Έντυπη Έκδοση

Ο Κώστας Ρηγόπουλος δηλώνει στα απομνημονεύματά του υπερήφανος

«Δεν φίλησα κατουρημένες ποδιές»

«Το παραμύθι της ζωής» κυκλοφορεί την Τρίτη από τον Γκοβόστη

Τι είναι ο ηθοποιός; «Ενας αέρας, ένα φύσημα», έλεγε ο Κώστας Ρηγόπουλος. «Δεν αφήνει τίποτε χειροπιαστό μετά το τέλος κάθε παράστασης, παρά μόνο την ανάμνηση στους θεατές που τον είδανε και από στόμα σε στόμα μένει ο θρύλος του, αν είναι σπουδαίος... Θέατρο μπορεί να γίνει χωρίς έργο, χωρίς σκηνοθέτη, χωρίς σκηνογράφο, χωρίς μουσική, χωρίς καν θεατρικό χώρο.

Ο Κώστας Ρηγόπουλος και η Κάκια Αναλυτή, το μακροβιότερο ζευγάρι του ελληνικού θεάτρου Ο Κώστας Ρηγόπουλος και η Κάκια Αναλυτή, το μακροβιότερο ζευγάρι του ελληνικού θεάτρου Δεν μπορεί, όμως, ποτέ να γίνει θέατρο χωρίς ηθοποιό». Αν ο Ρηγόπουλος ζούσε ακόμα, χθες θα γιόρταζε τα 83 του γενέθλια. Εφυγε, ωστόσο, πρόωρα, το 2001, έχοντας συμπληρώσει μισόν αιώνα καριέρας όχι μόνο στο σανίδι αλλά και στον κινηματογράφο, το ραδιόφωνο, την τηλεόραση. Οσο δε θετική ήταν η αύρα που τον τύλιγε τότε -για το ταλέντο, την ευγένεια, την εντιμότητα, το χιούμορ του- τόσο θετική είναι και τώρα, παραμονές της έκδοσης της αυτοβιογραφίας του.

Το θέατρο αλλάζει

Το «Παραμύθι της ζωής μου», που κυκλοφορεί την Τρίτη από τον «Γκοβόστη» συνοδευμένο από θερμά προλογικά σημειώματα των Κώστα Βουτσά, Σταμάτη Κραουνάκη, Γρηγόρη Βαλτινού, Γιάννη Μπέζου, Μάρθας Καραγιάννη, Θανάση Νιάρχου και Ελένης Κούρκουλα, προέκυψε από την απομαγνητοφώνηση μιας στίβας από κασέτες που ο Ρηγόπουλος είχε αφήσει πίσω του αριθμημένες, όπως τακτικά και νοικοκυρεμένα βρέθηκαν όλα του τα κατάλοιπα.

Προς τα τέλη του 1985, αντιμέτωπος με το πρώτο σοβαρό πρόβλημα της υγείας του, είχε αρχίσει να περνάει ώρες ατελείωτες μπροστά σ' ένα κασετοφωνάκι, είτε διαβάζοντας όσα είχε περάσει στη γραφομηχανή, είτε αυτοσχεδιάζοντας. Μόνος του ρωτούσε -«κύριε Ρηγόπουλέ μου, ποιον ενδιαφέρουν τα απομνημονεύματά σου;»- μόνος του έδινε και την απάντηση -«Κανέναν!

Το κάνω για το κέφι μου». Κατά βάθος, όμως, ήξερε πως όσα είχε ν' αφηγηθεί -για τον ίδιο, για τους κανόνες και τα ήθη του εμπορικού θεάτρου, για τη δύναμη των κριτικών και των καλλιτεχνικών συντακτών, για τις μεγαλόψυχες ή μικρόψυχες πλευρές των σταρ συναδέλφων του- πέρα από τους δικούς του ανθρώπους, την Κάκια Αναλυτή και την κόρη τους, Ζωή Ρηγοπούλου, θα 'χαν ενδιαφέρον και για τους νεότερους του σιναφιού και για τους φιλότεχνους.

«Το θέατρο», διαβάζουμε, «είναι μια τέχνη που αλλάζει από μέρα σε μέρα, από ώρα σε ώρα, από λεπτό προς λεπτό και αν θες να κρατηθείς και συ μέσα σ' αυτήν την αλλαγή, πρέπει να προσαρμόζεσαι με τον ίδιο ρυθμό, με τα ίδια μέτρα, με την ίδια συνεχή ανανέωση. Αλλιώς πάει, το 'χασες το τρένο, χωρίς να το καταλάβεις γίνεσαι ένας ρουτινιέρης ηθοποιός, αναχρονιστικός, μουσειακός... Κάποιοι τώρα θα χαμογελάσουν ειρωνικά και ή που θα με περάσουνε για ψώνιο ή θ' αναρωτηθούνε, και καλά, τι πρόσφερες, εσύ, κύριε Ρηγόπουλέ μου, στο θέατρο, έξω από κάποια ευχάριστα εργάκια, κωμωδιούλες ή μπουλβαράκια;

Πώς και δεν έκανες καμιά προσπάθεια να πλησιάσεις αυτά τα ιδανικά σου; Μα την έκανα και την κάνω ακόμα. Μπορεί από δειλία ή από βιοποριστικές ανάγκες να μην μπόρεσα να παίξω το μεγάλο κλασικό ρεπερτόριο... Σ' ό,τι κι αν παίζω, πάντως, όπου κι αν το παίζω, ο αγώνας μου είναι ένας. Να δίνω υπόσταση και προεκτάσεις που ούτε καν τις είχε στο νου του και στις προθέσεις του ο συγγραφέας».

Απόφοιτος της δραματικής του Εθνικού, ο Ρηγόπουλος πρωτοεμφανίστηκε το 1953 στο Θέατρο Κυβέλη, όπου ο θίασος των Λαμπέτη-Παππά-Χορν παρουσίαζε το «Μια γυναίκα χωρίς σημασία» του Οσκαρ Ουάιλντ. Ο ρόλος που του είχε προταθεί, ενός σχεδόν βουβού υπηρέτη με δυο - τρία περάσματα όλα κι όλα, τον έκανε να νιώσει πολύ προσβεβλημένος.

Ο Γιώργος Παππάς, όμως, «ήρεμα και καλοσυνάτα», τον προσγείωσε: «Αν ξεκινάς με την ελπίδα ότι θα παίξεις αμέσως μεγάλους ρόλους, είσαι βλαξ... Κάτσε εδώ να παίξεις το ρολάκι, να πάρεις μια γεύση από τους θιασάρχες, να πάρουν και αυτοί από σένα, κι έχεις μπροστά σου τον καιρό, αν αξίζεις, να παίξεις τους μεγάλους ρόλους που ονειρεύεσαι».

Μία δεκαετία αργότερα, κι έχοντας στο μεταξύ συνεργαστεί με την Κατερίνα, τον Φωτόπουλο, τη Μανωλίδου, τον Κατράκη, ο Κώστας Ρηγόπουλος αναλαμβάνει ρόλο θιασάρχη και θεατρικού επιχειρηματία, ανύποπτος βέβαια ότι το «Αγάπη μου Ουάουα», που ανέβασαν με την Αναλυτή τον πρώτο χρόνο της δικτατορίας, θ' αποδεικνυόταν η μακροβιότερη επιτυχία στην ιστορία του ελληνικού θεάτρου, μέχρι τουλάχιστον να εμφανιστεί στον ορίζοντα το «Σεσουάρ για δολοφόνους».

Αυτομαστιγώνεται

Στο «Παραμύθι της ζωής μου», ο Ρηγόπουλος δεν αναφέρεται στη χούντα -«υπήρχαν άνθρωποι που διώχτηκαν και βασανίστηκαν, είναι ντροπή να μιλήσω εγώ που τίποτα δεν έπαθα». Οταν όμως ανακαλεί την εμπειρία του ως θιασάρχη, αυτομαστιγώνεται: «Νόμιζα ότι βάζοντας με μεγάλα γράμματα τα ονόματά μας, είχαμε ήδη πετύχει ν' ανέβουμε στο κεφαλόσκαλο της θεατρικής επιτυχίας.

Δεν είχα ιδέα ούτε ασχολήθηκα ποτέ να ετοιμάσω ένα ρεπερτόριο, να σκεφτώ ποιοι μπορεί να είναι οι βασικοί, οι ουσιαστικοί συνεργάτες μας, ποια θα ήταν η γραμμή πλεύσεως του θιάσου μας... Και δυστυχώς, όλα αυτά τα λάθη δεν έγιναν μόνο την πρώτη χρονιά, που ίσως να ήταν δικαιολογημένα, αλλά συνεχίστηκαν...». Αντίστοιχα ειλικρινής εμφανίζεται, όμως, κι όταν αναφέρεται στις κρίσεις πανικού που άρχισαν να τον κυριεύουν -και να τον παραλύουν κυριολεκτικά!- στον τρίτο χρόνο επανάληψης του «Αγάπη μου Ουάουα», γεγονός που τον οδήγησε να παραδώσει, ανακουφισμένος, τη σκυτάλη στον Ανδρέα Μπάρκουλη.

Περήφανος για το ότι δεν ακούμπησε στα «δεκανίκια των κυκλωμάτων» και για το δεν φίλησε ποτέ «κατουρημένες ποδιές», ο Κώστας Ρηγόπουλος μπορούσε να καυχηθεί επίσης ότι, ως εργοδότης, ήταν εντάξει στις πληρωμές του.

Ποιος ήταν ο μεγαλύτερος ίσως καημός του; Οτι η Κάκια Αναλυτή, «στρατιώτης» στο πλευρό του από τα 18 της, χρειάστηκε να παίξει σ' ένα σωρό ταινίες β' διαλογής για να συντηρείται το θέατρό τους, χάνοντας έτσι την ευκαιρία να δείξει στη μεγάλη οθόνη το πραγματικό ταλέντο της. «Φταίω κι εγώ», παραδέχεται.

«Χωρίς να το θέλω, αντί να την προωθήσω, την πήγα πίσω. Είχε όμως μεγάλη απήχηση στο κοινό, γι' αυτό έκανε την καριέρα που έκανε». Ενάμιση μόλις χρόνο μετά το πέρασμα του Ρηγόπουλου στην αντίπερα όχθη, η Αναλυτή τον ακολούθησε...

i info

Το «Παραμύθι της ζωής μου» του Κ. Ρηγόπουλου παρουσιάζεται την Τρίτη στις 20.00 στο Θέατρο Δημήτρης Χορν με ομιλητές τους Γ. Βαλτινό, Ν. Γαληνέα, Γ. Κιμούλη και Στ. Φασουλή. Αποσπάσματα από το βιβλίο θα διαβάσει η ηθοποιός και κόρη του Ζωή Ρηγοπούλου.

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Κανένα σχόλιο

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας 0

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Θέατρο
Ηθοποιοί
Βιβλίο
Παρουσίαση βιβλίου
Κινηματογράφος
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Αρχαιολογία
Θεραπευτές από τον Τρωικό Πόλεμο
Υπουργείο Πολιτισμού
Μέτρα για την «προστασία» του Εθνικού Υμνου
Βιβλιοπωλεία
«Εστία» ξανά
Εικαστικά
PSI και για τον Ζογγολόπουλο
Συνεντεύξεις
«Ο φασισμός απλώνεται σαν δηλητήριο στην Ευρώπη»
«Η Εκκλησία προτιμά να κρύβει τα σκάνδαλα»
Οποιαδήποτε ομοιότητα με τον... Ακη Πάνου είναι συμπτωματική
Κι αυτά
Πετώντας με τον «Καρυοθραύστη»
Κι εκείνα
Το αδιέξοδο της Ορχήστρας
Αποκατάσταση τώρα
TV & Media
Συνεχίζουν ακάθεκτοι, σήμερα οι αποφάσεις
Η «Εμμα» θα κλέψει την παράσταση
Ελληνική σειρά και στον ΣΚΑΪ
929.405 ευρώ σε «Πήγασος Εκδοτική», «Πρώτο Θέμα» και «Realmedia»
Άλλες ειδήσεις
«Δεν φίλησα κατουρημένες ποδιές»