Έντυπη Έκδοση

«Η αλληλεγγύη είναι θέμα αρχής»

Οι τηλεφωνικές συνεντεύξεις (αν και τις συνηθίζουν οι δημοσιογράφοι) δεν είναι το καλύτερο πράγμα.

Τίποτα δεν αντικαθιστά τη ζωντανή συνομιλία. Ομως ορισμένες φορές δεν υπάρχει άλλος τρόπος· έτσι και στην προκειμένη περίπτωση. Ευτυχώς, στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής δεν ήταν απλώς μια «φωνή», αλλά κάποιος που γνωρίζω πολλά χρόνια και παρακολουθώ την πορεία του: ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ.

«Τι να κάνουμε;». Αυτόν τον τίτλο έχει το γοητευτικό πολιτικό δοκίμιο του Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ. Μήπως ο τίτλος θυμίζει κάτι; Καμία, μα καμία ομοιότης. Το βιβλίο μόλις κυκλοφόρησε στα ελληνικά, από τις εκδόσεις «Κέδρος», σε μετάφραση -πιστή και με πολύ κέφι- από τη Μελίττα Γκουρτσογιάννη.

«Τι να κάνουμε;». Δοκίμιο για το μέλλον της Ευρώπης, την πολυπολιτισμική κοινωνία, την οικονομική κρίση. Ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ έρχεται στην Αθήνα και θα μιλήσει (28 Απριλίου, στο Μέγαρο) με αφετηρία τα θέματα του βιβλίου του. Αυτή ήταν η αφορμή για την τηλεφωνική συνομιλία μαζί του, από την οποία θα παραθέσω ορισμένα χαρακτηριστικά σημεία.

«Η Ευρώπη» λέει ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ «πρέπει να δείξει αλληλεγγύη στην Ελλάδα. Η αλληλεγγύη είναι θέμα αρχής - δεν είναι όμως λευκή επιταγή. Κάθε άλλο. Ασφαλώς, η ελληνική πολιτική ελίτ και η ελληνική κοινωνία έχουν πολύ μεγάλη ευθύνη για την κρίση που αντιμετωπίζει η χώρα. Δεν φταίνε όμως όλοι οι Ελληνες πολίτες. Λέω όχι σε μέτρα τιμωρίας. Ημουν πάντα εναντίον της τιμωρίας στο σχολείο, το ίδιο πιστεύω και για τις χώρες».

Και συνεχίζει με φόρα. Ετσι κι αλλιώς δεν τον διακόπτω.

«Η Ελλάδα χρειάζεται βαθιές μεταρρυθμίσεις. Για να μπορέσουν όμως να γίνουν αυτές οι μεταρρυθμίσεις, οι Ελληνες πρέπει να νιώθουν ότι είναι αποδεκτοί και όχι τιμωρημένοι. Πρώτα πρώτα, πρέπει να αλλάξει η σχέση τους με το κράτος· ούτε μπαμπάς ούτε μπαμπούλας. Πάνω από όλα, ωστόσο, χρειάζεται ριζική αλλαγή του τρόπου σκέψης· αυτό είναι το πιο δύσκολο».

Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ. Συν-πρόεδρος της Ομάδας των Πρασίνων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Εκλέγεται ευρωβουλευτής από το 1994, δύο φορές με τους Γάλλους και δύο με τους Γερμανούς Πράσινους. Πολέμιος κάθε μορφής ολοκληρωτισμού. Οραματιστής. Υπέρμαχος μιας πολιτικά ενιαίας Ευρώπης.

Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ. Από τον Μάη του '68 (ήταν η ηγετική φυσιογνωμία του) έως τώρα, ενοχλεί τις τακτοποιημένες ισορροπίες και τις βεβαιότητες πολλών· ιδίως στον χώρο της ευρύτερης Αριστεράς. Πολιτικός που δεν χωρά σε καλούπια. Και δεν παίζει με ταμπέλες. Ανατρέπει δεδομένα, όπως π.χ. στις τελευταίες ευρωεκλογές (Ιούνιος 2009). Ηταν επικεφαλής και εμψυχωτής τού γαλλικού ευρωψηφοδελτίου «Ευρώπη-Οικολογία», το οποίο συγκέντρωσε 16,28%. Μεγάλη νίκη με σφραγίδα «Ντάνυ», που ούτε στο πιο τρελό όνειρό τους τη φαντάζονταν οι Γάλλοι οικολόγοι.

Ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ αναγνωρίζει τη συμβολή που είχε ο Κορνήλιος Καστοριάδης στη διαμόρφωση της πολιτικής του σκέψης. Τον βοήθησε να ξεφύγει μια και καλή από την «κομμουνιστικο-ολοκληρωτική ιδεολογία» αλλά και να αποφύγει τους «αριστερίστικους αρχαϊσμούς».

Πώς φαντάζεται την Ευρώπη, εφόσον βέβαια βγει από την τωρινή βαθιά κρίση;

«Με έναν πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Ενωσης εκλεγμένο με καθολική ψηφοφορία, δηλαδή πραγματικό πρόεδρο. Με ένα σημαντικό ποσοστό των ευρωβουλευτών να εκλέγονται από υπερ-εθνικές λίστες· αυτό θα σήμαινε υποχρεωτικά προεκλογική εκστρατεία των υποψηφίων σε όλες τις χώρες-μέλη».

Τον ρωτώ για την «εθνική οπτική» σε σχέση με την Ευρώπη.

«Είναι στάση πολύ εγωιστική. Η Ελλάδα το έχει κάνει κατά κόρον, αλλά όχι μόνον αυτή. Ολοι βάζουν τη δική τους "εθνική οπτική", το δικό τους "εθνικό συμφέρον" πάνω από το γενικό ευρωπαϊκό συμφέρον. Η Ευρώπη δεν μπορεί να προχωρήσει έτσι. Το ευρωπαϊκό γενικό συμφέρον δεν είναι το άθροισμα των επί μέρους εθνικών συμφερόντων».

Επί χρόνια και μέχρι πρότινος, το όνομα του Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ συγκέντρωνε κυρίως επικριτικά σχόλια στον ελληνικό Τύπο. Τώρα, τις επικρίσεις τις διαδέχθηκαν έπαινοι και εγκώμια. Ο λόγος; Οι παρεμβάσεις του στο θέμα της ευρωπαϊκής στήριξης στην Ελλάδα. Ο Κον-Μπεντίτ, πάντως, δεν άλλαξε πολιτικές αρχές. Εμείς, απλώς, ξέρετε... τα καλά και συμφέροντα. Δείτε τι λέει ο ίδιος για αυτό.

«Ημουν κατά του Μιλόσεβιτς, υπέρ των Βοσνίων, υπέρ της επέμβασης στο Κόσοβο κ.λπ. Το ξέρω ότι στα ελληνικά μέσα ενημέρωσης αυτές οι θέσεις μου δεν άρεσαν καθόλου. Δεν πειράζει. Τώρα που υποστηρίζω ότι η Ελλάδα πρέπει να βοηθηθεί από την Ευρωπαϊκή Ενωση, αρέσουν. Ετσι είναι η ζωή».

Αυτά ως πρόγευση από τον Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ. Τα υπόλοιπα και πολλά άλλα με τον ερχομό και την ομιλία του στην Αθήνα.

ΥΓ. Συμπληρώνονται αύριο έξι χρόνια (24 Απριλίου 2004) από το βροντερό «Οχι» των Ελληνοκυπρίων στο σχέδιο Ανάν. Στα μεγάλα οφέλη που έφερε το «Οχι» προστίθεται τώρα άλλο ένα: η εκλογή του εθνικιστή Ντερβίς Ερογλου.

Καταραμένο Κατύν

******Τι ακριβώς πήγαινε να κάνει στη Ρωσία με το μοιραίο Τουπόλεφ ο Πολωνός πρόεδρος Λεχ Κατσίνσκι;

Γιατί τον συνόδευαν δεκάδες μέλη της πολωνικής ελίτ; Το προεδρικό αεροσκάφος συνετρίβη. Ουδείς επέζησε. Η τραγωδία της Πολωνίας. Η δεύτερη τραγωδία, στο ίδιο μέρος: Κατύν.

******Τα ημέτερα κανάλια, και όχι μόνον, περιορίστηκαν κυρίως σε «τεχνικές» πληροφορίες. Οτι δηλαδή προορισμός του αεροσκάφους ήταν η ρωσική πόλη Σμολένσκ. Οτι κατέπεσε κοντά στο αεροδρόμιο. Οτι η ηγεσία της Πολωνίας θα μετέβαινε από το Σμολένσκ στο παρακείμενο δάσος του Κατύν, όπου είχε γίνει... «κάποια σφαγή Πολωνών».

******Στο Κατύν δεν έγινε «κάποια σφαγή Πολωνών», αλλά ένα από τα πλέον ειδεχθή μαζικά εγκλήματα στην ιστορία του 20ού αιώνα. Εκεί, πριν από 70 χρόνια, τον Απρίλιο του 1940, με εντολή του Στάλιν «μας» δολοφονήθηκαν 22.000 Πολωνοί αξιωματικοί. Ξεκλήρισμα. Οι Σοβιετικοί «φόρτωσαν» το αποτρόπαιο έγκλημα στους ναζί. Τερατώδες ψεύδος που παρέμεινε ταμπού στην Πολωνία μέχρι την πτώση του κομμουνισμού. Το 1990, ο Γκορμπατσόφ αναγνώρισε δημόσια ότι για το Κατύν ευθύνεται ο Στάλιν. Και ζήτησε επίσημα συγγνώμη από τον πολωνικό λαό. Το 1991, άνοιξαν τα Αρχεία. Ολη η αλήθεια -μέχρι τελευταίας ανατριχιαστικής λεπτομέρειας- τεκμηριωμένη.

******Τρεις ημέρες μόλις πριν από την αεροπορική τραγωδία. Ο Ρώσος πρωθυπουργός Βλαντιμίρ Πούτιν (ναι, ο Πούτιν) πήγε στο Κατύν μαζί με τον Πολωνό πρωθυπουργό και, σε μια κίνηση υψηλού συμβολισμού, γονάτισε τιμώντας τα θύματα.

Ακόμη και ο Πούτιν αναγνωρίζει ότι η σφαγή στο Κατύν είναι αδιαμφισβήτητο σταλινικό έγκλημα. Στην Ελλάδα, όμως, το ΚΚΕ -δηλαδή η κυρίαρχη αριστερή κουλτούρα- διαφωνεί και βροντοφωνάζει ότι ο Στάλιν «μας» είναι αθώος. Αλλά και πέραν του ΚΚΕ υπάρχει, επίσης, ανάλογος «προβληματισμός». Εύγε. Εχουν περάσει 70 χρόνια και, όμως, αυτοί οι άνθρωποι κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν. Θλιβερή εμμονή στον σταλινικό ζόφο.

Δεν μου κάνει εντύπωση. Εδώ, όχι μόνο το ΚΚΕ και η Αριστερά, αλλά σχεδόν στο σύνολό του ο πολιτικός κόσμος και τα Μέσα Ενημέρωσης δεν έχουν καταδικάσει μέχρι σήμερα τα μαζικά εγκλήματα που διέπραξαν οι «αδελφοί» Σέρβοι· μία λέξη μόνο αρκεί: Σρεμπρένιτσα.

Μικρό Αλφαβητάριο

Α και Κ, όπως οι Αλβανοφάγοι και ο Κανταρέ

Με το δίκιο του, ο Ισμαήλ Κανταρέ. Ο διάσημος Αλβανός συγγραφέας ματαίωσε (ματαίωσε, δεν ανέβαλε) την προγραμματισμένη ομιλία που θα έκανε στο Μέγαρο, στις 19 Απριλίου. Στη λιτή δήλωσή του ο Κανταρέ σημειώνει ότι «...σε ένα κλίμα τέτοιο, που στερείται κάθε ίχνος πολιτισμού, η επίσκεψή μου θα ήταν άκαιρη».

Ο λόγος; Τα ακραία ρατσιστικά συνθήματα που ακούστηκαν εναντίον των Αλβανών στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου, όχι από κάποιους που την παρακολουθούσαν, αλλά (ακόμη χειρότερα) από τους παρελαύνοντες. Από την Ομάδα Υποβρυχίων Αποστολών του Λιμενικού Σώματος. Ονειδος. Συνθήματα που ξεχειλίζουν νέτο σκέτο ρατσιστικό μίσος. Οι άνδρες, λοιπόν, των εν λόγω ειδικών δυνάμεων, αφού παρήλασαν πρώτα μπροστά στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας στο Σύνταγμα, μετά τη στροφή, στην οδό Πανεπιστημίου, άρχισαν με αγριοφωνάρες τα αντιαλβανικά τους «κάλαντα». Και βρέθηκε κόσμος που αντί να τους αποδοκιμάσει, τους χειροκρότησε κιόλας. Σκηνές λαμπρής εθνικής υπερηφάνειας. Για σταθείτε, όμως. Αυτά τα απίστευτης ρατσιστικής χυδαιότητας συνθήματα, οι άνδρες των ειδικών δυνάμεων δεν τα επινόησαν εκείνη τη στιγμή, ούτε τους ήρθαν ουρανοκατέβατα. Τα μαθαίνουν κατά την εκπαίδευσή τους στο στρατόπεδο. Τους ντοπάρουν. Τους εκπαιδεύουν με τέτοια συνθήματα. Οι Αλβανοφάγοι λεβέντες, λοιπόν, δεν έκαναν τίποτα υπερβολικό. Αυτά που λένε στο στρατόπεδο, τα είπαν και στην παρέλαση. Ομως σε ποια άλλη ευρωπαϊκή χώρα συμβαίνει κάτι τέτοιο; Στην παρέλαση για την εθνική εορτή, άνδρες των ενόπλων δυνάμεων να κραυγάζουν ρατσιστικά συνθήματα εναντίον των Αλβανών που θα τα ζήλευαν και οι πιο λούμπεν παρακρατικοί. Εγιναν προσπάθειες να μεταπεισθεί ο Ισμαήλ Κανταρέ και να μην ακυρώσει την ομιλία του. Δεν άλλαξε γνώμη. Και έκανε καλά. Να ερχόταν, δηλαδή, κάνοντας πως δεν άκουσε, πως δεν έμαθε; Και να μιλούσε, τι ωραία τι καλά, για λογοτεχνία;

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Διεθνή
Στη στήλη
Μια άλλη Ευρώπη
Άλλα θέματα στην κατηγορία Διεθνή της έντυπης έκδοσης
Αερομεταφορές
Ανοιξαν οι... ουρανοί της Ευρώπης, «ουρές» στις αναχωρήσεις
Βέλγιο
Η «πτώση» των Βρυξελλών...
Βρετανία
Ανταλλαγή ευρω-πυρών επί βρετανικού εδάφους
Τουρκία
Συμβούλιο Ευρώπης: ανεξέλεγκτη η διαφθορά των πολιτικών στην Τουρκία
Τα «μπαξίσια» της Siemens...
Η Αρμενία πάγωσε την κύρωση του πρωτοκόλλου
ΗΠΑ
«Ανεβαίνουμε ή πέφτουμε μαζί»
Επιστροφή Μίτσελ και «μυστήριες ρουκέτες»