Έντυπη Έκδοση

«Θέλω να σας φέρω σε δύσκολη θέση»

Σε πολλές συνεντεύξεις του έχει δηλώσει πως, αν δεν τον είχε κερδίσει ο κόσμος του θεάματος, θα είχε πολύ πιθανόν καταλήξει παράνομος: Μεγαλώνοντας σε μια υποβαθμισμένη εργατική συνοικία του μεταπολεμικού Τόκιο με αρκετά υψηλά ποσοστά εγκληματικότητας, όντας ένα από τα τέσσερα παιδιά ενός μέθυσου χαρτοπαίχτη, ο Τακέσι Κιτάνο έβλεπε πολλούς συμμαθητές του να στρατολογούνται από άτομα της Γιάκουζα, της γιαπωνέζικης μαφίας, της ίδιας πανίσχυρης οργάνωσης που θα απεικόνιζε με τόσο γλαφυρό και αποκαλυπτικό τρόπο στις ταινίες του.

Δημιουργίες όπως το «Boiling Point», το «Sonatine» και το «Αδελφός εξ αίματος» εστίασαν στους σκοτεινούς μηχανισμούς και την αιματηρή δράση της Γιάκουζα και αναγόρευσαν τον Κιτάνο σε ρεαλιστικό ανατόμο της μακροχρόνιας προσκόλλησης που επιδεικνύει μια ολόκληρη χώρα στις έννοιες της παράδοσης και του οργανωμένου εγκλήματος.

Φέτος ο Κιτάνο επέστρεψε στα γνώριμα γκανγκστερικά λημέρια του, παρουσιάζοντας ένα εκρηκτικό, βίαιο και απολύτως μηδενιστικό θρίλερ που φέρει τον τίτλο «Outrage». Η ταινία αποτυπώνει στην οθόνη το μακελειό που εξαπολύεται στους κόλπους ισχυρών οικογενειών της σημερινής Γιάκουζα, όταν μια παρεξήγηση παίρνει ανεξέλεγκτες και τραγικές διαστάσεις.

Η ταινία έκανε την προηγούμενη εβδομάδα πρεμιέρα στο φεστιβάλ Κανών, συγκεντρώνοντας τόσο κολακευτικά, όσο και αντιφατικά σχόλια. Μερίδα θεατών καλοδέχτηκε το φιλμ ως μια δυναμική προσθήκη στο μέχρι τώρα έργο του σκηνοθέτη, υπήρξαν όμως και αρκετοί που δήλωσαν ενοχλημένοι από τη σοκαριστική βία της ταινίας και, σε ορισμένες περιπτώσεις, βγήκαν από την αίθουσα. Φανερά ικανοποιημένος που βρισκόταν δεύτερη φορά στην καριέρα του φιλοξενούμενος στο επίσημο διαγωνιστικό πρόγραμμα του φεστιβάλ, ο 63χρονος σκηνοθέτης δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να απολογηθεί σε κανέναν από τους δημοσιογράφους που τον επέκριναν ότι αυτή τη φορά το παρατράβηξε. Φειδωλός μες στο μαύρο του κοστούμι, ο Κιτάνο συνοδευόταν στη συνέντευξή μας από έναν υπομονετικό διερμηνέα:

- Τι νομίζετε ότι προσθέτει μία ακόμη ταινία Γιάκουζα στη φιλμογραφία σας;

«Αφότου σκηνοθέτησα το "Αδελφός εξ αίματος" το 2000 αισθάνθηκα την ανάγκη να απομακρυνθώ λίγο από τη μυθολογία της Γιάκουζα και να σκεφτώ τι ήθελα να κάνω στο μέλλον. Μία δεκαετία από τότε, ο χρόνος μού φάνηκε ιδανικός για μια επιστροφή σ' αυτό το είδος. Ηθελα, έπειτα, να επιχειρήσω κάτι καινούριο και λίγο διαφορετικό σε σχέση με τις προηγούμενές μου ταινίες, που εκτυλίσσονταν με φόντο τον γιαπωνέζικο υπόκοσμο. Αυτή τη φορά εισήγαγα πολλούς διαλόγους και ακολούθησα πιο απλή και ξεκάθαρη αφηγηματική πλοκή. Αν, πάντως, η ταινία δεν συναντήσει την επιτυχία που ελπίζω, σκοπεύω να εγκαταλείψω τα βίαια φιλμ και να επιστρέψω στο πιο προσωπικό σινεμά που έκανα».

- Πολλοί θεατές στην προβολή έμοιαζαν να δυσφορούν σε αρκετές σκηνές, που ήταν ιδιαιτέρως βίαιες. Τι έχετε να τους απαντήσετε;

«It's only a movie! Ουδέποτε υπήρξε σκοπός μου να στοιβάζω σωρούς πτωμάτων στην οθόνη ή να προκαλώ χωρίς λόγο. Η βία όμως είναι αναπόσπαστο κομμάτι του κόσμου που περιγράφω και μόνο ως σοκ πρέπει να ιδωθεί, αλλιώς θα καταντήσει να μοιάζει με όλα εκείνα τα φιλμ που δείχνουν ανθρώπους να πεθαίνουν σωρηδόν, χωρίς ο θεατής να νιώθει την παραμικρή αποστροφή. Στο βαθμό που με αφορά, δεν θα κινηματογραφούσα ποτέ μια σκηνή βίας, αν δεν ήξερα ότι θα μπορούσα να την κάνω να ενοχλήσει και να μην μοιάζει αποκρουστική. Θέλω να φέρω τον θεατή σε θέση να νιώσει άβολα και δυσάρεστα».

- Πιστεύετε ότι το γιαπωνέζικο κοινό δείχνει μεγαλύτερη ανοχή στο θέμα της απεικόνισης της βίας απ' ό,τι φανερώνουν οι θεατές στον υπόλοιπο κόσμο;

«Μου φαίνεται απολύτως λογικό. Η έννοια της βίας είναι απόλυτα συνυφασμένη με την ιαπωνική ιστορία και κουλτούρα. Αν τύχει να περπατήσεις στους δρόμους της χώρας και ανταλλάξεις χειραψίες με κάποιους ανθρώπους, θα διαπιστώσεις ότι στα χέρια μερικών λείπει το ένα δάχτυλο, πράγμα που σε οδηγεί ευθύς στο συμπέρασμα ότι ο συγκεκριμένος ακρωτηριασμός χρησίμευσε για να ξεπληρώσει κάποιο χρέος απέναντι στη Γιάκουζα. Επόμενο είναι οι γιαπωνέζοι θεατές να μην εκπλήσσονται από τη βία των ταινιών μου, όταν την έχουν συνηθίσει για χρόνια ως άρρηκτο μέρος της ζωής τους. Για το κοινό του υπόλοιπου κόσμου, δεν ξέρω τι να πω. Μου φαίνεται πως έχουν την ψευδαίσθηση ότι η βία ανήκει μόνο στις ταινίες, δεν συναντάται στην κανονική ζωή και δεν υπάρχει περίπτωση να διασταυρωθούν ποτέ μαζί της».

- Το φιλμ παραπέμπει σε κάποιες τελετουργίες της Γιάκουζα που μπορεί σε μερικούς να φανούν εξωπραγματικές, στην ουσία όμως συμβαίνουν αληθινά...

«Τελευταία μάλιστα επιτρέπεται να κινηματογραφήσεις κάποιες από αυτές τις τελετουργίες, τις πιο αναίμακτες ουσιαστικά. Κάποτε ένας εκπρόσωπος της οργάνωσης με πλησίασε κατόπιν εντολής εκ των έσω για να μου προτείνει να φιλμάρω κι εγώ μία από τις κλειστές συγκεντρώσεις τους. Αρνήθηκα με ευγενικό τρόπο, γιατί δεν θέλω να νομίζει κανείς ότι με δένει κάτι μαζί τους. Ετυχε μια φορά να γνωρίσω ένα μέλος της Γιάκουζα, το οποίο αποδείχτηκε πως ήξερε την προσωπική μου ιστορία και το παρελθόν της οικογένειάς μου με κάθε λεπτομέρεια. Οταν τον ρώτησα πώς τα ξέρει όλ' αυτά, μου απάντησε ότι η οργάνωση με θεωρεί κάτι σαν δικό της άνθρωπο. Οχι ότι ζήτησα ποτέ να γίνω κάτι τέτοιο!»

«Δεν έχω δασκάλους»

- Από τις βίαιες, γκανγκστερικές δημιουργίες σας μέχρι πιο ιδιαίτερες κινηματογραφικές απόπειρές σας, όπως τα «Πυροτεχνήματα» και οι «Κούκλες», διακρίνει κανείς μια τάση πειραματισμού και διαφοροποίησης.

«Βαριέμαι πολύ εύκολα, είναι τόσο απλό. Υπάρχει όμως μια μερίδα κόσμου που μου αποδίδει ότι κάνω συνέχεια το ίδιο βίαιο σινεμά, ενώ ταυτόχρονα υποδέχεται κάθε διαφορετικό μου εγχείρημα με επιφύλαξη. Οι Γιαπωνέζοι, ξέρετε, έχουν μια παράξενη συνήθεια: επικροτούν και σέβονται κάποιον που επιλέγει να αφιερώσει ολόκληρη τη ζωή του σε ένα και μοναδικό πράγμα, ενώ αντίθετα αδιαφορούν για κάποιον που επιθυμεί να εμπλέκεται με διαφορετικά πράγματα. Τις περισσότερες φορές μού είναι δύσκολο να τους καταλάβω».

- Παρ' όλο που έχετε καταφέρει να δημιουργήσετε ένα αυθεντικά δικό σας σινεμά, υπάρχουν κάποιοι σκηνοθέτες που θα λέγατε ότι σας έχουν επηρεάσει;

«Δεν έχω "δασκάλους" ή επιρροές και, για να σας πω την αλήθεια, δεν υπήρξα ποτέ μανιακός κινηματογραφόφιλος. Οταν πρωτοταξίδεψα στην Ευρώπη για να συμμετάσχω σε κάποιο φεστιβάλ, οι δημοσιογράφοι που συνάντησα με βομβάρδιζαν με ερωτήσεις για "όλους τους σπουδαίους μαέστρους του γιαπωνέζικου σινεμά", όπως ο Ακίρα Κουροσάβα, από τους οποίους υποτίθεται ότι πήρα μαθήματα. Εγώ ντρεπόμουν, γιατί δεν ήξερα τι να τους απαντήσω. Δεν είχα δει τις ταινίες κανενός. Ακόμα και σήμερα, πάντως, για να είμαι ειλικρινής παρακολουθώ ελάχιστα κινηματογράφο. Ιδίως τον καιρό που δουλεύω σε κάποιο σχέδιο, αποφεύγω να βλέπω δουλειές άλλων συναδέλφων. Αυτό οφείλεται μάλλον στο γεγονός ότι αν δω ένα φιλμ που θα με ενθουσιάσει, τότε θα εγκαταλείψω ευθύς και το γύρισμα και ολόκληρη την καριέρα μου μαζί! Τις λίγες φορές που θα τύχει να δω τις ταινίες άλλων, θα έχω φροντίσει να γνωρίζω ότι δεν είναι ιδιαίτερα καλές ή πρόκειται για καλλιτεχνικές αποτυχίες, ώστε να μη χρειάζεται να ανησυχώ για τίποτα (γέλια)». *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Κινηματογράφος
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Συνέντευξη: Οντρέ Τοτού
Η δική μου Σανέλ
Μουσική
Η ποιητική γεωγραφία του Μπομπ Ντίλαν
Ο παρτιζάνος της ντίσκο
Κοντσέρτο για σόλο φωνή
«Οσο στέκομαι, θα αντιστέκομαι»
Απ' τον Ψηλορείτη στο Ηρώδειο
Οταν έγραφα για την Β.Β.
Παραστάσεις & συναυλίες
Το buy or not to buy?
Θέατρο
Φεγγαράκι μου λαμπρό
Φεστιβάλ Αθηνών
Θέατρο στον πεζόδρομο
Συνέντευξη: Τακέσι Κιτάνο
«Θέλω να σας φέρω σε δύσκολη θέση»
Σαμπίνα Γκουτσάντι
«Ο Μπερλουσκόνι; Ενας εκμεταλλευτής»
Συνέντευξη: Κιμ Κατράλ
Sex and Samantha
Βιβλίο
Το γκουρμέ της Κατοχής
Φόνοι στην παραλία
Απαγορευμένες αναμνήσεις
Η ταπείνωση του Πυγμαλίωνα