Έντυπη Έκδοση

Ατζέντα

  • ΣΙΝΕΜΑ - ΘΕΑΤΡΟ - ΒΙΒΛΙΟ - ΜΟΥΣΙΚΗ - ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ - ΧΟΡΟΣ

    ΜΕ ΝΕΑΝΙΚΗ ΜΑΤΙΑ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ

    ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΠΕΡΙΠΟΥ ενάμιση χρόνο κυκλοφόρησε το πρώτο άλμπουμ του Lumiere Brother (κατά κόσμον Θανάσης Χριστοδούλου) με τίτλο «Fiction».

    Μέχρι τότε τον γνωρίζαμε ως τον δυναμικό κιθαρίστα του πατρινού συγκροτήματος Serpentine, στο οποίο τόσο ο ίδιος όσο και η αδερφή του, η Μόνικα, είχαν κάνει τα πρώτα τους μουσικά βήματα. Τα 14 κομμάτια του άλμπουμ μάς εξέπληξαν ευχάριστα, διότι είχε σχεδόν «αποκηρύξει» τις κιθαριστικές του αδυναμίες αλλά και είχε αναδείξει το χάρισμά του στο πιάνο. Το αποτέλεσμα θύμιζε δίσκους μιας άλλης εποχής, αλλά συγχρόνως έδινε την εντύπωση ότι κάτι νέο κι ενδιαφέρον κινείται στη μουσική.

    Αυτόν, λοιπόν, τον ρετρό ρομαντισμό του θα αναζητήσουμε στη συναυλία που δίνει ο Lumiere Brother την Πέμπτη στο «ΤΩΡΑ Κ44». Στο πρόγραμμα, εκτός από τις indie pop μελωδίες του που γνωρίζουμε, θα παρουσιάσει και μερικά καινούρια κομμάτια που όπως φαίνεται θα καταλήξουν στον δεύτερο δίσκο του. Επηρεασμένος από τον Ερίκ Σατί, τον Ντεμπισί, τους Μπιτλς αλλά και τις κινηματογραφικές συνθέσεις του Ντάνι Ελφμαν, ο Lumiere Brother παραδέχεται πως η μεγαλύτερή του έμπνευση είναι η περίοδος που πέρασε ως φοιτητής στη Λιόν - η γαλλική πόλη υπήρξε και η πατρίδα των αδελφών Lumiere. Παρ' όλα αυτά, τραγούδι στα γαλλικά δεν μας έχει ακόμα παρουσιάσει...

  • ΜΟΥΣΙΚΗ

    ΤΖΑΖ, ΡΟΚ ΚΑΙ ΣΟΥΙΝΓΚ

    * ΓΝΩΡΙΣΕ τη μουσική παίζοντας πιάνο στα πέντε του χρόνια, αλλά τον κέρδισε το άλτο σαξόφωνο και η μπιμποπ. Στα όγδοντα τέσσερα χρόνια του ο Λου Ντόναλτσον είναι πια ο ζωντανός θρύλος της έκρηξης της τζαζ και ο καλύτερος σαξοφωνίστας μετά τον Τσάρλι- Μπερντ- Πάρκερ. Με μια δισκογραφία που καλύπτει μισό αιώνα και μια μουσική που πάντα έκρυβε μέσα της ψυχή, όπου ανακάτευε «το συναίσθημα των μπλουζ με την ενέργεια της φανκ» έρχεται από την Πέμπτη και για έξι συναυλίες στο «Half Note».

    * Σουίνγκ και σόουλ από τις δεκαετίες του πενήντα και του εξήντα ανακατεμένες με βραζιλιάνικους ρυθμούς. Αυτή είναι η συνταγή των Club De Belugas, που τους χάρισε φήμη ως ένα από τα συγκροτήματα της nu jazz που στήνουν όμορφα πάρτι. Η αναβίωση του σουίνγκ είναι πρόσφατη, αλλά οι Club De Belugas είχαν συνδυάσει ήδη αυτόν τον ρετρό χορευτικό ήχο με την σάμπα και την ρούμπα από το 2002. Ετσι ως βετεράνοι στη σκηνή έρχονται ξανά για να στήσουν μια ακόμα γιορτή την Παρασκευή στο Principal Club της Θεσσαλονίκης και το Σάββατο στο Gagarin 205.

    * Από την εποχή των Dream Syndicate και την αναβίωση του γκαράζ ήχου στα μέσα της δεκαετίας του '80, ο Στιβ Γουίν δεν έπαψε ποτε να δείχνει την εμμονή του σε ένα ροκ εν ρολ που ακουμπούσε από τη μια στην παράδοση του σκληρού γκαράζ και από την άλλη στη μελωδία. Ερχεται μόνο με την ακουστική του κιθάρα αυτή τη φορά, για να παρουσιάσει κομμάτια από το νέο του δίσκο «Northern Aggression», την άλλη Κυριακή, στο Tiki Bar.

    * Μοναδική περίπτωση στο ελληνικό ροκ οι Lost Bodies, τα «χαμένα κορμιά», εδώ και είκοσι πέντε χρόνια παραμένουν αντεργκράουντ και γεμίζουν τη σκηνή με κακόφωνα ηχητικά κολάζ και σαρκαστικούς στίχους. Το ντοκιμαντέρ «Lost Bodies» του σκηνοθέτη Γιάννη Μισουρίδη, που εξετάζει τους δυο εικονοκλάστες της ελληνικής μουσικής σκηνής, θα προβληθεί την Πέμπτη στην αίθουσα της Exile Films (Αθηνάς 12). Θα ακολουθήσει συναυλία των Lost Bodies με δωρεάν είσοδο στο Six D.Ο.G.S.

    ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

    * Ο ΜΠΑΓΛΑΜΑΣ του Ντίνου Σαδίκη, η κιθάρα του Στάθη Αραμπατζή και οι ηλεκτρονικές σφήνες από την κονσόλα του Τίτου Καργιωτάκη είναι αρκετά ώστε ο Γιάννης Αγγελάκας να ξεδιπλώσει τα τραγούδια του. Το τρίο του, έχει βρει τελικά την ισορροπία ανάμεσα στο πανηγύρι των «Επισκεπτών» και το ονειρικό σκοτάδι των «Λύκων» και δημιουργεί την κατάλληλη ατμόσφαιρα για κομμάτια όπως το ξέφρενο «Σιγά μην κλάψω», μέχρι το μινιμαλιστικό «Οι ανάσες των λύκων».

    Οι «Γιάννης Αγγελάκας 3» θα παίξουν την Τετάρτη στην Ακτή Δυμαίων στην Πάτρα και την Παρασκεύη, το Σάββατο και την Κυριακή στο Fuzz.

    * Πειραγμένα με αυτοσχεδιασμούς ρεμπέτικα και ταξιδιάρικες ινστρουμένταλ μελωδίες. Ο Μπάμπης Παπαδόπουλος πέρασε πρώτα από τις «Τρύπες» και τις ροκ εκρήξεις τους , ακολούθησε την παράδοση με τους Λαϊκεντέλικα του Θανάση Παπακωνσταντίνου και τώρα παρουσιάζει την Πέμπτη, στο Bios, κομμάτια από την προσωπική του πορεία. Μια ορχήστρα από βιολιά, μπουζούκι και κοντραμπάσο θα τον συνοδεύσει στην ακουστική παρουσίαση των δίσκων του «Σκηνές από ένα ταξίδι» και «Απ' τη σπηλιά του δράκου».

    HERTZ FESTIVAL: ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

    ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ πειραματική μουσική, πρωτοπόροι δημιουργοί που συνδέουν με έναν πρωτότυπο τρόπο την εικόνα με τον ήχο, βίντεο αρτ και περφόρμανς που επενδύονται από ηχητικά κολάζ. Το Hertz Festival που θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή και το Σάββατο στην αίθουσα εκθέσεων του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσού συνδυάζει οπτικοακουστικές παραστάσεις και συναυλίες από καλλιτέχνες που πειραματίζονται με τις νέες μορφές τέχνης.

    Ετσι την Παρασκευή θα προβληθούν ταινίες μικρού μήκους του Καναδού Καρλ Λεμιέ που έχει συνεργαστεί με την αντεργκράουντ μουσική σκηνή του Μόντρεαλ, της Σουηδής Νάνα Χέλμπεργκ και του Γιώργου Κακανάκη. Ενώ στις συναυλίες ο Μίκα Βάινιο, ο ένας από τους δυο Φιλανδούς Pan Sonic, θα παίξει τη μινιμαλιστική του ελεκτρόνικα, ο Ελβετός σαξοφωνίστας Αντουάν Τσέσε θα δείξει τι εννοεί με την εξερεύνηση του χώρου μέσα από τον ήχο και η Νορβηγή Χάιλντ Σόφι Τράλχορντ θα χτίσει με τους υπολογιστές τον δικό της τοίχο από ήχο.

    Το Σάββατο θα προβληθούν βίντεο από την εικαστική δημιουργία του Colorfield movement που ακολουθεί την παράδοση του αφηρημένου εξπρεσιονισμού. Ενώ στις συναυλίες ο δικός μας Novi_sad θα παρουσιάσει τις άμπιεντ κινηματογραφικές του συνθέσεις, ο Σουηδός BJ Nilsen θα δείξει ζωντανά τα κολάζ των φυσικών ήχων με την ελεκτρόνικα και ο Δανός Τζάκομπ Κίρκεργκαρντ θα δημιουργήσει με παράξενα αυτοσχέδια όργανα τις πειραματικές του συνθέσεις.

    Παράλληλα θα λειτουργήσει και ένα μουσικό εργαστήριο για παιδιά, όπου θα μάθουν μέσα από αυτοσχέδια μουσικά όργανα, όπως ηλεκτρικές σκούπες και μίξερ, να φτιάξουν μουσική που θα την παρουσιάσουν στο φεστιβάλ.

    ΑΛΛΙΩΤΙΚΟΣ ΦΟΙΒΟΣ

    ΤΟ ΑΛΜΠΟΥΜ που κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό έχει βάλει ήδη υποψηφιότητα για τα καλύτερα της χρονιάς. «Ο αόρατος άνθρωπος» του Φοίβου Δεληβοριά δεν είναι ένας ακόμα καλός δίσκος του τραγουδοποιού: είναι μια εντελώς διαφορετική πρόταση. Είναι τραγούδια που δημιουργούν ένα μοναδικό ηχητικό τοπίο, όπου κυριαρχούν έγχορδα παραμορφωμένα, όργανα που ηχούν σαν κραυγές, μουσικοί πειραματισμοί, ηλεκτρονικά ακούσματα, επιρροές από Depeche Mode και μεγάλες δόσεις συναισθήματος και τρυφερότητας.

    Αυτό, λοιπόν, το άλμπουμ μαζί με πολλές διασκευές στο παλιότερο ρεπερτόριό του θα αποτελέσει τον βασικό κορμό των νέων του εμφανίσεων που ξεκινούν την Παρασκευή στο «Μετρό» (Γκύζη και Κάλβου, Γκύζη, 22.30, τηλ.: 210 6439089,) και για 8 μόνο παραστάσεις (4 Παρασκευοσάββατα). Παρέα στη σκηνή θα έχει τον μπασίστα Σταμάτη Σταματάκη, τον ντράμερ Σωτήρη Ντούβα και τον πολυοργανίστα Γιώργο Κατσάνο, με τα πολλά και σπάνια μουσικά του όργανα. Υπόψη: Ο χώρος θα είναι ειδικά διαμορφωμένος για τους όρθιους, καθώς τα τραπέζια θα περιοριστούν...

    ΡΕΜΠΟΥΤΣΙΚΑ ΣΤΟ «ΠΑΛΛΑΣ»

    ΤΑ ΟΣΑ -πολλά- τη δένουν με την Κωνσταντινούπολη θα επιχειρήσει να μας διηγηθεί με τις μουσικές της η Ευανθία Ρεμπούτσικα. Την Παρασκευή και το Σάββατο δίνει στο «Παλλάς» (Βουκουρεστίου 5, 21.00, τηλ: 210- 3213100) δύο συναυλίες με τίτλο «Αθήνα- Κωνσταντινούπολη» και καλεσμένους δύο καλλιτέχνες που θα βοηθήσουν πολύ στο μουσικό αυτό ταξίδι: την πρώτη μέρα θα τραγουδήσει η σημαντική τουρκάλα ερμηνεύτρια Ντιλέκ Κοτς και τη δεύτερη ο συμπατριώτης της Σιχάν Οκάν.

    «Με αυτές τις συναυλίες θέλω να αισθανθώ τους ακροατές να έρχονται κοντά μου, να μου χαϊδεύουν τον ώμο, όπως κάνει στις συναυλίες το βιολί μου. Και να ταξιδέψουμε μαζί για την αγαπημένη μου Κωνσταντινούπολη... να ξεχαστούμε», λέει η Ε. Ρεμπούτσικα. Η συνθέτρια έχει επιλέξει να παρουσιάσει τις μουσικές με τις οποίες έντυσε τις τουρκικές ταινίες «Babam ve Oglum» και «Ulak», που βραβεύτηκαν, ορχηστρικά θέματα από τα παλαιότερα άλμπουμ της «Το αστέρι κι η ευχή», «Μικρές ιστορίες» και «Μεγάλοι Ελληνες».

    ΝΕΟΙ ΔΙΣΚΟΙ

    Κ. Ζευγαδέλλης - Γ. Βασιλακοπούλου: «Αρωμα παράξενο» με την Ε. Πέτα

    Συναντήθηκαν πριν από εννέα περίπου χρόνια στα γυρίσματα μιας ταινίας. Ομως μόλις πρόσφατα κυκλοφόρησε η συνεργασία τους. «Αρωμα παράξενο» έχουν τα νέα τραγούδια του Κωστή Ζευγαδέλλη που κυκλοφόρησαν σε στίχους της Γιώτας Βασιλακοπούλου με ερμηνεύτρια την Ελένη Πέτα. Αφορμή για τη συνάντηση των τριών καλλιτεχνών στάθηκε το τραγούδι «Τα λόγια τής σιωπής» (το 2002) το οποίο χρησιμοποίησε για το σάουντρακ της ομώνυμης ταινίας της η Λουκία Ρικάκη. Σήμερα αυτό το τραγούδι και οκτώ ακόμα κυκλοφορούν από τη νεοσύστατη ανεξάρτητη εταιρεία «DIATONO music production». Περιέχουν, δε, όλα αυτά που δίνουν «άρωμα» σε ένα άλμπουμ: συγκινήσεις, μουσικές που γεννούν ένα αίσθημα αισιοδοξίας αλλά και μελωδίες που φλερτάρουν με μια γλυκιά μελαγχολία, στίχους που φωτίζουν στιγμές από την καθημερινότητά μας και καλές ερμηνείες.

    ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΕΠΙ ΠΕΝΤΕ

    * ΕΙΚΟΣΙ χρόνια κλείνει φέτος ο Ορφέας Περίδης στην ελληνική δισκογραφία και με έναν καινούριο δίσκο στις αποσκευές του, ξεκινά εμφανίσεις στη μουσική σκηνή «Δίπλα στο ποτάμι». Μαζί του οι Human Touch (Σταύρος Λάντσιας, Γιώτης Κιουρτσόγλου και Ντέιβιντ Λιντς). Κάθε Παρασκευή και Σάββατο για 6 παραστάσεις.

    * Αλλη μια συνεργασία που έχει «δέσει» είναι αυτή του Νότη Μαυρουδή και της Αναστασίας Μουτσάτσου, οι οποίοι θα συναντιούνται κάθε Τετάρτη στην «Αυλαία» (Αγίου Ορους 15, Βοτανικός, 22.30, τηλ: 210 3474074). Η παράστασή τους έχει τίτλο «Κ(χ)ρίσιμα τραγούδια...» και μαζί τους θα έχουν τον κιθαριστή Γιώργο Τοσικιάν.

    * Στο club του Σταυρού του Νότου επιστρέφει απόψε -και για κάθε Κυριακή για περιορισμένο αριθμό εμφανίσεων- ο Στάθης Δρογώσης. Θα παρουσιάσει τον καινούριο του δίσκο «Ομορφη ζωή» (τον οποίο παρεμπιπτόντως μπορεί κανείς να αποκτήσει ακόμα και δωρεάν από το site της προσωπικής του εταιρείας www.antelmamusic.com)

    * Η Ρίτα Αντωνοπούλου παρουσιάζει το Σάββατο πρώτη φορά στο «Γαία Live» (Δόξης 5 και Σαλαμίνος, Λιμάνι, τηλ: 2310513654) της Θεσσαλονίκης, τα τραγούδια από το δίσκο που μόλις κυκλοφόρησε. Εχει τίτλο «Μια πόλη για δύο» και τα κομμάτια υπογράφουν οι Θάνος Μικρούτσικος, Νίκος Ζούδιαρης, Χρήστος Θηβαίος, Οδυσσέας Ιωάννου, Διονύσης Τσακνής, κ.ά.

    * Φορτωμένος με τραγούδια από την πολύχρονη πορεία του και με την γνώριμη εφηβική ροκ διάθεσή του εμφανίζεται ο Λάκης Παπαδόπουλος το Σάββατο στην «Αρχιτεκτονική» (Πειραιώς 116- Ελασιδών 6, δίπλα στον ΟΤΕ, Γκάζι, Τηλ.: 210.9014428, 210.3420842)

    ΜΙΑ ΚΥΡΙΑ ΣΤΟ ΠΟΝΤΙΟΥΜ

    ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ δείγμα ιταλικής εύθυμης όπερας αλλά και έργο που αφηγείται μια πολύ τολμηρή για τα δεδομένα της εποχής ιστορία ανταλλαγής ερωτικών συντρόφων, είναι το «Ετσι κάνουν όλες- ή Σχολείον Εραστών», του Μότσαρτ που ανεβάζει η Μικρή Οπερα του Κόσμου, απόψε στις 8.30 μ.μ. στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (Αίθουσα Σκαλκώτα), σε σκηνοθεσία Βασίλη Αναστασίου. Στο πόντιουμ ανεβαίνει πρώτη φορά η γνωστή υψίφωνος Μάτα Κατσούλη, η οποία επί χρόνια σπούδαζε πλάι στον αρχιμουσικό Λουκά Καρυτινό. Τραγουδούν: Μ. Βουλογιάννη, Ρ. Πουλημένου, Μ. Μαργαρίτη, Ειρ. Κυριακίδη, Χ. Ανδριανός, Σ. Φεράρι, Κ. Τοριάνι.

  • ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ

    ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΔΥΟ ΚΟΣΜΩΝ

    ΔΥΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΕΣ διαφορετικής παιδείας και κοινωνικής προέλευσης, με κοινή εμπειρία τη μετανάστευση: Η οικογένεια του ζωγράφου Μάριου Πράσινου έφτασε στη Γαλλία το 1922, όταν ο ίδιος ήταν 6 ετών, ενώ ο γλύπτης Κώστας Κουλεντιανός εγκαταστάθηκε στο Παρίσι το 1945, με υποτροφία της γαλλικής κυβέρνησης, σε ηλικία 27 ετών, έχοντας ήδη παρακολουθήσει τρία χρόνια τη Σχολή Καλών Τεχνών και έχοντας συμμετάσχει ενεργώς στην Εθνική Αντίσταση.

    Αυτοί οι δύο διαφορετικοί κόσμοι θα συναντηθούν αργότερα σ' ένα από τα κέντρα των καλλιτεχνικών ζυμώσεων του Παρισιού, στην «Γκαλερί ντε Φρανς» και θ' αναπτύξουν φιλική σχέση, με συνδετικό κρίκο την αναζήτηση της πρωτοπορίας και της εκφραστικής ιδιαιτερότητας και την αγάπη τους για τον ελληνικό πολιτισμό.

    Οι δυο καλλιτέχνες, στους οποίους δικαίως ανήκει ο τίτλος «διεθνείς», συναντιούνται και πάλι την Πέμπτη στην γκαλερί «Μέδουσα» (Ξενοκράτους 7), σε μια έκθεση που προβάλλει στιγμές από το σημαντικό έργο τους: Με μερικά εξαιρετικά δείγματα από τα πρώτα ζωγραφικά έργα και σχέδια του Μάριου Πράσινου (1916-1985) έως την ωρίμανση της ιδιαίτερης «στιγματικής» γραφής του, καθώς και μια επιλογή από γλυπτά, σχέδια και μελέτες του Κώστα Κουλεντιανού (1918-1995) από τη δεκαετία του '50 έως τις στιβαρές σιδερένιες συνθέσεις του.

    Η έκθεση που επιμελείται η ιστορικός και κριτικός τέχνης Εφη Στρούζα θα διαρκέσει έως τις 26 Μαρτίου.

    Ο ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΣ ΑΛΕΞΗΣ ΑΚΡΙΘΑΚΗΣ

    ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟΣ, αιρετικός, καταιγιστικός, μα πάνω απ' όλα ονειροπόλος. Οι «ετικέτες» ακολουθούν ακόμα και μετά τον θάνατό του τον Αλέξη Ακριθάκη καλλιεργώντας έναν μύθο γύρω από την προσωπικότητά του και το πρωτοποριακό έργο του. Η έκθεση, που εγκαινιάζεται την Τετάρτη στην Πινακοθήκη Γρηγοριάδη (Μαρίνου Αντύπα 18, Ν. Ηράκλειο), φέρνει στο προσκήνιο τα σύμβολα του Ακριθάκη, τα οποία θεωρούσε μια παραλλαγή γραπτού κειμένου.

    «Ολος ο κόσμος του είναι θεατρικός. Οι εικόνες του με το τσίρκο, τους ζογκλέρ, τα ποδήλατα και τα καρουσέλ» σημειώνει ο επιμελητής της έκθεσης Παναγιώτης Παπαδόπουλος. «Υπενθυμίζει ότι το έργο τέχνης δεν διαφοροποιείται από τη φτωχή πραγματικότητα από την οποία εμπνέεται».

    ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΜΕ ΤΗ ΦΥΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ

    ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ με επίκεντρο τον άνθρωπο, στην αναμέτρησή του με τη φύση, την εξουσία αλλά και την αντίξοη καθημερινότητα.

    * Το χρήμα και η εξουσία, ο εθισμός, η λαγνεία αλλά και η προσευχή... Ο Αδριανός κάνει ένα ζωγραφικό δοκίμιο για την ίδια τη φύση του ανθρώπου και τη σχέση του με τον χρόνο δημιουργώντας φανταστικά «τοπία» γεμάτα σύμβολα και χρώματα. Η έκθεση παρουσιάζεται στην γκαλερί «Εκφραση» (Βαλαωρίτου 9Α) μέχρι τις 12/2.

    * Ενα ελάφι είναι χαρακτηριστική επαναλαμβανόμενη φιγούρα στους πίνακες του Κώστα Τσώλη. Είναι η αφορμή να αναφερθεί ο δημιουργός στη σχέση θύτη και θύματος, δύναμης και εξουσίας, πάντα στις αποχρώσεις του μαύρου και σε συνδυασμό με φωτογραφίες από την πρόσφατη ελληνική ιστορία. Στην γκαλερί «The Apartment» (Ιθάκης 29Α) μέχρι τις 19/2.

    * Διάλογο ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό, την ανθρώπινη κλίμακα και τον ζωγραφικό χώρο, τα υλικά και τη χειρονομία, ανοίγει ο Νίκος Μιχαλιτσιάνος με την ενότητα «Ονειρα», που εκτίθεται στην γκαλερί «Ζουμπουλάκη» της πλατείας Κολωνακίου.

    * «Magnus Artisticus»: Με χιουμοριστική, ειρωνική διάθεση, ο Γιάννης Ζιώγας δημιουργεί ένα αυτοβιογραφικό σχόλιο πάνω στην κατάσταση του καλλιτέχνη, με επιγραφές που άλλοτε παραπέμπουν σε «ηρωικές» αποθεώσεις και άλλοτε στις δυσκολίες που αντιμετωπίζει. Η έκθεση λειτουργεί μέχρι το Σάββατο στην αίθουσα τέχνης «Καπλανών 5».

  • ΣΙΝΕΜΑ

    ΤΑΞΙΔΙ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

    «ΣΙΩΠΗΛΕΣ ψυχές»: Βραβευμένη στη Βενετία ταινία, με την υπογραφή του ρώσου Αλεξέι Φεντορτσένκο, χαρακτηρίστηκε «ένα λυρικό κινηματογραφικό ποίημα στον έρωτα, τη ζωή και τον θάνατο». Οταν η γυναίκα του ήρωα πεθαίνει, εκείνος ζητάει από τον καλύτερό του φίλο να τον βοηθήσει να την αποχαιρετήσει σύμφωνα με τις παραδοσιακές τελετουργίες των Μέργια, μιας αρχαίας φιλανδο-ουγγρικής φυλής από τη λίμνη Νέρο, στη δυτικο-κεντρική Ρωσία. Οι δύο άνδρες ξεκινούν ένα ταξίδι εκατοντάδων χιλιομέτρων. Στην πορεία όμως ο ήρωας ανακαλύπτει πως δεν ήταν ο μόνος που αγάπησε τη γυναίκα του...

    ΖΩΗ ΣΕ 45 Τ.Μ.

    ΣΤΙΣ ΔΥΣΚΟΛΕΣ εποχές που διανύουμε είναι πολύ εύκολο να ταυτιστείς με την ηρωίδα της νέας ταινίας του Στράτου Τζίτζη. Στα «45 τ.μ.» πρωταγωνιστεί μια κοπέλα της «γενιάς των 700 ευρώ». Μια πωλήτρια που, αν και δυσκολεύεται να τα φέρει βόλτα, αποφασίζει να αφήσει το πατρικό της και να νοικιάσει ένα διαμέρισμα 45 τ.μ. σε μια γειτονιά μεταναστών. Η ηρωίδα του, άλλωστε, αν και Ελληνίδα, βρίσκεται στην ίδια μοίρα με πολλούς από αυτούς.

    Ολη η ταινία «πατάει» πάνω στην Εφη Λογγίνου, η οποία ενσαρκώνει ιδανικά το κορίτσι της διπλανής πόρτας που, θέλοντας να απαγκιστρωθεί από τη μητέρα της (Ράνια Οικονομίδου), αποφασίζει να διεκδικήσει έναν ιδιωτικό χώρο. Η ηθοποιός πήγε στο Μπουρνάζι και μίλησε με πολλά κορίτσια στην ιδια θέση.

    Οκτώ χρόνια μετα το «Σώσε με», ο Τζίτζης επιβεβαιώνει την προτίμησή του στο ανθρώπινο σινεμά της καθημερινότητας. Οταν ξεκίνησε το σενάριο, δεν είχε ιδέα για την επερχόμενη κρίση. Πόσο επίκαιρος μοιάζει σήμερα...

    ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΡΑΣΗ

    «ΚΑΛΑ, ελληνική είναι αυτή η ταινία;» αναρωτιούνταν όσοι παρακολούθησαν το τρέιλερ του φιλμ «Το πέταγμα του κύκνου» (μην το μπερδέψετε με τον «Μαύρο κύκνο» του Αρονόφσκι!), που βρίθει σκηνών καταστροφής και καταιγιστικής δράσης αμερικανικού τύπου. Και όμως, πρόκειται για τη νέα δουλειά του Νίκου Τζίμα («Ο άνθρωπος με το γαρίφαλο»), που μετά από πολλά χρόνια επιστρέφει στο σινεμά. Ο ήρωάς του ξεκινάει όλος ιδανικά, αλλά εξελίσσεται σε «golden boy» μιας πολυεθνικής. Μια οικολογική καταστροφή θα ξυπνήσει τη συνείδησή του. Με πολυεθνικό, εντυπωσιακό καστ (ένα πέρασμα κάνει μέχρι και ο Θ. Βέγγος) και τα ονόματα των Θ. Βαλτινού και Γ. Ξανθούλη να φιγουράρουν μεταξύ των συνεργατών στο σενάριο.

    ΔΕΞΙ ΚΡΟΣΕ ΣΤΙΣ ΣΦΑΙΡΕΣ

    Ο ΑΔΥΣΩΠΗΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ του μποξ σε μια ταινία. Το βασισμένο σε πραγματικά περιστατικά φιλμ «The Fighter» του Ντέιβιντ Ο' Ράσελ διηγείται τη σχέση δυο αδερφών μποξέρ: του Μίκι Γουόρντ, επονομαζόμενου «Ιρλανδού» (Μαρκ Γουόλμπεργκ), και του Ντίκι Εκλαντ (Κρίστιαν Μπέιλ), που κατέληξε να εθιστεί στο κρακ και την κοκαΐνη. Η ταινία, που ήδη προβάλλεται, απέσπασε έξι υποψηφιότητες για χρυσή σφαίρα: καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, α' και β' ανδρικού ρόλου και β' γυναικείου ρόλου (Εϊμι Ανταμς και Μελίσα Λίο).

    DVD

    «Η μελωδία

    της ευτυχίας»

    (Ρόμπερτ Γουάιζ)»

    Ισως η πιο δημοφιλής οικογενειακή ταινία όλων των εποχών, κυκλοφορεί σε dvd, αλλά και σε μια επετειακή συλλεκτική έκδοση blu-ray, με αφορμή τα 45 χρόνια από τη δημιουργία της. Το συλλεκτικό Box Set περιλαμβάνει ένα καινούριο βιβλίο για την ταινία με τίτλο «Α Few of Our Favorite Things», ένα χειροποίητο μουσικό κουτί, μια επανέκδοση του παλιού βιβλίου «Theatrical Souvenirs» του 1965 και φωτογραφίες από το Σάλτσμπουργκ.

    Στο βραβευμένο με πέντε Οσκαρ μιούζικαλ (1966), που διαδραματίζεται στην Αυστρία του 1930, η ηρωίδα, εγκαταλείπει το μοναστήρι για να γίνει γκουβερνάντα των επτά παιδιών του βαρόνου Φον Τραπ, ενός αυστηρού χήρου αριστοκράτη (Κρίστοφερ Πλάμερ). Και φέρνει τα πάνω κάτω ως άλλη Μαίρη Πόπινς.

    «Τα παιδία

    δεν παίζει» (Α. Ανδρικοπούλου,

    Αργύρης Τσεπελίκας)

    Ενα ελληνικό ντοκιμαντέρ όλο φρεσκάδα και χιούμορ που έφτασε μέχρι το BBC World. Τέσσερα παιδιά από την Πάτρα διεκδικούν το αυτονόητο: το δικαίωμά τους στο παιχνίδι. Κάθε μέρα μετά το σχολείο μαζεύονται μπροστά στο σπίτι του Χρήστου για να παίξουν ποδόσφαιρο, όμως οι γείτονες αντιδρούν βίαια. Μη έχοντας πού αλλού να πάνε, αποφασίζουν να απαιτήσουν έναν χώρο από τον δήμαρχο. Παιδικός ακτιβισμός!

  • ΘΕΑΤΡΟ

    Ο ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΓΟΥΙΝΙ

    ΕΙΝΑΙ από τις πιο χαρακτηριστικές εικόνες η εικόνα τής Γουίνι καταμεσής ενός έρημου τοπίου, ενώ θάβεται αργά στο λοφάκι, να μονολογεί απεγνωσμένα για τις παλιές μέρες, να αναπολεί εικόνες, συναισθήματα, φωνές, γεγονότα. Τις «Ευτυχισμένες μέρες» του Σάμιουελ Μπέκετ ανεβάζει την Τετάρτη στην Κεντρική Σκηνή του Απλού Θεάτρου ο Αντώνης Αντύπας, σε μετάφραση Διονύση Καψάλη, μουσική Ελένης Καραΐνδρου, σκηνικά-κοστούμια Γιώργου Πάτσα και με ερμηνεύτρια τη Ράνια Οικονομίδου. Μέσα από τη σουρεαλιστική φιγούρα της Γουίνι ο Μπέκετ διερευνά το θέμα της ύπαρξης και του χρόνου.

    Στην πρώτη πράξη η Γουίνι, θαμμένη μέχρι τη μέση, χρησιμοποιεί μικροαντικείμενα (οδοντόβουρτσα, μικρό καθρεφτάκι, περίστροφο, μαντίλι, γυαλιά). Στη δεύτερη πράξη, θαμμένη μέχρι το λαιμό, κινεί μόνο τα μάτια της. Ο Γουίλι (Κώστας Γαλανάκης), στις ρίζες του λόφου, κινείται με τα τέσσερα και σπάνια απαντά στο μακρύ μονόλογο της Γουίνι.

    Οι «Ευτυχισμένες Μέρες» παρουσιάστηκαν πρώτη φορά το 1961 στη Νέα Υόρκη στο «Cherrylane Theatre», με τη Ρουθ Γουάιτ, η οποία μάλιστα απέσπασε για την ερμηνεία της το βραβείο Ομπι. Το 1963 το έργο ανέβηκε στο Παρίσι από τη Μαντλέν Ρενό και έκτοτε γνωρίζει θριαμβευτική καριέρα σε ολόκληρο τον κόσμο και στην Ελλάδα. Οι πρώτες ερμηνεύτριες της Γουίνι στην Αθήνα ήταν η Βάσω Μανωλίδου και η Χριστίνα Τσίγκου.

    ΕΚΕΙΝΟΣ, ΕΚΕΙΝΟΣ ΚΙ ΕΚΕΙΝΗ

    «ΓΚΕΪ, ΣΤΡΕΪΤ, λέξεις από τη δεκαετία του '60. Ακούγονται τόσο παλιές και φριχτές... Γιατί μου λες πως το με τι κοιμάμαι είναι πιο σημαντικό από το με ποιον άνθρωπο κοιμάμαι!». Είναι το ξέσπασμα ενός γκέι που πιέζεται να ομολογήσει το αμετακίνητον της σεξουαλικής του επιλογής...

    Τι γίνεται όταν μια γυναίκα παρεισφρέει σ' ένα ζευγάρι ομοφυλοφίλων; Κρίση ταυτότητας, αποσταθεροποίηση και πανικός. Ο,τι παθαίνουν οι ήρωες στο προκλητικό «Cock» του τριαντάχρονου Μάικ Μπάρτλετ που ανεβαίνει την Πέμπτη στο θέατρο «Θησείον», σε μετάφραση-σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου και μουσική Σταύρου Γασπαράτου.

    Ο μοναδικός από τους ήρωες που έχει όνομα είναι ο Τζον (Δημήτρης Μοθωναίος) και μάλιστα χωρίς επίθετο. Οι υπόλοιποι εμφανίζονται ως Μ, ο εραστής του Τζον (Μάκης Παπαδημητρίου), Γ, η γυναίκα (Ιωάννα Παππά) και Π, ο πατέρας του Τζον (Γιώργος Κοτανίδης).

    Το ζευγάρι ύστερα από επτά χρόνια σχέσης, βρίσκεται σε κρίση. Ο Α έχει ερωτευτεί μια γυναίκα. Στην πρώτη τους ερωτική συνεύρεση πανικοβάλλεται, αλλά του αρέσει. Αρχίζει έτσι ένα διπλό παιχνίδι με εραστή και ερωμένη ανήμπορος ν' αποφασίσει ποιο φύλο επικρατεί στις προτιμήσεις του... Οταν ομολογεί στον φίλο του την παρουσία της γυναίκας, εκείνος οργανώνει ένα τραπέζι για να τη γνωρίσει και να την απορρίψει... Στη συνάντηση όμως έχει καλέσει -για ενισχύσεις- και τον πατέρα του. Στόχος του... «πεθερού» είναι να επανενώσει το ζευγάρι που κάποτε μόχθηκε να αποδεχτεί ως τέτοιο. Στο τρομερό δείπνο όλοι πιέζουν τον Α να επιλέξει επιτέλους τι είναι: γκέι; στρέιτ; μπάι; Κι όταν εκείνος φτάνει στα όριά του, εξαναγκάζεται ν' αποφασίσει.

    Το έργο, που πρωτοπαρουσιάστηκε το 2009 στο Royal Court Theatre, ξετυλίγεται σε έξι σκηνές γεμάτες μαύρο χιούμορ, ειρωνεία, έξυπνες ατάκες. Οι γκέι δεν φέρουν το στίγμα της θηλυκότητας. Αλλωστε το έργο γι' αυτό μιλάει: την κατάργηση της ετικέτας, του συγκεκριμένου λάιφ στάιλ που υποτίθεται ότι αφορά τους ομοφυλόφιλους.

    Οι οδηγίες του συγγραφέα απαγορεύουν σκηνικό, αντικείμενα αλλά και παντομίμα. Η τελευταία οδηγία δυσκολεύει τη σκηνοθεσία, αφού το μισό έργο διαδραματίζεται γύρω από ένα τραπέζι όπου οι συνδαιτυμόνες τρώνε και πίνουν.

    «Δεν πρόκειται για γκέι έργο» λέει η Κ. Ευαγγελάτου. «Με τρόπο ωμό ο συγγραφέας μιλάει για το σεξ, τη συντροφικότητα και το ζήτημα της σεξουαλικής ταυτότητας. Με άψογα δομημένους χαρακτήρες και συναρπαστική πλοκή, αποτελεί ένα αιχμηρό σχόλιο στη στάση της σύγχρονης κοινωνίας απέναντι στο ζήτημα της σεξουαλικής ταυτότητας».

    ΚΑΛΕΣΤΕ ΜΑΣ ΝΑ ΠΑΙΞΟΥΜΕ

    ΑΝΤΙ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΟΥΝ οι θεατές στο θέατρο, πηγαίνει το θέατρο στους θεατές. Παίζει όπου υπάρχουν άνθρωποι και το θέλουν. Κάθε φορά και αλλού. Στο σπίτι, την αυλή, το σχολείο, το χώρο εργασίας. Μαρκίζες και καρέκλες, φυσικά, δεν υπάρχουν. Οι ηθοποιοί ξετυλίγουν ένα κομμάτι ύφασμα για να οριστεί ο χώρος της δράσης, η σκηνή. Το φως σκληρό, κανένας διαχωρισμός σκηνής-πλατείας.

    Ποιοι και γιατί τα κάνουν αυτά; Μια ομάδα πέντε ηθοποιών (Μίλτος Δημουλής, Τάσος Σωτηράκης, Ανδρομάχη Δαυλού, Παρασκευή Κατσάνη, Δάφνη Ασημακοπούλου) ξεπερνούν μ' αυτό τον τρόπο τα εμπόδια που θέτει σήμερα η έλλειψη θεατρικής στέγης. Το νεοσύστατο «Οικείο Θέατρο» συστήνεται στο αθηναϊκό κοινό την Τετάρτη με μια παράσταση στο καφέ του βιβλιοπωλείου «Ιανός». Το έργο έχει τίτλο «Θύτες ή θύματα και κάτι γκρι» και αποτελεί σύνθεση κειμένων εμπνευσμένη από τον Μίλτο Δημουλή, με αναφορά στον Ζαν-Πολ Σαρτρ, τον Τάσο Λειβαδίτη, τον Μπέρτολτ Μπρεχτ και την «Ελληνική Νομαρχία Ανωνύμου του Ελληνος». Να τους καλέσουμε;..

    ΣΤΗ ΧΩΜΑΤΕΡΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

    ΑΠΟΛΥΤΑ σουρεαλιστικό αλλά βαθιά πολιτικό και σύγχρονο έργο είναι η «Αυλή» του Σπίρο Σιμόνε, που ανεβαίνει την Παρασκευή στο Θέατρο «Αγγέλων Βήμα», σε μετάφρση Πέτρου Νάκου, σκηνοθεσία-σκηνικό-κοστούμια Κοραή Δαμάτη. Είναι το τέταρτο έργο του ιταλού συγγραφέα από τη Μεσσήνη και παρουσιάζεται πρώτη φορά στην Ελλάδα. Το 2004 βραβεύτηκε με το βραβείο «Ubu» καλύτερου ιταλικού νέου έργου.

    Η Αυλή είναι η πόλη, η οργανωμένη κοινωνία, ο κρατικός έλεγχος, παράδεισος δημιουργίας, ευκαιριών, καλοπέρασης. Εξω απ' αυτήν, στην περιφέρεια των απόβλητων, ζουν οι διωγμένοι ή όσοι επέλεξαν να αυτοεξοριστούν.

    Εκεί, μακριά ακόμα και απ' τα περίχωρα, συναντούμε τον Πέπε και τον Θάνο (Κοραής Δαμάτης, Οθωνας Μεταξάς). Δυο τύποι που περνούν με τα απολύτως αναγκαία, τρώνε ό,τι βρουν, αναρωτιούνται αν επιτρέπεται να ερωτευτούν, σχολιάζουν σαρκαστικά όλες τις απαγορεύσεις που τους έχει επιβάλει η κρατική εξουσία ακόμα κι εδώ, στη χωματερή της Αυλής. Κάποτε, κάτω από τα βουνά των σκουπιδιών, ξεθάβεται το τρίτο πρόσωπο του έργου (Γιάννης Δρίτσας), διωγμένος βίαια από την Αυλή ως μη παραγωγικός. Χωρίς όνομα, τον φωνάζουν ο Ενας, κακομοίρης και πονηρός, ζει ως παράσιτο του Πέπε και του Θάνου.

    «Οι ήρωες έξω από την Αυλή ζουν σαρκάζοντας τη ζωή, χωρίς ίχνος σεβασμού στο διαφορετικό, στην ετερότητα» λέει ο σκηνοθέτης. «Θάβουν κάθε ελευθερία σκέψης και δράσης, μετατρέπουν την προσωπική ευθύνη κάθε ατόμου σε συλλογική ανευθυνότητα. Ανένταχτοι εκ των πραγμάτων, εν δυνάμει ελεύθεροι, κινούνται μέσα στην ατελείωτη σκουπιδοπαραγωγή, εκεί που τις περισσότερες φορές, αν αφουγκραστεί κανείς, βρίσκει κι ένα σωρό πεταμένους ανθρώπους».

    Κάτι μας θυμίζει αυτό. Δεν είναι πολύς καιρός που ένας συμπολίτης μας βρήκε καταφύγιο σε κάδο σπουπιδιών και το πρωί πολτοποιήθηκε από το απορριμματοφόρο.

    Η ΖΩΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ

    ΠΡΕΜΙΕΡΑ την Τετάρτη στη Β' Σκηνή του Θεάτρου της «Οδού Κεφαλληνίας» με το έργο του Τομ Κεμπίνσκι «Σόλο Ντουέτο», σε σκηνοθεσία Ελένης Μποζά, με ερμηνευτές τους Μάνια Παπαδημητρίου και Νίκο Αρβανίτη. Η Στέφανι Εϊμπραχαμς, μια διάσημη βιρτουόζος του βιολιού, αντιμετωπίζει μια απρόβλεπτη προσωπική τραγωδία. Στις συνεδρίες με τον ανατρεπτικό ψυχίατρο Φέλντμαν αναγκάζεται να επαναπροσδιορίσει τη ζωή, τα βαθύτερα συναισθήματα και τις αξίες της.

    Το βραβευμένο έργο του Τομ Κεμπίνσκι μεταφέρθηκε και στον κινηματογράφο (1986), σε σκηνοθεσία Α. Κοντσαλόφσκι, με τους Μαξ Φον Σίντοφ, Τζούλι Αντριους, Αλαν Μπέιτς και Λίαμ Νίσον. Το 2009 παίχτηκε στο θέατρο «Almeida» και στη συνέχεια στο West End, αποσπώντας κολακευτικά σχόλια των κριτικών και των θεατών.

    Η ΕΞΟΔΟΣ ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ

    ΠΡΕΜΙΕΡΑ το Σάββατο στο «Συνεργείο» του Μεταξουργείου. Πέντε σκηνοθέτες προσκαλούν πέντε συγγραφείς στο θεατρικό «Συνεργείο» τους. Η Γιολάντα Μαρκοπούλου, η Λίλλυ Μελεμέ, ο Δημήτρης Μπίτος, η Ελένη Μποζά και ο Αρης Τρουπάκης, συνεργάζονται κάτω από την ίδια στέγη σκηνοθετώντας έργα των Δημήτρη Γκενεράλη, Βαγγέλη Ραπτόπουλου, Σάκη Σερέφα, Αλέξη Σταμάτη, Μισέλ Φάις, γραμμένα ειδικά για το συγκεκριμένο θέατρο και σε πρώτη παρουσίαση.

    Ο ανανεωμένος χώρος του «Συνεργείου», σχεδιασμένος από τους Αλεξάνδρα Σιάφκου και Αριστοτέλη Καρανάνο, επιφυλάσσει εκπλήξεις στους επισκέπτες, αφού στο εσωτερικό του κρύβει λαβυρίνθους, δασώδεις διαδρόμους και περάσματα... Η ενιαία παράσταση με τίτλο «Εξοδος» συνδέει τα πέντε κείμενα με κοινό άξονα τους ηθοποιούς Μαρία Αιγινίτου, Ειρήνη Δράκου, Δέσποινα Κούρτη, Αννα Κουτσαφτίκη, Σπύρο Τσεκούρα και Χάρη Χαραλάμπους, οι οποίοι συνοδεύουν το κοινό από την είσοδό τους στο θέατρο έως την έξοδο. Στο πλαίσιο της παράστασης προγραμματίζονται και συζητήσεις με τους συγγραφείς.

    ΤΙ ΜΑΣ ΕΝΩΝΕΙ

    ΥΠΑΡΧΕΙ φιλία ανάμεσα σε άντρες και γυναίκες; Η συμβίωση σκοτώνει τον έρωτα; Μπορούμε να παντρευτούμε τον καλύτερό μας φίλο; Τα παιδιά ολοκληρώνουν μια σχέση; Υπάρχει πραγματική ευτυχία; Σ' αυτά τα... απλά ερωτήματα επιχειρεί ν' απαντήσει με χιούμορ η παράσταση «Τρεις Τρεις Εννιά» της ομάδας «ΜΙΑ» σε κείμενο Κωνσταντίνου Ιωακειμίδη και σκηνοθεσία Βίκυς Στυλιανού, που έχει πρεμιέρα την Παρασκευή στο bar-restaurant rockin'the casbah (Χ. Τρικούπη 13). Παίζουν οι Βίκυ Χατζή, Φιλίτσα Καλογεράκου, Κωνσταντίνος Ιωακειμίδης.

  • ΒΙΒΛΙΟ

    ΜΕ ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ

    * Η Καρίνα Λάμψα και ο Ιακώβ Σιμπή παρουσιάζουν αύριο στις 8.00 μ.μ. στην Ελληνοαμερικανική Ενωση το βιβλίο τους «Η ζωή απ' την αρχή - Η μετανάστευση των Ελλήνων Εβραίων στην Παλαιστίνη 1945-1948» (εκδ. «Αλεξάνδρεια») πλαισιωμένοι από τους Στ. Πεσμαζόγλου, Τ. Βερβενιώτη και Η. Μαγκλίνη.

    * Τιμητική εκδήλωση για τον κορυφαίο συνταγματολόγο Δημήτρη Τσάτσο πραγματοποιείται από το Κέντρο Ευρωπαϊκού Συνταγματικού Δικαίου την Τρίτη, στη Στοά του Βιβλίου στις 7.30 μ.μ., με αφορμή το τελευταίο βιβλίο του «Πολιτεία» (εκδ. «Γαβριηλίδης»). Ομιλητές, οι Γ. Καμίνης, Ν. Κανελλοπούλου, Π. Μάρκαρης, Αλ. Παπαδόπουλος και Μ. Σταθόπουλος.

    * Με αφορμή τη συμπλήρωση είκοσι χρόνων από τον θάνατο του Νίκου Καρούζου, οι εκδόσεις «Μανδραγόρας» οργανώνουν την Τρίτη ένα μικρό αφιέρωμα στο @Ρουφ (Κωνσταντινουπόλεως 10, Γκάζι), όπου την Τρίτη στις 7.30 θα προβληθεί το ομώνυμο ντοκιμαντέρ της Δέσποινας Καρβέλα.

    * Ξεκινά την Παρασκευή, στη HELEXPO στο Μαρούσι, η 4η Εκθεση Παιδικού και Εφηβικού Βιβλίου (28-31/1), με όλη τη βιβλιοπαραγωγή της χρονιάς, δεκάδες παράλληλες πολιτιστικές εκδηλώσεις και ειδική γωνιά για εκπαιδευτικούς και γονείς.

    * Ο Νίκος Μπίστης παρουσιάζει το αυτοβιογραφικό του βιβλίο «Προχωρώντας και αναθεωρώντας» (εκδ. «Πόλις») την Τετάρτη στις 7.20 μ.μ. στο Μουσείο Μπενάκη (Πειραιώς), συνομιλώντας με τους Γ. Βούλγαρη, Γ. Καμίνη, Ε. Κοτζιά. Γ. Μεϊμάρογλου και Γ. Φλωρίδη.

    ΜΠΑΡΟΥΤΙ, ΑΙΜΑ ΚΑΙ ΜΑΡΙΧΟΥΑΝΑ

    ΣΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ Συνέδριο των Δημοκρατικών στο Σικάγο το 1968, ο Χιούμπερτ Χάμφρεϊ ανακηρύσσεται υποψήφιος για την προεδρία με υπόκρουση τις συγκρούσεις των διαδηλωτών με την αστυνομία. Η ολοένα και αυξανόμενη δύναμη των Μαύρων Πανθήρων πανικοβάλλει τον επικεφαλής του FBI, Τζ. Εντγκαρ Χούβερ. Η μαφία πουλάει τα καζίνα του Λας Βέγκας στον παρανοϊκό εκατομμυριούχο Χάουαρντ Χιουζ και ψάχνει για νέα λημέρια σε χώρες της Καραϊβικής που κυβερνώνται από δικτάτορες. Η CIA ξαναμπαίνει στο εμπόριο ηρωίνης για να χρηματοδοτήσει τις ομάδες των κουβανών εξόριστων που επιθυμούν να ανατρέψουν τον Κάστρο. Ενώ ο Νίξον εκλέγεται πρόεδρος πανηγυρικά, ανοίγοντας ένα νέο κεφαλαιο ευκαιριών για τους τυχοδιώκτες.

    Μέσα στους χαοτικούς καιρούς του '68, στοιχειωμένους από τα φαντάσματα των δολοφονηθέντων Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και Ρόμπερτ Κένεντι, ο Τζέιμς Ελροϊ βυθίζεται στους μύθους που γέννησε η εποχή και γράφει το βιβλίο «Το αίμα δεν σταματάει ποτέ» (εκδόσεις «Αγρα», μετάφραση Ανδρέας Αποστολίδης). Ενα ογκώδες μυθιστόρημα, «σαν συμφωνία του Μπετόβεν», που κλείνει την τριλογία «Αμερικάνικος υπόκοσμος», με την οποία ο Ελροϊ ξεκαθαρίζει τους λογαριασμούς του με την ιστορία των ΗΠΑ. Αν στο πρώτο βιβλίο, το «Αμερικάνικο ταμπλόιντ», ανακάτευε δράκες κουβανών εξόριστων και μαφιόζων στη δολοφονία του Τζον Κένεντι και στο δεύτερο το «Αμερικάνικο Ταξίδι Θανάτου» επινοούσε τις δολοπλοκίες πίσω από τις δολοφονίες του Κινγκ και του Κένεντι, στο τρίτο βιβλίο ξαναγράφει την ιστορία ανάμεσα στην έκρηξη του '68 και το σκάνδαλο του Ουότεργκεϊτ.

    Ο Ελροϊ γράφει σελίδες που μυρίζουν μπαρούτι, μαριχουάνα και αίμα. Σε μια περίοδο που για τις ΗΠΑ μοιάζει με προοίμιο εμφύλιου πολέμου ανάμεσα σε φιλόδοξους επαναστάτες και φύλακες της τάξης, οι ήρωες του Ελροϊ εισβάλλουν πάλι άπληστοι, εμμονικοί και φτιαγμένοι με αλκοόλ, ναρκωτικά, βία και εξουσία. Κυνικοί μισθοφόροι, αποταγμένοι μπάτσοι, τσιράκια του Χούβερ, στρατευμένοι μαύροι, κουβανοί αντικαθεστωτικοί και γοητευτικές επαναστάτριες ανακατεύονται σε μια λαβυρινθώδη πλοκή που ξεκινάει με μια αιματηρή ένοπλη ληστεία. Ο μισοτρελαμένος Χούβερ, ο αυταρχικός Χιουζ και ο διαβολικός Νίξον κατέχουν την εξουσία. Αλλά τα νήματα πίσω τους τα κινούν οι διπρόσωποι -και πάντα απρόβλεπτοι- ήρωες του Ελροϊ.

    Στην γκροτέσκα του αφήγηση, ο πρώην διαρρήκτης που έγινε συγγραφέας δεν χαρίζεται σε κανένα. Ολος ο συρφετός των ακροδεξιών και των ανατρεπτικών, των μπάτσων και των Μαύρων Πανθήρων, των μαφιόζων και των μισθοφόρων συνωμοτεί, δολοφονεί, εκβιάζει, πυρπολεί, στήνει και διαλύει συμμαχίες με μόνο στόχο το χρήμα και την εξουσία. «Και πληρώνουν για αυτήν την ζωή με αίμα» όπως συμπληρώνει ο συγγραφέας που επιθυμεί να ξαναγράψει την ιστορία των ταραγμένων χρόνων με «τη δική του ματιά». Ετσι προκύπτει ένα «ιστορικό ρομαντικό μυθιστόρημα» όπως το περιγράφει, «για τον έρωτα και τον πόλεμο, την αναγκαιότητα της επανάστασης και την πολιτική διαφθορά».

    Αλλά πέρα από τις προθέσεις του ο Ελροϊ, είναι ένας προβοκάτορας στυλίστας της νουάρ παράδοσης. Ο συγγραφέας που απομακρυσμένος από την σύγχρονη κουλτούρα, γράφει μέρες ολόκληρες με μολύβι και χαρτί, ακούγοντας κλασική μουσική. Και γράφει για μια σκοτεινή περίοδο της αμερικανικής ιστορίας με αδυσώπητο κυνισμό και υποδόριο σαρκασμό. Στο κάτω κάτω δεν θέλει να είναι μόνο ο μεγαλύτερος συγγραφέας του αστυνομικού μυθιστορήματος. Θέλει ταυτόχρονα να τσαλακώσει το υποκριτικό προσωπείο της αθωότητας που περιφέρουν οι ΗΠΑ ανά τον κόσμο.

    ΜΕΤΑ ΤΟ ΣΚΑΣΙΜΟ ΤΗΣ ΦΟΥΣΚΑΣ

    ΝΟΥΡΙΕΛ ΡΟΥΜΠΙΝΙ-ΣΤΙΒΕΝ ΜΙΜ «Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ» Εκδόσεις Πατάκη

    ΟΤΑΝ ΕΝΑΣ πανικόβλητος αντιπρόεδρος Ντικ Τσένι έλεγε τον Ιανουάριο του 2009 ότι κανείς δεν ήταν αρκετά διορατικός για να προβλέψει τη μεγαλύτερη οικονομική κρίση στα χρονικά μετά τη Μεγάλη Υφεση. Οπότε η κυβέρνηση Μπους βρέθηκε ανέτοιμη να την αντιμετωπίσει.

    Φυσικά, ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ είχε κάνει λάθος. Απλά, ο ίδιος όπως και σχεδόν ολόκληρη η κυβέρνηση του απερχόμενου προέδρου δεν είχαν δώσει σημασία σε φωνές όπως του Νουριέλ Ρουμπινί, του οικονομολόγου που είχε διαβλέψει, δύο χρόνια πριν απ' την καττάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος, ότι πέρα από τη συρρίκνωση της ρευστότητας που ήταν ορατή, η Γουόλ Στριτ θα εξαφανιζόταν «πυροδοτώντας ανακατατάξεις σε κλίμακα που δεν είχαμε ξαναδεί μετά τη δεκαετία του 1930».

    Τώρα ο Ρουμπινί, ή Mr Doom (προφήτης της καταστροφής) όπως τον ονόμαζαν, επιστρέφει με άλλη μελέτη, την «Οικονομία της κρίσης» (Εκδόσεις Πατάκη, μετάφραση Τιτίνα Σπερελάκη), στην οποία συνεργάζεται με τον καθηγητή οικονομικής ιστορίας Στίβεν Μιμ. Σκοπός του να δώσει ένα μάθημα εκτάκτου ανάγκης, όπως γράφει στον υπότιτλο για το μέλλον του χρήματος και γενικότερα της παγκόσμιας οικονομίας. Ο Ρουμπινί δεν είναι καθόλου αισιόδοξος ούτε επαναστάτης. Οπότε το βιβλίο του είναι περισσότερο ένα εγχειρίδιο που διδάσκει την αστάθεια και την ευμεταβλητότητα του καπιταλισμού, παρά ένα οδηγός για τους φερέλπιδες σωτήρες της οικονομίας. Οσο για το μέλλον, ο Ρουμπινί ως πραγματιστής προτείνει, όπως όλοι οι κεϊνσιανοί, περισσότερη ανάμειξη του κράτους στην αγορά. Και προφητεύει ξανά ότι στη δίνη της παγκοσμιοποίησης της οικονομίας οι κρίσεις θα είναι πολύ πιο συχνές, απ' όσο φαντάζεται κανείς.

    Δ. Α.

    ΕΡΩΤΑΣ, ΧΡΗΜΑ, ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΟ ΙΣΡΑΗΛ

    ΑΜΟΣ ΟΖ «ΜΑΥΡΟ ΚΟΥΤΙ» Εκδόσεις «Καστανιώτης»

    ΕΝΑΣ ΑΝΤΡΑΣ και μια γυναίκα που αγαπήθηκαν αλλά και συγκρούστηκαν με πάθος, χρόνια μετά το διαζύγιό τους, αποκρυπτογραφούν δι' αλληλογραφίας το «μαύρο κουτί» της σχέσης τους.

    Τι τους ένωσε και τι τους διέλυσε; Τι συνέπειες είχε το δηλητήριο που εκτόξευσαν ανελέητα ο ένας στον άλλο; Και πώς συνδέεται η ιστορία τους με την κοινωνικο-πολιτική πραγματικότητα του Ισραήλ; Μέσα σ' αυτό το πλαίσιο ξεδιπλώνεται το «Μαύρο κουτί» του Αμος Οζ, ένα από τα δημοφιλέστερα μυθιστορήματά του (βραβείο Φεμινά, 1988), που επανακυκλοφορεί στα ελληνικά σε νέα μετάφραση από τα εβραϊκά του Ιακώβ Σιμπή (εκδόσεις Καστανιώτη).

    Αφορμή για την επικοινωνία του αγέρωχου, ζάπλουτου Αλεξ και της πανέμορφης, καθ' έξιν μοιχού Ιλάνα, ξαναπαντρεμένης στο μεταξύ μ' έναν ευγενικό αλλά και θρησκόληπτο, ακροδεξιών απόψεων δασκαλάκο γαλλικών, δίνει η ολοένα και πιο προβληματική συμπεριφορά του γιου τους: ενός εφήβου μ' εριστική γλώσσα και τρυφερή καρδιά, που κάνει τώρα -στα μέσα της δεκαετίας του '70- την επανάστασή του. Το γράμμα της Ιλάνα, με το οποίο ζητά οικονομική βοήθεια, βρίσκει τον Αλεξ στις ΗΠΑ, όπου αυτός, ο παλιός ήρωας του ισραηλινού στρατού, διαπρέπει ως διεθνούς φήμης ακαδημαϊκός, ανατέμνοντας το φαινόμενο της «απελπισμένης βίας» των κάθε λογής φανατικών. Και τον βρίσκει ευάλωτο, χτυπημένο από καρκίνο και ταλανιζόμενο όχι από μίσος, όπως θα φανεί σταδιακά, αλλά από καλά κρυμμένες ενοχές...

    Μέσα από τις επιστολές του πρώην ζεύγους αλλά κι εκείνων που το περιστοιχίζουν, ο Αμος Οζ δίνει φωνή σ' όλες σχεδόν τις φυλές του Ισραήλ, προσφέροντας μια σπαρταριστή εικόνα της καθημερινότητάς τους στη χώρα, σε μια περίοδο έντονων συζητήσεων περί θρησκείας, εθνικής ταυτότητας και κρατικής πολιτικής απέναντι στους αραβικούς πληθυσμούς. Γεμάτο ανατροπές, το βιβλίο του μιλά για τον έρωτα, το χρήμα, τον πόλεμο, την ειρήνη, τη στρατιωτική και την κοινοβιακή ζωή, σκαλίζοντας τις αντιφάσεις της θνητής μας ύπαρξης κι αποτυπώνοντας όλη την γκάμα των ανθρώπινων συναισθημάτων. Ξεκινώντας το «Μαύρο κουτί», νομίζεις πως ξέρεις ποιοι είναι οι «καλοί» και ποιοί οι «κακοί» σ' αυτή την ιστορία. Στο τέλος, όμως, νιώθεις συμπόνια και κατανόηση για όλους τους.

    ΝΕΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ

    ΣΕΛΙΝ ΚΙΡΙΟΛ

    «ΑΔΕΙΑ ΕΞΟΔΟΥ»

    (μετ. Σάντρα Βρέττα,

    εκδ. «Ποταμός»)

    Το δεύτερο βιβλίο της γαλλίδας συγγραφέως που μεταφράζεται στα ελληνικά, μετά το -εγκωμιασμένο κι από τον Πολ Οστερ- «Φωνή χωρίς ήχο». Αλλη μία φορά, ο λόγος δίνεται σ' έναν ανώνυμο ήρωα: Σ' έναν νεαρό υπάλληλο μεγάλης, απρόσωπης επιχείρησης που συντάσσει περιλήψεις και εκθέσεις νυχθημερόν, απόλυτα συμφιλιωμένος με το καφκικό, ιεραρχημένο σύμπαν που ορίζει την καθημερινότητά του. Ενα αλληγορικό μυθιστόρημα για τους μηχανισμούς που αποξενώνουν τον σημερινό, δυτικό άνθρωπο, από τον διπλανό του, γραμμένο σε τόνους γκρίζους και παγερούς.

    ΠΑΝΟΣ ΚΟΥΤΡΑΣ- ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ

    ΕΥΑΓΓΕΛΙΔΗΣ

    «ΣΤΡΕΛΛΑ»

    (εκδ. «Πολύχρωμος Πλανήτης»)

    Μέχρι ν' αρχίσουν τα γυρίσματα, το σενάριο της «Στρέλλας» γνώρισε αρκετές εκδοχές, αλλά εδώ παρατίθεται εκείνη που ανταποκρίνεται περισσότερο στην ολοκληρωμένη μορφή της πολύκροτης ταινίας του Κούτρα. Στα συν της έκδοσης, η εκτενής εισαγωγή του πανεπιστημιακού Δημήτρη Παπανικολάου που συνδέει το έργο με το διεθνές ρεύμα του queer κινηματογράφου, αναλύει την αισθητική του, υποκλίνεται στον ριζοσπαστισμό του και το συγκρίνει με άλλες παρόμοιες απόπειρες του ελληνικού σινεμά.

    ΧΙΟΥ ΛΟΡΙ

    «ΜΗΝ ΠΑΣ ΠΟΤΕ ΣΤΗΝ ΚΑΖΑΜΠΛΑΝΚΑ»

    (μετ. Μ. Αγγελίδου,

    εκδ. «Οπερα»)

    Οι περισσότεροι τον γνωρίζουμε από την τηλεοπτική σειρά «Ιατρικές υποθέσεις» (House MD) στην οποία ενσαρκώνει έναν προικισμένο στις διαγνώσεις αλλά και γεμάτο κυνισμό γιατρό. Ομως ο Χιου Λόρι είναι κάτι παραπάνω από ένας βρετανός ηθοποιός που διακρίθηκε στο Χόλιγουντ. Μ' ένα μάστερ αρχαιολογίας από το Κέμπριτζ και μέλος ροκ συγκροτήματος (παίζει πιάνο, κιθάρα, τύμπανα, φυσαρμόνικα και σαξόφωνο!), έχει στο ενεργητικό του από το 1996 κι ένα θρίλερ με σαρδόνιο χιούμορ, στο οποίο πρωταγωνιστεί ένας παλιός στρατιωτικός και παρ' ολίγον πληρωμένος δολοφόνος, μπλεγμένος σ' έναν κυκεώνα συνωμοσιών κι εκβιαστών, εν μέσω αδίστακτων κακοποιών και πολύ ελκυστικών γυναικών.

    ΠΕΡΙΧΑΝ ΜΑΓΚΝΤΕΝ

    «ΔΥΟ ΦΙΛΕΣ»

    (μετ. Ιώ Τσοκώνα,

    εκδ. «Μελάνι»)

    Δημοσιογράφος που διώχτηκε από την τουρκική κυβέρνηση επειδή υποστήριξε δημόσια έναν αντιρρησία συνείδησης και πολυμεταφρασμένη μυθιστοριογράφος (βλ. και το «Η ανάσα τους πίσω μας»), η Μαγκντέν δίνει σάρκα και οστά σε δύο νεαρές φιλενάδες που, παρασυρμένη η μία από την άλλη, ονειρεύονται να εγκαταλείψουν τις οικογένειές τους και ν' αφήσουν πίσω τους την Κωνσταντινούπολη κι όλα όσα νιώθουν ότι βαραίνουν τις εφηβικές τους πλάτες. Ενα όνειρο που γίνεται εφιάλτης...

    JON KOFAS

    «ΔΕΣΜΩΤΕΣ

    ΟΝΕΙΡΩΝ»

    (μετ. Ρ. Κοκκίνου,

    εκδ. «Παρασκήνιο»)

    Γεννημένος στην Τρίπολη και μετανάστης επί τέσσερις δεκαετίες στις ΗΠΑ, όπου ακολούθησε ακαδημαϊκή καριέρα διδάσκοντας Ιστορία και Πολιτική Οικονομία, ο Jon Kofas δοκιμάζει τις δυνάμεις του και στη λογοτεχνία, μ' ένα μυθιστόρημα γεμάτο «αγάπη, προδοσία, πολιτικές και θρησκευτικές δολοπλοκίες», και ήρωες που παλεύουν να ισορροπήσουν ανάμεσα «στο χριστιανικό παρόν τους και την παγανιστική τους κληρονομιά».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Αγάλματα και αδριάντες
ΑΚΟΥΝΗΤΟΙ, ΑΜΙΛΗΤΟΙ, ΑΓΕΛΑΣΤΟΙ
Αρχαιολογία
ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΔΥΟ ΔΟΓΜΑΤΑ
Βιβλίο
ΛΑΘΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ
Η ΔΙΤΤΗ ΟΨΗ ΤΗΣ ΑΝΝΑΣ ΚΑΡΕΝΙΝΑ
Κινηματογράφος
ΤΑΡΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗ ΛΙΜΝΗ ΤΩΝ ΚΥΚΝΩΝ
ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΙΚΟΔΟΜΗ ΣΤΗ ΣΚΗΝΗ
Μελέτη
ΠΑΤΡΙΣ, ΘΡΗΣΚΕΙΑ, ΠΑΘΟΓΕΝΕΙΑ
Μουσική
ΑΠΟ ΤΑ ΤΑΞΙΜΙΑ ΣΤΗΝ ΤΖΑΖ
ΤΗ ΓΛΩΣΣΑ ΜΟΥ ΕΔΩΣΑΝ ΑΓΓΛΙΚΗ
Ο ΗΧΟΣ ΠΟΥ ΑΚΟΥΓΕ Ο ΜΠΑΧ
Προδημοσίευση
ΧΑΟΥΑΡΝΤ ΖΙΝ ΑΥΤΟΠΡΟΣΩΠΩΣ