Έντυπη Έκδοση

«Ο Μπερλουσκόνι δεν αφήνει την εξουσία!»

Σε κακό δαίμονα του Σίλβιο Μπερλουσκόνι έχει εξελιχθεί η εφημερίδα «Repubblica»! Δεν τον αφήνει σε χλωρό κλαρί τους τελευταίους μήνες, πότε με την υπόθεση της ανήλικης «φιλενάδας» του Νοέμι Λετίτσια, πότε με το διαζύγιό του από τη Βερόνικα Λάριο, πότε με τα τσιλημπουρδίσματά του με πολυάριθμα call girls, πότε με τις πάσης φύσεως πολιτικές του γκάφες και τις κάθε είδους παρανομίες των εταιρειών του.

Έτζιο Μάουρο - Δ/ντής της «Repubblica» Έτζιο Μάουρο - Δ/ντής της «Repubblica» Φυσικά εισέπραξε μήνυση για «λιβελογραφία», ανταπέδωσε για «δυσφήμηση» και το ντέρμπι συνεχίζεται χωρίς καμία από τις δύο πλευρές να φέρεται διατεθειμένη να υποχωρήσει.

* Για την αντιπαράθεση της «Repubblica» με τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι μίλησε στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» ο διευθυντής της εφημερίδας Ετζιο Μάουρο:

* Μπορούμε να μιλάμε για ένα καινούριο Γουότεργκεϊτ, με την «Repubblica» στο ρόλο της «Washington Post»;

- Η μόνη ομοιότητα είναι στη δημοσιογραφική τυπολογία: Η διαρκής, η καθημερινή έρευνα μιας εφημερίδας με θέμα την εξουσία. Η κυριότερη διαφορά, μεταξύ των πολλών, είναι η εξής: Ο Ρίτσαρντ Νίξον, που πέρασε στην ιστορία ως ο χειρότερος εχθρός του τύπου, δεν χρησιμοποίησε ούτε το ένα δέκατο των μέσων που χρησιμοποιεί ο Μπερλουσκόνι εναντίον των εφημερίδων που ασκούν κριτική εναντίον του. Ο Μπερλουσκόνι αποκάλεσε «κακούργους» τους δύο ρεπόρτερ της «Repubblica» που του απηύθυναν τις ερωτήσεις, ζήτησε από τις επιχειρήσεις να μην διαφημίζονται στη «Repubblica», ζήτησε από τους επιχειρηματίες να εξεγερθούν εναντίον της «Repubblica», μήνυσε στη δικαιοσύνη τις δέκα ερωτήσεις που επί ένα εξάμηνο του απευθύναμε καθημερινά, ζητώντας από τους δικαστές να μας φιμώσουν.

* Πώς καταφέρνει ένας τύπος σαν τον Μπερλουσκόνι να γοητεύει για τόσο μεγάλο διάστημα τους Ιταλούς;

- Η συναίνεση προς τον Μπερλουσκόνι οφείλεται σε πολλούς παράγοντες. Πρώτα απ' όλα υπάρχει η χρόνια αδυναμία της ιταλικής αριστεράς, που μένει ακόμη χωρίς ταυτότητα και με αβέβαιη ηγεσία, αφού για ένα τρίμηνο ασχολήθηκε σχεδόν αποκλειστικά με το συνέδριό της. Πρέπει επίσης να λάβουμε υπ' όψιν μας τον πλήρη έλεγχο που -μοναδική περίπτωση στον κόσμο- ο Μπερλουσκόνι ασκεί στο τηλεοπτικό πανόραμα της Ιταλίας, αφού ελέγχει ιδιοκτησιακά τα τρία ιδιωτικά κανάλια και πολιτικά τα τρία δημόσια. Αν λάβουμε υπ' όψιν μας ότι στις τελευταίες ευρωεκλογές το 69,3% των Ιταλών αποφάσισε ποιον θα ψηφίσει με βάση την ενημέρωση που έλαβε από την τηλεόραση, είναι σαφές ότι ο Μπερλουσκόνι ελέγχει τη σύγχρονη «αγορά», το χώρο δηλαδή όπου σχηματίζονται οι συναινέσεις και διαμορφώνεται η κοινή γνώμη. Τέλος, ο Μπερλουσκόνι κατάφερε με μεγάλη επιδεξιότητα να «πουλήσει» στους Ιταλούς ένα όνειρο που τους λέει ότι μπορούν να αφιερωθούν στις δουλειές τους, εξουσιοδοτώντας τον Αρχηγό, ο οποίος κυβερνά με τρόπο αυτοκρατορικό καθώς έχει λάβει το άγιο χρίσμα κατευθείαν από το λαό.

* Θα ήθελα να επιμείνουμε στον έλεγχο των μίντια από τον Μπερλουκόσνι.

- Για τις τηλεοράσεις σάς απάντησα ήδη. Αλλά από τα μέσα Αυγούστου ο Μπερλουσκόνι κατανόησε ότι η πολιτική διαμάχη μεταφέρθηκε στις εφημερίδες. Η εφημερίδα της οικογένειάς του άλλαξε τότε διευθυντή. Ο απερχόμενος έγραψε ότι έδωσε όλες τις οφειλόμενες μάχες, αλλά δεν μπορεί να ψάχνει στις κρεβατοκάμαρες εκδοτών και διευθυντών άλλων εφημερίδων. Μία εβδομάδα αργότερα, με νέο διευθυντή, ιδού και το τεκμήριο: η «Giornale», ιδιοκτησίας της οικογενείας Μπερλουσκόνι, δημοσίευσε μια ανώνυμη κόλλα χαρτί, γραμμένη στην ιδιόμορφη γλώσσα των μυστικών υπηρεσιών. Κατηγορείτο εκεί για ομοφυλοφιλία ο διευθυντής της εφημερίδας των επισκόπων, το μόνο αμάρτημα του οποίου ήταν ότι κατέκρινε τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι.

* Είναι, λοιπόν, η ιταλική TV η χειρότερη όλων; Τα καταφέρνει τουλάχιστον σε ζητήματα προπαγάνδας...

- Η τηλεόραση δεν αρκείται μόνο στην προπαγάνδα. Κάνει ένα σαφώς πιο εκλεπτυσμένο έργο, διαγράφοντας τις άβολες ειδήσεις και δίνοντας έμφαση σε εκείνες της αρεσκείας μας. Με αυτόν τον τρόπο, κατά το οργουελικό πρότυπο, η ελεγχόμενη TV αποδομεί την πραγματικότητα, την εκμηδενίζει και την αναπλάθει με τρόπο τεχνητό και ιδεολογικά χρήσιμο.

* Κι ο Μέρντοχ; Αποτελεί σοβαρή απειλή για τον Μπερλουσκόνι;

- Η πληροφόρηση του καναλιού Sky του Μέρντοχ είναι σίγουρα πιο ισορροπημένη και πληρέστερη σε σχέση με τα ιδιωτικά κανάλια του Μπερλουσκόνι και τα δημόσια της RAI. Ο Μέρντοχ συνιστά κίνδυνο για τον Μπερλουσκόνι από τη στιγμή που η τηλεόρασή του απειλεί το δίπολο RAI-Mediaset που κυριαρχεί στους αιθέρες και που σήμερα μετατράπηκε σε μονοπώλιο με ένα μονάχα σημείο αναφοράς, τον αρχηγό του μεγαλύτερου κόμματος, ηγέτη της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας και πρόεδρο της κυβέρνησης. Ενα ασυμβίβαστο που δεν συναντάται πουθενά στον κόσμο.

* Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ο Μπερλουσκόνι χάνει έδαφος. Τελειώνει μήπως η κυριαρχία του;

- Δύσκολα μπορεί κανείς να προβλέψει πώς θα τελειώσει αυτή η διαδρομή. Το μόνο βέβαιο είναι ότι η έρευνα της «Repubblica» και τα σκάνδαλα του καλοκαιριού άνοιξαν ρωγμή στον πορσελάνινο κόσμο μέσα στον οποίο ο Μπερλουσκόνι ήθελε να θρέψει την αρχηγία του. Αυτή η ρωγμή διευρύνεται μέρα με τη μέρα, φέρνει σε αντιπαράθεση τον Μπερλουσκόνι με τον διεθνή τύπο, με τουλάχιστον ένα μέρος της Εκκλησίας και με τον κυριότερο σύμμαχό του, τον πρόεδρο της Βουλής Τζανφράνκο Φίνι. Ο πρωθυπουργός περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του και δεν παράγει πλέον πολιτική. Είναι περικυκλωμένος από τα σκάνδαλα, από τη δυσπιστία των συμμάχων του και από το φόβο των δικαστών. Αντιδρά χτυπώντας όλους όσοι τον επικρίνουν με προσωπικές επιθέσεις. Η ένατη ερώτησή μας του ζητούσε να μας διαβεβαιώσει ότι δεν θα χρησιμοποιούσε τις μυστικές υπηρεσίες εναντίον των νέων γυναικών που καταθέτουν, εναντίον των δικαστών που ερευνούν, εναντίον των δημοσιογράφων που υποβάλλουν ερωτήσεις. Η μέθοδος όμως των αποκαλύψεων και των προσωπικών επιθέσεων εφαρμόζεται καθημερινά. Πιστεύω πολύ απλά ότι σε μια σύγχρονη δημοκρατία δεν είναι δυνατόν να κυβερνά κανείς με εκβιασμούς, με απόπειρες εκφοβισμού, με τρομοκρατία.

* Σας μήνυσε κιόλας ο ίδιος ο Μπερλουσκόνι. Φοβάστε το δικαστήριο;

- Μένω άναυδος όταν σκέπτομαι ότι ένας πολιτικός ηγέτης καταφεύγει στους δικαστές, επειδή δεν θέλει να απαντήσει σε κάποιες ερωτήσεις. Επειτα από έξι μήνες καταλαβαίνει ότι δεν μπορεί να σιωπά μπροστά στα ερωτήματα που του τίθενται καθημερινά και αποφασίζει να απαντήσει. Το κάνει όμως με τρόπο έμμεσο και αμφιλεγόμενο, σε βιβλίο που εξέδωσε ο εκδοτικός του οίκος. Εμείς του θέσαμε την τελική και αποφασιστική ερώτηση: Για ποιο λόγο αδυνατεί να πει την αλήθεια στους συμπολίτες του;

* Αρχικά τραβάγατε σχεδόν μόνοι σας κουπί εναντίον του Μπερλουσκόνι, τώρα σας ακολουθούν ένα σωρό ΜΜΕ. Αισθάνεστε δικαιωμένοι;

- Ποτέ μα ποτέ δεν αισθανθήκαμε μόνοι διότι ο αριθμός αναγνωστών της «Repubblica» όλους αυτούς τους μήνες αυξήθηκε θεαματικά, ενώ και στο Διαδίκτυο υπήρξε πολύ ισχυρή ανταπόκριση στις δημοσιογραφικές πρωτοβουλίες που αναλάβαμε.

* Οι αναγνώστες τι σας λένε;

- Οι αναγνώστες μάς ζητούν να συνεχίσουμε αυτή τη δημοσιογραφική μάχη. Ζητούν να συμμετάσχουν, υπογράφουν τις εκκλήσεις των νομομαθών υπέρ της ελευθεροτυπίας, των διανοουμένων ενάντια στις προσβολές που ο πρωθυπουργός εκτόξευσε στις γυναίκες και στη δημοκρατία. Δημιουργήθηκε μια υπέροχη κοινότητα, που θέλει να προχωρήσει στον ίδιο δρόμο, μαζί με τους αναγνώστες μας.

* Το καλύτερο και το χειρότερο απ' τη διαμάχη με τον Μπερλουσκόνι;

- Το καλύτερο ήταν ότι μάθαμε τι μπορεί να κάνει μια εφημερίδα, χάρη σε μια μάχη που δεν έχει μόνο δημοσιογραφικό χαρακτήρα αλλά κινητοποιεί κιόλας τους πολίτες-αναγνώστες. Το χειρότερο ήταν ότι ανακαλύψαμε πως στις ιδέες και τις ειδήσεις απαντούν όχι με ειδήσεις και διαφορετικές ιδέες, αλλά με προσωπικές επιθέσεις, εναντίον οποιουδήποτε τολμήσει να κατακρίνει την κυρίαρχη εξουσία.

* Οπως μου τα λέτε, ο Μπερλουσκόνι δεν διστάζει εμπρός σε τίποτε. Τελικά, πόσο χαμηλά μπορεί να πέσει;

- Ο Μπερλουσκόνι θα κάνει τα πάντα για να κρατήσει την εξουσία. Στο πολιτικό χαροπάλεμά του θα δείξει τον χειρότερο εαυτό του. Σήμερα στρεβλώνει το δίκαιο και τη νομιμότητα για να εξασφαλίσει ασυλία με ένα φωτογραφικό νόμο (τον δέκατο ένατο κατά σειράν από τότε που βρίσκεται στην εξουσία), για να ξεφύγει από τους δικαστές που τον δικάζουν για δωροδοκία, έγκλημα που διέπραξε πριν ασχοληθεί με την πολιτική. Ας το πούμε αλλιώς: η εκτελεστική εξουσία επιβάλλει στη νομοθετική κανόνες που παραλύουν τη δικαστική. Υπάρχει κάτι παρόμοιο πουθενά στη Δύση;

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Media
Με λέξεις-κλειδιά
Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (ΜΜΕ)
Ιταλία
Άλλα θέματα στην κατηγορία Media της έντυπης έκδοσης
Οι δέκα ερωτήσεις της «Repubblica»
Φαρμακερά βέλη
Συνέντευξη: Ετζιο Μάουρο
«Ο Μπερλουσκόνι δεν αφήνει την εξουσία!»