Έντυπη Έκδοση

Ελλάδα

Διάλογος

  • Διάλογοι για το φορολογικό

    Τον Μάρτιο του 2010 αναμένεται να έχει ολοκληρωθεί ο κοινωνικός διάλογος και να κατατεθεί στη Βουλή προς ψήφιση το νέο φορολογικό νομοσχέδιο.

    Πρόκειται σίγουρα για ένα από τα νομοθετήματα μέσα από το οποίο η νέα κυβέρνηση θα δώσει το στίγμα της οικονομικής αλλά και της κοινωνικής πολιτικής της, παίρνοντας δύσκολες αποφάσεις, μέσα μάλιστα σε συνθήκες σκληρής δημοσιονομικής επιτήρησης από την Ευρωπαϊκή Ενωση.

    * Ο καθηγητής Γ. Στουρνάρας πιστεύει ότι η δημοσιονομική προσαρμογή είναι προτεραιότητα και ότι απαιτείται τετραετής περίοδος. Πρέπει να στηριχθεί κυρίως στη συγκράτηση των δαπανών και στον περιορισμό της φοροδιαφυγής και της φοροαποφυγής, αλλά μπορούν να αναζητηθούν έσοδα και μέσω της ένταξης όλων των εισοδημάτων στη φορολογική κλίμακα και της αύξησης ορισμένων ειδικών φόρων κατανάλωσης ως μέτρων άμεσης απόδοσης.

    * Ο πρώην βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Γ. Δραγασάκης κάνει λόγο για τεχνητή καλλιέργεια κλίματος εκφοβισμού του κόσμου σχετικά με την πορεία της οικονομίας, με σκοπό τη δικαιολόγηση άδικων, σκληρών αντικοινωνικών μέτρων ως δήθεν σωτήριων και κυρίως αναπόφευκτων. Προτείνει αλλαγή της σχέσης άμεσων - έμμεσων φόρων υπέρ των πρώτων, αλλά και μείωση της επιβάρυνσης των μισθωτών και των συνταξιούχων.

    ** Ο οικονομολόγος Γ. Σφακιανάκης επισημαίνει, τέλος, ότι υπάρχουν δύο προϋποθέσεις για την επιτυχία της φορολογικής μεταρρύθμισης: ό,τι κι αν αποφασιστεί, να μην αλλάξει ξανά και οι παρεμβάσεις να διευρύνουν τη φορολογική βάση και να μην αυξήσουν το φορολογικό βάρος για τους συνεπείς φορολογούμενους.

    Δίκαιη μεταρρύθμιση τώρα

    Η συζήτηση για το φορολογικό σύστημα γίνεται σε συνθήκες δημοσιονομικής κρίσης.

    Μάλιστα, στο έδαφος υπαρκτών προβλημάτων, ορισμένοι καλλιεργούν κλίμα πανικού και εκφοβισμού του κόσμου, με σκοπό τη δικαιολόγηση άδικων, σκληρών αντικοινωνικών μέτρων ως δήθεν σωτήριων και κυρίως αναπόφευκτων.

    **Η πίεση, λοιπόν, για μέτρα επίπεδα και επιθετικά, εισπρακτικού χαρακτήρα, είναι ισχυρή, με κίνδυνο να επισκιαστεί ή να παρακαμφθεί, μία ακόμη φορά, η χρόνια ανάγκη για τη ριζική αναμόρφωση ενός από τα πιο άδικα, αναχρονιστικά όσο και αναποτελεσματικά φορολογικά συστήματα της Ευρώπης, όπως είναι το δικό μας.

    Ενδεικτικά αναφέρω ότι η όποια προοδευτικότητα της φορολόγησης του εισοδήματος έχει διαβρωθεί ουσιαστικά, αφού τα τελευταία 30 χρόνια τα φορολογικά κλιμάκια από δεκαεννιά (19) έγιναν τρία (3). Ο κατώτατος συντελεστής φορολογίας εισοδήματος από 3% έχει ανέβει στο 15%, ενώ ο ανώτατος συντελεστής από 63% έχει μειωθεί στο 40%. Ο συντελεστής φορολόγησης των επιχειρηματικών κερδών από 50% μειώθηκε στο 25%. Τα έσοδα από προσόδους κεφαλαίου και περιουσίας είναι από τα χαμηλότερα στην Ε.Ε. Η σχέση άμεσων και έμμεσων παραμένει άνιση υπέρ των δεύτερων. Παρά τη μείωση των συντελεστών, η φοροδιαφυγή ανθεί. Ο ΣΕΒ την εκτιμά στα 30 δισ. ευρώ ετησίως.

    Τέλος, η Γενική Δ/νση Φορολογικής και Τελωνειακής Πολιτικής της Ε.Ε. εκτιμά ότι η παρακράτηση του ΦΠΑ από τις επιχειρήσεις έφτασε τα 30 δισ., κατά την περίοδο 2000-2006 ή πάνω από 4 δισ. ευρώ ετησίως.

    **Η κυβέρνηση, συνεπώς, θα διαπράξει βαρύ σφάλμα αν ενδώσει στις πιέσεις που υποδεικνύουν τη στρατηγική ενός αντικοινωνικού σοκ με σκληρή φοροεπιδρομή επί δικαίους και αδίκους από τη μια πλευρά και άγριες περικοπές κοινωνικών δαπανών από την άλλη.

    Το τίμημα για την κοινωνία θα είναι βαρύ για τον απλό λόγο ότι η δημοσιονομική κρίση που ζούμε είναι μέρος και αποτέλεσμα της συνολικότερης κρίσης. Οι αποσπασματικές, λοιπόν, απόπειρες αντιμετώπισης του υπαρκτού προβλήματος των δημόσιων ελλειμμάτων και του δημόσιου χρέους, εν μέσω αυτής της συνολικότερης κρίσης, ενέχει τον πολύ ορατό κίνδυνο οι εν λόγω προσπάθειες να αποδειχθούν όχι μόνο ατελέσφορες, αλλά και επιβαρυντικές ως προς τις άλλες πτυχές της κρίσης, οδηγώντας σε έκρηξη της ανεργίας στη χώρα.

    **Ορισμένοι λένε «ναι στο χτύπημα της φοροδιαφυγής, αλλά όχι στην επιβολή νέων φόρων». Αλλά γιατί να μη μπουν και νέοι φόροι, αν υπάρχουν εισοδήματα και μορφές πλούτου που απαλλάσσονται ή υποφορολογούνται;

    Η άποψη «χτυπήστε τη φοροδιαφυγή, αλλά μην αλλάξετε το σύστημα» προδιαθέτει ότι και το χτύπημα της φοροδιαφυγής θα γίνει με επιλεκτικό και άδικο τρόπο, θα στραφεί και αυτή τη φορά ενάντια στους ανίσχυρους.

    Ομως, δεν υπάρχουν πια εύκολες λύσεις. Η οικονομική κρίση πρέπει να αξιοποιηθεί ως ευκαιρία για λύσεις δίκαιες, διαρθρωτικές, μακράς πνοής και όχι για έκτακτα, αποσπασματικά ή κοντόφθαλμα πρόχειρα μέτρα.

    **Είναι ανάγκη, λοιπόν, να απαντήσουμε στην ασφυκτική πίεση της πραγματικότητας, των αγορών και των διεθνών μεγα-κερδοσκόπων με μια δίκαιη και συνολική φορολογική μεταρρύθμιση, όχι μόνο για την ανόρθωση των δημόσιων οικονομικών αλλά και ως συστατικό ενός νέου ρυθμιστικού πλαισίου για τη λειτουργία της οικονομίας με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης και αειφορίας. Οχι, συνεπώς, σε μια εισπρακτική ισοπεδωτική φοροεπιδρομή. Ναι στους δίκαιους και αναγκαίους φόρους, αν αυτοί εντάσσονται σε μια πολιτική που διασφαλίζει την κοινωνική ανταποδοτικότητά τους.

    **Δίκαιοι δε φόροι είναι αυτοί που δημιουργούν κίνητρα για μια ανάπτυξη με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης και αειφορίας και αναδιανέμουν πόρους από τους έχοντες και κατέχοντες στους φτωχούς και αδύναμους, καθώς και από την κοινωνικά και οικολογικά ανεύθυνη υπερκατανάλωση, στην κοινωνικά και οικολογικά υπεύθυνη ικανοποίηση αναγκών, ατομικών και συλλογικών.

    Ειδικότεροι στόχοι μιας τέτοιας μεταρρύθμισης πρέπει να είναι η αλλαγή της σχέσης μεταξύ άμεσων και έμμεσων φόρων υπέρ των πρώτων, η μείωση της φορολογικής επιβάρυνσης μισθωτών και συνταξιούχων, η διεύρυνση της φορολογικής βάσης σε πηγές και μορφές εισοδήματος που συστηματικά φοροδιαφεύγουν, η συνδυασμένη καταπολέμηση της φοροαποφυγής, της φοροδιαφυγής και της φοροκλοπής στη χώρα.

    **Οι στόχοι αυτοί έχουν σε σημαντικό βαθμό επιτευχθεί σε πολλές άλλες χώρες. Μάλιστα, πρόσφατα η κυβέρνηση των ΗΠΑ και εκείνη της Γερμανίας έφτασαν μέχρι τα άδυτα της UBS, στη Μέκκα του τραπεζικού απορρήτου, στην Ελβετία και στο Λίχτενσταϊν, για να ανακαλύψουν τους δικούς τους μεγαλοφοροφυγάδες. Οι δικές μας κυβερνήσεις τους προστατεύουν διότι στηρίζονται προφανώς σ' αυτούς.

    **Δεν μας φταίει, λοιπόν, ούτε η «συνθετότητα του προβλήματος» ούτε η «φύση του Ελληνα». Αλλά η απουσία πολιτικής βούλησης για να εφαρμοστούν οι αναγκαίες πολιτικές.

    * Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΡΑΓΑΣΑΚΗΣ είναι οικονομολόγος, πρώην βουλευτής.

    Μια πρόταση για νέα μέτρα

    Η δημοσιονομική προσαρμογή πρέπει να είναι η υπ' αριθμόν ένα προτεραιότητα της οικονομικής πολιτικής.

    Λόγω του μεγέθους της αναγκαίας προσαρμογής, ο απαιτούμενος ρεαλιστικά χρονικός ορίζοντας είναι η τετραετία για τη μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος στο 3% του ΑΕΠ και η δεκαετία για τη μείωση του χρέους στο 75% του ΑΕΠ.

    Η δημοσιονομική προσαρμογή πρέπει, νομίζω, να πραγματοποιηθεί κατά σειράν σπουδαιότητας:

    * Πρώτον, μέσω της συγκράτησης των δαπανών της Κεντρικής Διοίκησης και όλων των οργανισμών που άμεσα ή έμμεσα επιβαρύνουν τις δημόσιες δαπάνες, καθώς και μέσω του περιορισμού της φοροδιαφυγής και της φοροαποφυγής.

    * Δεύτερον, μέσω της φορολόγησης των εισοδημάτων, ανεξαρτήτως πηγής, με βάση τη φορολογική κλίμακα.

    * Τρίτον, μέσω της αύξησης ορισμένων ειδικών φόρων κατανάλωσης. Πρέπει εδώ να τονιστεί ότι, με βάση την εμπειρία των περισσότερων χωρών-μελών που ΟΟΣΑ, η δημοσιονομική προσαρμογή έχει μεγαλύτερες πιθανότητες επιτυχίας όταν στηρίζεται κατά κύριο λόγο στη συγκράτηση των δαπανών.

    Σχετικά με την αύξηση των εσόδων, η έρευνα που έχουμε κάνει στο ΙΟΒΕ έχει προκρίνει τα εξής:

    Α. Μέτρα διαρθρωτικού χαρακτήρα:

    * Ηλεκτρονική ενοποίηση σε μια βάση όλων των πληροφοριών στις οποίες έχουν πρόσβαση οι φορολογικές αρχές. Οταν υπάρχουν βάσιμες ενδείξεις φοροδιαφυγής, να επιτρέπεται η πρόσβαση των φορολογικών αρχών στην κίνηση των τραπεζικών λογαριασμών του ελεγχόμενου.

    * Ενοποίηση των εισπρακτικών μηχανισμών φορολογικών εσόδων (TAXIS) και των ασφαλιστικών εισφορών (προϋπόθεση, η ενοποίηση των ηλεκτρονικών βάσεων).

    * Κατάργηση της διαδικασίας ελέγχου όλων των φορολογικών υποθέσεων και θέσπιση συστήματος δειγματοληπτικών ελέγχων με κριτήρια επιλογής την ανάλυση κινδύνου για τις επιχειρήσεις και τα άτομα που εμφανίζουν μεγαλύτερες πιθανότητες φοροδιαφυγής. Κάθε εφορία υποχρεούται να διενεργεί ένα συγκεκριμένο αριθμό ελέγχων κατ' έτος, ο οποίος θα της υποδεικνύεται κεντρικά, και να καταρτίζει τεκμηριωμένες εκθέσεις για κάθε έλεγχο που πραγματοποίησε, ενώ θα υπάρχει και δυνατότητα επανελέγχου.

    * Κατάργηση των περισσότερων μορφών αυτοτελούς φορολόγησης εισοδημάτων, των εξαιρέσεων και των εξωλογιστικών προσδιορισμών εισοδήματος και υπαγωγή των εισοδημάτων στην ισχύουσα φορολογική κλίμακα, συμπεριλαμβανομένων των επιδομάτων από το κράτος.

    Φορολόγηση ελεύθερων επαγγελματιών και μικρών επιχειρήσεων με βάση βιβλία εσόδων-εξόδων, εξάλειψη της φορολόγησης με μοναδικούς συντελεστές.

    * Υπαγωγή των υπηρεσιών δημοσίων εσόδων στην εποπτεία ενός υφυπουργού με θητεία, ο οποίος θα έχει την ευθύνη για την εύρυθμη λειτουργία των υπηρεσιών και την οργάνωσή τους με σύγχρονες μεθόδους. Βέβαια, η άσκηση της φορολογικής πολιτικής θα εξακολουθεί να καθορίζεται από την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Οικονομικών.

    * Συνεχής ενημέρωση των φορολογουμένων για τις αλλαγές στη φορολογική νομοθεσία, με εκδόσεις που θα περιγράφουν τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματά τους, καθώς και πρακτικές οδηγίες για τους τρόπους εκπλήρωσης των υποχρεώσεων.

    * Διεθνής συνεργασία με άλλες φορολογικές αρχές για την ανταλλαγή πληροφοριών και εμπειριών σε θέματα φορολογικής νομοθεσίας, πρακτικών και μεθόδων αντιμετώπισης των νέων μορφών φοροδιαφυγής που ανακύπτουν σε μια παγκοσμιοποιημένη αγορά. Υιοθέτηση των αρχών και μεθόδων του ΟΟΣΑ για την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής που προκύπτει από τη χρήση:

    (α) Ενδο-ομιλικών τιμών (transfer pricing) και

    (β) μεθόδων ελαχιστοποίησης των ιδίων κεφαλαίων (thin capitalisation) ορισμένων πολυεθνικών εταιρειών.

    Β. Μέτρα άμεσης απόδοσης:

    **Αύξηση της φορολογίας καυσίμων και τσιγάρων, έτσι ώστε να προσεγγιστούν με ταχύτερο ρυθμό τα κατώτατα όρια που θέτει η Ε.Ε. (η αύξηση της τελικής τιμής των καυσίμων κατά 10% αποδίδει στον προϋπολογισμό περίπου 800 εκατ. ευρώ, ενώ η αύξηση της τιμής της πλέον προτιμώμενης μάρκας τσιγάρων αποδίδει στον προϋπολογισμό περίπου 350 εκατ. ευρώ).

    **Θέσπιση περιβαλλοντικού φόρου για τα αυτοκίνητα συμβατικής τεχνολογίας, με εισαγωγή κινήτρων για την απόσυρσή τους: σε μελέτη του ΙΟΒΕ έχει εκτιμηθεί ότι η εισαγωγή περιβαλλοντικού φόρου στο ύψος του 50% των υφιστάμενων τελών, αποφέρει το 2009 πρόσθετα έσοδα περίπου 150 εκατ. ευρώ.

    **Αναβολή της εξαγγελθείσας μείωσης των συντελεστών φόρου εισοδήματος φυσικών και νομικών προσώπων κατά 1% μέχρι το 2014.

    * Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΤΟΥΡΝΑΡΑΣ είναι καθηγητής Οικονομικών του Πανεπιστημίου Αθηνών και επιστημονικός διευθυντής του ΙΟΒΕ.

    Χρειάζεται ανακατανομή των βαρών

    Η αύξηση των εσόδων προβάλλει ως αδήριτη ανάγκη στην παρούσα συγκυρία, όπου ένας κύκλος δημοσιονομικής προσαρμογής είναι απαραίτητος αλλά και αναπόφευκτος - για διάφορους λόγους.

    Μια ριζική φορολογική μεταρρύθμιση χρειάζεται αρκετή μελέτη και σχεδιασμό, ώστε τα οφέλη να ξεπερνούν τις ενδεχόμενες στρεβλώσεις, αλλά δύο προϋποθέσεις είναι πολύ σημαντικές για την επιτυχία των όποιων παρεμβάσεων:

    1 Οι αλλαγές που θα αποφασισθούν να είναι οι τελευταίες για πολύ καιρό.

    2 Οι παρεμβάσεις για τα έσοδα να είναι προς την κατεύθυνση της διεύρυνσης της φορολογικής βάσης και όχι της αύξησης του φορολογικού βάρους για τους συνεπείς φορολογούμενους.

    Η διατήρηση της αναπτυξιακής δυναμικής μετά το 2004 οφείλεται σε ένα βαθμό και στις μειώσεις των φορολογικών συντελεστών αυτήν την περίοδο, οπότε μία γενικευμένη αύξηση του φορολογικού βάρους θα μπορούσε να καθυστερήσει ή και να θέσει σε κίνδυνο την ανάκαμψη. Ετσι, η στροφή προς την πολυσυζητημένη «πάταξη της φοροδιαφυγής» θέτει αναγκαστικά στο στόχαστρο όσους δεν συνεισφέρουν όσα τους αναλογούν και, πρωτίστως, κάποιες κατηγορίες αυτοαπασχολουμένων.

    **Κατά καιρούς έχουν δημοσιοποιηθεί πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία (από επεξεργασία φορολογικών στοιχείων της Γ.Γ.Π.Σ.) για τα μέσα δηλούμενα εισοδήματα συγκεκριμένων κατηγοριών ελευθέρων επαγγελματιών.

    Αναρωτιέται κανείς γιατί κάποιοι από αυτούς συνεχίζουν να ασκούν το επιτήδευμά τους, εάν επί σειρά ετών απλώς εξοικονομούν τα απαραίτητα για την επιβίωσή τους ή συσσωρεύουν ζημιές.

    Συναφές είναι και το ερώτημα γιατί η Ελλάδα έχει τόσο υψηλό ποσοστό αυτοαπασχολουμένων (περίπου 30% της συνολικής απασχόλησης) όταν είναι τόσο χαμηλές οι απολαβές (πέρα από την άλλη διαγνωσμένη στρέβλωση, της μικρότερης επιβάρυνσης μέσω των ασφαλιστικών εισφορών).

    **Η αρχή που θα έπρεπε να εφαρμόσουμε (και όχι μόνο για τους αυτοαπασχολούμενους, φυσικά) είναι απλή: εάν δεν μπορούμε να εντοπίσουμε το εισόδημα όταν δημιουργείται, πρέπει να το αναζητήσουμε όταν γίνεται δαπάνη, όχι μόνο (ούτε τόσο) με καλά σχεδιασμένα τεκμήρια διαβίωσης αλλά, κυρίως, με ένα ολοκληρωμένο σύστημα παρακολούθησης των μεταβολών της περιουσιακής κατάστασης. (Εάν τα πρόσφατα δημοσιεύματα του τύπου απηχούν πράγματι τις σκέψεις του οικονομικού επιτελείου, τότε αυτό κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση σε αυτό το ζήτημα).

    **Ενα σύστημα, όμως, χωρίς τις οδούς διαφυγής που υπήρχαν παλαιότερα (ή υπάρχουν ακόμη - βλέπε π.χ. απόκτηση πρώτης κατοικίας) που θα συμπεριλαμβάνει τουλάχιστον και τις καταθέσεις (υποχρεωτικά και σε ξεχωριστό κωδικό).

    Επίσης, στο σύστημα αυτό θα έπρεπε να ενταχθεί και η παρακολούθηση του δανεισμού (και των πρόωρων εξοφλήσεων) ως του πιο απλού και διαδεδομένου συστήματος για «ξέπλυμα χρήματος». Για παράδειγμα, για τα ακίνητα, ένα σημείο αφετηρίας είναι ο έλεγχος του δανεισμού για την εμπορική και όχι την αντικειμενική αξία ακινήτων, όπου το ζητούμενο δεν είναι οι φόροι μεταβίβασης (οι συντελεστές για τις μεταβιβάσεις, μάλιστα, θα έπρεπε να μειωθούν ώστε να μην υπάρχει αντικίνητρο για ειλικρινείς δηλώσεις).

    ***Το σημαντικό κέρδος εδώ θα ήταν η περιστολή της γνωστής σε όλους φοροδιαφυγής των κατασκευαστών, που φροντίζουν να καλύπτουν απλώς το ελάχιστο κόστος (που συνήθως είναι κυριολεκτικά ελάχιστο!) και, επομένως, έχουν τεράστια περιθώρια (πρακτικά αφορολόγητου) κέρδους, ενώ δεν υπάρχει καμία δικλίδα διασταύρωσης.

    Με δεδομένο ότι όλα τα εισοδήματα που δεν δηλώνονται θα γίνουν, κάποια στιγμή, τοποθετήσεις σε κινητές ή ακίνητες αξίες, το σύστημα αυτό θα μπορούσε σε μία πρώτη φάση να αποδώσει σημαντικά έσοδα (με εξαίρεση τους σχετικά λιγότερους πάντως, που μπορούν εκμεταλλευθούν προορισμούς στο εξωτερικό ή εξωχώριες εταιρείες). Η παρακολούθηση των μεταβολών της περιουσιακής κατάστασης (πέρα από τις διατάξεις για τη νομιμοποίηση εσόδων από εγκληματική δραστηριότητα που ενεργοποιούνται σε συγκεκριμένες περιπτώσεις), είναι ίσως απαραίτητη μέχρι να εμπεδωθεί η φορολογική συνείδηση από τους πολίτες.

    **Η φορολογική συνείδηση, φυσικά, συσχετίζεται άμεσα με την εμπέδωση μιας αίσθησης φορολογικής δικαιοσύνης και αυτό μας γυρίζει πάλι στη συζήτηση για συνεπείς και μη φορολογούμενους. Μια άμεση παρέμβαση υπέρ των πρώτων θα έπρεπε να αφορά τους φορολογικούς ελέγχους όπου το σύστημα, παρά τις προσπάθειες, παραμένει τριτοκοσμικό.

    **Η πολυπλοκότητα των διατάξεων και οι συχνές τροποποιήσεις τους έχουν οδηγήσει, ας μην κρυβόμαστε, σε ένα καθεστώς όπου υπάρχει πάντα περιθώριο «διαπραγμάτευσης» μεταξύ ελεγκτών και ελεγχομένων εις βάρος της είσπραξης δημοσίων εσόδων. Πολύ συχνά, μάλιστα, οι ελεγχόμενοι δεν είναι απατεώνες και φοροφυγάδες, προσπαθούν να αντεπεξέλθουν στο διοικητικό βάρος της νομοθεσίας, αλλά έχουν μοιρολατρικά αποδεχθεί τη λογική ότι ο ελεγκτής πάντα κάτι θα καταφέρει να εντοπίσει. Μόνο που αυτό οφείλεται, σε πολλές περιπτώσεις, στις δαιδαλώδεις διατάξεις - και αυτό είναι πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπίσουν οι φορολογικές αρχές.

    **Η σωστή κατεύθυνση δεν είναι τα υψηλότερα πρόστιμα και οι εξοντωτικές ποινές: σε αυτήν την περίπτωση, ο διεφθαρμένος ελεγκτής έχει πιο πειστικά επιχειρήματα εκβιασμού και μεγαλύτερα περιθώρια προσπορισμού επιπλέον «προσόδου». Η κατεύθυνση είναι η ριζική απλοποίηση και η πλήρης κωδικοποίηση ώστε να διευκολύνεται η συμμόρφωση και να μειώνεται το πραγματικό διοικητικό βάρος (η καθιέρωση της λίστας δαπανών, για παράδειγμα, ήταν ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση).

    Η αυστηρότητα, πάντως, θα έπρεπε να εξαντλείται τόσο στους αποδεδειγμένα διεφθαρμένους δημόσιους λειτουργούς όσο και στους κατ' εξακολούθησιν και καθ' έξιν παραβάτες.

    ***Στον περιορισμένο χώρο της παρούσας παρέμβασης δεν μπορεί να αναλύσει κανείς τις γενικότερες αρχές μίας ευρύτερης φορολογικής μεταρρύθμισης. Οι κατευθύνσεις που περιγράφονται, όμως, αποτελούν μια βάση εκκίνησης, καθώς και σχετικά εύκολα μπορούν να εφαρμοσθούν και θα δώσουν τον απαραίτητο τόνο δικαιοσύνης και ανακατανομής του φορολογικού βάρους.

    *Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΦΑΚΙΑΝΑΚΗΣ είναι οικονομολόγος, πρώην πρόεδρος του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Άλλα θέματα στην κατηγορία Ελλάδα της έντυπης έκδοσης
Νέα γρίπη
Ανησυχούν αλλά δεν θέλουν να εμβολιαστούν οι Ελληνες
Αλκέτ Ριζάι
«Εξευτέλισα το σύστημα και τώρα με εκδικούνται»
Τέσσερα επεισόδια από το σίριαλ Ριζάι
Καθαρό το ποινικό του μητρώο στην Αλβανία
Εκκλησία - Κυβέρνηση
Ολο πιο κοντά στο διαζύγιο
Περιβάλλον
Γουδή με «πράσινη» προοπτική