Έντυπη Έκδοση

Ελλάδα

Αρθρο

  • Γιατί δεν αντιδρά η κοινωνία;

    Είναι γενικά παραδεκτό ότι η αντίδραση του κόσμου στα πρωτοφανή μέτρα των μνημονιακών κυβερνήσεων και της Ε.Ε. δεν είναι η αναμενόμενη. Θα περίμενε κανείς απέναντι σε τέτοια μέτρα, τα οποία ισοπεδώνουν την κοινωνία και έχουν οδηγήσει σε καταγεγραμμένη ανεργία που ξεπερνά το 27%, να υπήρχε ανάλογη λαϊκή αντίδραση που να οδηγούσε σε μια μικρή ή μεγαλύτερη νίκη. Αυτό δεν συμβαίνει όμως. Γιατί λοιπόν δεν αντιδρά η κοινωνία;

    Η απάντηση δεν είναι καθόλου εύκολη. Βεβαίως δεν αποδέχεται κανείς σοβαρός άνθρωπος απόψεις τού τύπου «μας ψεκάζουν» ή «ο κόσμος συμφωνεί με τα μέτρα». Τέτοιες «αναλύσεις» φλερτάρουν με το γελοίο ή είναι εκ του πονηρού. Εκτός πραγματικότητας θα ήταν όποιος ανέμενε ότι ένας λαός τρομοκρατημένος και απογοητευμένος, που έχει συνηθίσει τόσα χρόνια να αναθέτει, θα αντιδρούσε άμεσα και αποτελεσματικά. Εκπλήσσει όμως αυτή η συνεχιζόμενη «ύπνωση». Τι φταίει, λοιπόν;

    Ενας πρώτος και βασικός λόγος είναι ο πρωτοφανής μηχανισμός προπαγάνδας υπέρ των Μνημονίων. Ελάχιστα είναι τα μέσα ενημέρωσης με διαφορετική φωνή. Δεν υπάρχει, για παράδειγμα, ούτε ένα τηλεοπτικό κανάλι πανελλήνιας εμβέλειας που να ασκεί ουσιαστική κριτική στην ακολουθούμενη πολιτική. Παρουσιάζονται τα Μνημόνια ως μονόδρομος και παράλληλα τρομοκρατείται η κοινωνία, αφού χαρακτηρίζεται οποιαδήποτε λύση έξω από αυτά ως καταστροφή για τη χώρα. Ο μηχανισμός αυτός δεν σταματάει εδώ. Συκοφαντεί μεθοδικά τις υποψήφιες κοινωνικές ομάδες-στόχους και κάνει πλύση εγκεφάλου στον κόσμο πριν από το τελικό χτύπημα. Ολη αυτή η καλοστημένη και επιτυχημένη προπαγάνδα φτάνει και στο πιο απομακρυσμένο σημείο της χώρας και έχει συμβάλει τα μέγιστα σε αυτήν τη χλιαρή αντίδραση της κοινωνίας.

    Ενας επιπλέον λόγος οφείλεται στην απουσία ενός αγωνιστικού συντονιστικού οργάνου των κινητοποιήσεων. Αυτό έγινε φανερό σε όλες τις προηγούμενες μεμονωμένες αντιδράσεις των κοινωνικών ομάδων (π.χ. Μετρό, εκπαιδευτικοί) οι οποίες και απέτυχαν γιατί δεν υπήρξε συντονισμός και δεν στηρίχτηκαν ουσιαστικά από τους υπόλοιπους εργαζόμενους. Και μη μου πει κάποιος ότι υπάρχει η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ.

    Αυτές οι συνδικαλιστικές οργανώσεις, έχουν καταγραφεί στη συνείδηση του κόσμου ως κομματικά ελεγχόμενες και καθοδηγούμενες από τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ, ως φυτώρια υπουργών και στελεχών του κρατικού μηχανισμού. Ας θυμηθούμε μόνο την πολιτική καριέρα των τελευταίων, μετά τη μεταπολίτευση, προέδρων της ΓΣΕΕ. Οι εργαζόμενοι, λοιπόν, δεν εμπιστεύονται κομματικούς εργατοπατέρες, οι οποίοι βάζουν το παραταξιακό συμφέρον πάνω από το δίκιο τους και εκτονώνουν την οργή τους με 24ωρες απεργίες που μοιάζουν με μπαλωθιές στον αέρα.

    Ενας τελευταίος και καθοριστικός λόγος είναι η αδυναμία της Αριστεράς να διαμορφώσει ένα κοινό και πειστικό πρόγραμμα διεξόδου από την πολιτική της υποτέλειας. Και, αφού δεν υπάρχει ένα ελάχιστο συνεννόησης, το βάρος πέφτει στον ΣΥΡΙΖΑ. Ομως και το κόμμα αυτό χρειάζεται να πείσει ότι υπάρχει διέξοδος εντός της Ευρωζώνης. Μέχρι στιγμής δεν το έχει καταφέρει. Φαίνεται ότι, μάλλον, επιλέγει οριστικά τη λύση του ευρώ, χωρίς να αφήνει περιθώριο για εναλλακτικές λύσεις εκτός ευρώ. Οι πολίτες όμως προβληματίζονται αν η λύση βρίσκεται στην καλύτερη διαχείριση και διαπραγμάτευση σε ένα ευρωπαϊκό περιβάλλον όπου θριαμβεύει η συντηρητική πολιτική και ο καπιταλισμός.

    Και το ερώτημα είναι τι θα γίνει τελικά;

    Η κοινωνία προφανώς θα εκφραστεί στις εκλογές και αναμένεται να καταψηφίσει την κυβέρνηση-μαριονέτα και παράλληλα να κάνει ό,τι έμαθε από τη μεταπολίτευση και δώθε, δηλαδή να αναθέσει ακόμη μια φορά.

    Ναι, αυτή τη φορά στον ΣΥΡΙΖΑ, να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά. Αυτό όμως δεν αρκεί. Τώρα πρέπει να φύγει από τη λογική της ανάθεσης, να φύγει από το δίλημμα Μνημόνιο ή αντιμνημόνιο εντός της Ευρωζώνης. Να καταλάβει ότι μπορεί να υπάρχουν λύσεις και εκτός Ευρωζώνης και να κάνει το αποφασιστικό βήμα: να αντιδράσει δυναμικά και συλλογικά και να οδηγήσει τα πράγματα πέρα από τις ρεαλιστικές πολιτικές του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Και αυτό είναι το μεγάλο ζητούμενο για την κινηματική και ριζοσπαστική Αριστερά, εντός και εκτός του ΣΥΡΙΖΑ.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Άλλα θέματα στην κατηγορία Ελλάδα της έντυπης έκδοσης
Τοπική Αυτοδιοίκηση
Α-κινητικότητα λόγω δημοτικών
Δάσκαλος έβαλε τα παιδιά να χαστουκίσουν συμμαθητή τους!
Τρομοκρατία
Ενα εκατομμύριο το κεφάλι για Ξηρό, Μαζιώτη, Ρούπα
Κινητικότητα Χριστόδουλου στον Κορυδαλλό από πτέρυγα σε πτέρυγα
«Μαρκάρουν» συγγενείς του Ξηρού περιμένοντας την «απάντησή» του
Θεοφίλου: Σκευωρία η εμπλοκή μου στη ληστεία
Σωφρονιστικό σύστημα
Ολοι μέσα!
Δικαστικό ρεπορτάζ
Από τον ανακριτή στο ακροατήριο άδειασαν... οι τσάντες
Δήμος Αθηναίων
Και ηλεκτρονικά ο Δήμος Αθηναίων
Θεσσαλονίκη
Υπόλογοι οι εφοριακοί για 7,5 εκατ. ευρώ που δεν αποδόθηκαν από το δήμο
Σε 40 ημέρες η απόφαση για την έκδοση των δύο Τούρκων
Εργασιακά θέματα
Ολη η Αριστερά για τα εργασιακά δικαιώματα, πλην του ΚΚΕ
Υγεία
Στάση οι γιατροί για τις περικοπές στην Υγεία
Ανθρώπινα
«Ζωγραφική, το προσωπικό μου παραμύθι»
Της αγάπης