομένη στιγμή και πού ακριβώς βρίσκομαι στην πορεία μου στη μουσική. Φυσικά, έχω δώσει και συναυλίες με συγκεκριμένο θέμα όπως τη γενοκτονία των Αρμενίων και γενικά των πληθυσμών της Ανατολίας ή το στίγμα του AIDS. Αλλά κάθε συναυλία δεν μπορεί παρά να αναφέρεται στα προσωπικά μου βιώματα».

Γεννημένη από έλληνες γονείς στο Σαν Ντιέγκο, η Γκάλας σπούδασε κλασική και τζαζ, αλλα γρήγορα απέκτησε φήμη ως μια αβανγκάρντ μουσικός και περφόρμερ που εστιάζει στις σκοτεινές πλευρές του ανθρώπου και της ιστορίας του. Εντονα πολιτικοποιημένη, έχει βάλει στην ιστοσελίδα της (www.diama ndagalas.com) ένα κείμενό της με τίτλο «Αλληλεγγύη στους έλληνες αναρχικούς».

Πιστεύει ότι οι φωτιές στην Πελοπόννησο του 2007 συνδέονται με την εξέγερση τον Δεκέμβριο του 2008. «Δεν έχω δίκιο;» αναρωτιέται.

«Κοιτάξτε τι συμβαίνει τώρα. Οι πλούσιοι συνεχίζουν να κοπρίζουν σε όλη την Ελλάδα και να υποκρίνονται ότι δεν υπάρχουν ούτε νέοι καλλιτέχνες που να αξίζουν υποστήριξη, ούτε μια ολόκληρη νέα γενιά που πρέπει να μορφωθεί, ούτε αγρότες που είναι αναγκαίο να στηριχθούν για τον μόχθο τους. Αντίθετα, πυρπολούν την Ελλάδα, ετοιμάζουν πολυτελή ξενοδοχεία που καταστρέφουν περιοχές όπως τη Μάνη, απ' όπου είναι η καταγωγή μου, και σκοτώνουν παιδιά όταν αυτά αντιστέκονται».

Η Γκάλας ζει πάντα στην Αμερική, αλλά μάλλον αποφεύγει την ελληνική κοινότητα. «Δεν σκέφτομαι ποτέ ότι είμαι Ελληνίδα και κουβαλάω μια κληρονομιά», λέει. «Απλα, αν δεν ήμουν Ελληνίδα, δεν θα ήμουν η Γκάλας. Το τονίζω, όμως, δεν είμαι Ελληνοαμερικάνα. Γιατί οι Ελληνοαμερικανοί είναι οι βλάκες που διασκεδάζουν με τους αστέρες της ελληνικής τηλεόρασης, τους μάγειρες, τους σχεδιαστές και τους κομμωτές. Είναι όλοι αυτοί που το όνειρό τους είναι να γίνουν πλούσιοι στις ΗΠΑ».

Αντίθετα, στο δικό της έργο επικρατεί ο ζόφος. Τα τραγούδια μοιάζουν με σάουντρακ αρχαίας τραγωδίας καθώς μιλάνε για το θάνατο, το βίωμα της απώλειας, τη νοσταλγία για τις χαμένες πατρίδες. «Γράφω μουσική και δίνω συναυλίες αντλώντας έμπνευση από τη δυσανεξία της καθημερινής ζωής», εξηγεί.

«Ολα αυτά τα μαρτύρια που υφίσταται ο άνθρωπος, τον πόνο του θανάτου, την προδοσία, την επιθυμία για εκδίκηση και το σχέδιο που εξυφαίνει για να την πραγματώσει. Από την άλλη, με εξοργίζουν οι κάθε είδους ψεύτες με τις δειλές τους δικαιολογίες και την παθητική στάση απέναντι σε όσα συμβαίνουν.

»Καθώς νιώθω ότι είμαι περικυκλωμένη από τέτοιους, με εκπλήσσει η επιθυμία μου να επιζήσω στην επιφάνεια όλης αυτής της κατάστασης, στη σκηνή. Στο μεταξύ, καθώς περνούν τα χρόνια αφοσιώνομαι ακόμα περισσότερο στο να λέω, μέσω της μουσικής μου, την αλήθεια στο πρόσωπο των ψευτών. Μη με παρεξηγείτε, δεν είμαι ιδεαλίστρια. Γράφω μουσική γιατί χρειάζομαι τα χρήματα. Δεν έχω άλλα έσοδα. Δεν παύω, όμως, να απεχθάνομαι την υποκρισία των άλλων». *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Μουσική
Σχετικά θέματα: Μουσική
Θησαυροί από τη Σάμο
Μουσικό εξπρές
Το τραγούδι ταξιδεύει την Ελλάδα
Σγούρος με την Ορχήστρα του Δήμου Αθηναίων
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Συνέντευξη: Παύλος Γερουλάνος
«Πολλά χρήματα ήταν σε λάθος χέρια»
Συνέντευξη: Φατίχ Ακίν
Ελλάς-Τουρκία συμμαχία
Κινηματογράφος
Απ' την Αμελί στους εμπόρους όπλων
Ερως, ανίκατε γήρας
Συναντώντας τον Κόπολα
Φάουστ αλά Τέρι Γκίλιαμ
Ταινία υπό παρακολούθηση
Θέατρο
Γράμματα και θάματα
Η σκοτεινή πλευρά της σκηνής
Φυλάνε τα χνότα τους
Εκθεση γλυπτικής
Το μπαλέτο του Ντεγκά
Αλυσίδες βιβλιοπωλείων
Οι μικροί, οι μεγάλοι και το βιβλίο
Βιβλίο
Μες στην υπόγεια την ταβέρνα
Γράφοντας στη σκιά του Τείχους
Εκθεση
Ενα «σπίτι» με ιστορία
Μουσική
Η Γκάλας τραγουδά Αγγελόπουλο
Θησαυροί από τη Σάμο
Μουσικό εξπρές
Το τραγούδι ταξιδεύει την Ελλάδα
Σγούρος με την Ορχήστρα του Δήμου Αθηναίων