Έντυπη Έκδοση

Πολιτική

Πέμπτη πέννα

  • Η υποκρισία της συμπαράστασης

    Πριν από λίγες μέρες μπήκα σε μια τράπεζα για να καταθέσω χρήματα σ' ένα λογαριασμό.

    Η ταμίας με ρώτησε αν ο λογαριασμός είναι δικός μου και μόλις της είπα «όχι», μου ζήτησε να πληρώσω προμήθεια 1,20 ευρώ. Την πληροφόρησα ότι η προμήθεια είναι παράνομη με απόφαση δικαστηρίου και εκείνη μου απάντησε, ότι αυτή είναι η πολιτική της τράπεζας και επομένως η ίδια δεν μπορεί να κάνει τίποτε.

    Δεδομένου ότι τις δουλειές μου τις κάνω μόνος μου, ξέρω από πρώτο χέρι ότι για κατάθεση σε λογαριασμό που δεν είναι δικός σου άλλες τράπεζες χρεώνουν προμήθεια και άλλες όχι, όπως επίσης και ότι υποκαταστήματα της ίδιας τράπεζας μπορεί να σε χρεώσουν ή όχι το χαράτσι. Δεν είναι εκεί το θέμα μου.

    Η συμπαθής ταμίας της ιστορίας μου μού είπε ότι μπορούσα να προβάλω τις αντιρρήσεις μου στη διεύθυνση του υποκαταστήματος. Της αρνήθηκα. «Θέλω να το πω σε σας», της είπα «γιατί εσείς σαν τραπεζοϋπάλληλοι θα έπρεπε να αντιδράτε στους παράνομους και καταχρηστικούς όρους που επιβάλλουν σε όλους μας οι τράπεζες και τους οποίους εσείς αδιαμαρτύρητα ζητάτε από μας με τη μορφή χαρατσιών». Αυτό είναι το θέμα μου.

    Πριν από λίγες μέρες το Συμβούλιο της Επικρατείας απέρριψε τις ενστάσεις των τραπεζών για 14 όρους-χαράτσια σε δάνεια, καταθέσεις και πιστωτικές κάρτες. Οι καταχρηστικοί αυτοί όροι πρέπει να αποσυρθούν αμέσως από τις συμβάσεις που υπογράφουν οι πολίτες και από τις οδηγίες των τραπεζών προς τα υποκαταστήματα μόλις καθαρογραφεί η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας.

    Και αν, παρ' όλα αυτά, οι τράπεζες συνεχίσουν όπως και πριν να γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια τις αποφάσεις του υπουργείου Ανάπτυξης για όλα αυτά τα παράνομα χαράτσια;

    Υποτίθεται ότι το υπουργείο θα επιβάλει πρόστιμα μόλις του καταγγελθούν από πολίτες καταχρηστικοί όροι! Πόσοι πολίτες ξέρουν ποιοι όροι στο πάρε-δώσε τους με τις τράπεζες είναι καταχρηστικοί; Εδώ γελάνε. Σχεδόν κανείς.

    Σ'αυτό το «σχεδόν κανείς» βασίζονται και τα αρρωστημένα μυαλά των managers, που είναι επιφορτισμένοι με το καθήκον να σκαρφίζονται νέες χρεώσεις στους πολίτες, ώστε να αυξάνονται τα κέρδη των τραπεζών.

    Από την άλλη πλευρά, οι τράπεζες στηρίζονται στην ασυλία τους από την κεντρική εξουσία, της οποίας είναι εργοδότες ουσιαστικά, ώστε να μπορούν διαρκώς ατιμώρητες να γράφουν στα τέτοια τους και τις υπουργικές αποφάσεις, αλλά και τις αποφάσεις των δικαστηρίων.

    Και ο λαός; Ποιος λαός! Μα, οι τραπεζοϋπάλληλοι, που είτε σαν απλοί υπάλληλοι είτε σαν τμηματάρχες, υποδιευθυντές, διευθυντές, ταμίες ξέρουν, μαθαίνουν, ακούν και παρ' όλα αυτά συμμετέχουν σ' αυτές τις παρανομίες; Μα έχουν -και δεν είναι η πρώτη φορά γιατί το κάνω κατ' επανάληψη- την ίδια αντίδραση και την ίδια νοοτροπία με την ταμία της ιστορίας μου.

    Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω πώς θέλουμε μια κοινωνία πολιτών και όχι ραγιάδων, μια πολιτεία δημοκρατική και όχι δουλοκτητική, μια κοινωνία που διεκδικεί και δεν αποδέχεται σιωπηλά όταν ανεχόμαστε τον ευνουχισμό των ατόμων.

    Η θρυλική ΟΤΟΕ, η πανίσχυρη συνομοσπονδία των τραπεζοϋπαλλήλων, που έχει κλονίσει κυβερνήσεις με τις κινητοποιήσεις της για μύρια όσα κλαδικά θεσμικά και οικονομικά αιτήματα τα τελευταία 30 χρόνια και που ζητάει τη συμπαράσταση των άλλων εργαζομένων πολιτών στους αγώνες της, έχει τη λύση στα χέρια της.

    Αν μέσα στα αιτήματα για τα δικαιώματα των τραπεζοϋπαλλήλων συμπεριληφθεί στην καθημερινή της υποχρέωση και η προστασία των πολιτών από τους συμμέτοχους υπαλλήλους στο καταχρηστικό χαράτσωμα του λαού, το χαράτσωμα αυτό δεν μπορεί να εφαρμοστεί.

    Δεν θα μπορούσε να εφαρμοστεί εδώ και χρόνια αν έστω και μία μόνο φορά η ΟΤΟΕ απεργούσε για να προστατέψει τους πολίτες. Τα συμφέροντα μερίδας των οποίων υπερασπίζεται.

    Το ίδιο θα συνέβαινε αν η Ενωση Αστυνομικών υπερασπιζόταν τους πολίτες από την αυθαιρεσία της Αστυνομίας. Αν η Ενωση Εφοριακών Υπαλλήλων υπερασπιζόταν τους πολίτες από την αυθαιρεσία και τη λαθροχειρία των εισπρακτικών μηχανισμών. Και πάει λέγοντας.

    Ηκοινωνία, που αφήνει στην εξουσία την υπεράσπιση των δικαιωμάτων της και που νομίζει ότι αυτά τα δικαιώματα τελειώνουν στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού που μένει, είναι καταδικασμένη να καρπαζώνεται αλληλοσπαρασσόμενη.

    Και να πληρώνει στα ταμεία το τίμημα του ωχαδερφικού ατομισμού της. Εις υγείαν αυτών που υποτίθεται ότι την υπερασπίζονται.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Πολιτική της έντυπης έκδοσης
Αντιπολίτευση
Ζητούν παραπομπή Παυλίδη
Αριστοτέλης Παυλίδης
Τον πίεσαν να μην πάει σε εκδήλωση
Βατοπέδιο
...Αλλά ο Σανιδάς αρνείται και επιμένει στα περί «παραπλανηθέντων υπουργών»
Ποιά πολιτικά πρόσωπα έχουν εμπλακεί στις «ιερές ανταλλαγές»
Ε.Ε.
Εως και ημερομηνία για Σκόπια!
Κανονιοφόρος «Ναυμάχος»
Περιπολίες για... στήριξη
Καραμανλής - Χριστόφιας
Συντονισμένα βήματα
Κυπριακό
4 σενάρια για Κυπριακό
ΠΑΣΟΚ
Ενστάσεις για τις 55 προσλήψεις στο υπ. Αμυνας
Σκοπιανό
Χίλαρι: Αντιλαμβανόμαστε τις ελληνικές ευαισθησίες για την ονομασία
Υπόθεση Αριστοτέλη Παυλίδη
Μόνη η Ν.Δ. πρόβλημα τώρα το «δεκανίκι»
Στο φως οι λογαριασμοί, στο σκοτάδι η «γονική παροχή»
Άλλες ειδήσεις
Αμελλητί στη Βουλή ο φάκελος Βατοπεδίου, ζητούν εισαγγελείς
Από Μάιο η προσωποποίηση των διώξεων για Siemens - C4Ι
Τατούλης για το «αγροτικό κανάλι»