Έντυπη Έκδοση

«Ο Μπερλουσκόνι; Ενας εκμεταλλευτής»

Το ξημέρωμα της 6ης Απριλίου 2009 ολόκληρη η Ιταλία θρήνησε τον χαμό 308 ανθρώπων από τον καταστροφικό σεισμό που έπληξε την ιστορική πόλη Λ' Ακουιλα, ισοπεδώνοντας το μεγαλύτερο μέρος της και αφήνοντας άστεγους 75 χιλιάδες κατοίκους. Ομως ο πρωθυπουργός Σίλβιο Μπερλουσκόνι είδε στην τραγωδία μια ευκαιρία να ανακτήσει τη χαμένη του δημοτικότητα και να ανατρέψει το δυσάρεστο κλίμα που είχαν δημιουργήσει εναντίον του μια σειρά από ερωτικά σκάνδαλα και ύποπτες δοσοληψίες με τη μαφία.

 

Εκμεταλλευόμενος τη λαϊκή θλίψη και το δράμα των σεισμόπληκτων, ο Μπερλουσκόνι προέβη αμέσως σε σειρά εξαγγελιών που έταζαν στους πολύπαθους κατοίκους της Λ' Ακουιλα καινούρια σπίτια και οι οποίες πολύ γρήγορα του ξανάφεραν πολλούς από τους ψηφοφόρους που είχε χάσει. Μόνο που, πίσω από το πρόγραμμα ανοικοδόμησης της πόλης, ο ραδιούργος πρωθυπουργός έκρυβε ένα εμπορικό σχέδιο που σκοπό είχε να μοιράσει δουλειές και άφθονα χρήματα σε δικούς του ανθρώπους.

Αυτό ισχυρίζεται ανάμεσα σε πολλά άλλα η σκηνοθέτρια Σαμπίνα Γκουτσάντι στο αποκαλυπτικό ντοκιμαντέρ «Δράκουιλα: Η Ιταλία που τρέμει» (ο τίτλος αποτελεί λογοπαίγνιο ανάμεσα στο όνομα της άτυχης πόλης και στη λέξη «Δράκουλας»), που αποτέλεσε μια από τις πιο πολυσυζητημένες ταινίες των φετινών Κανών. Ο λόγος της απήχησης ήταν απλός: εκτός του ότι αποδίδει στην κυβέρνηση Μπερλουσκόνι δριμύτατες κατηγορίες, το φιλμ πυροδότησε την οργή του ιταλού υπουργού Πολιτισμού. Ο Σάντρο Μπόντι ματαίωσε το ταξίδι του στο φεστιβάλ από τη στιγμή που αποφασίστηκε να προβληθεί σε αυτό μια ταινία που, σύμφωνα με την επίσημη δήλωσή του, «αποτελεί προπαγάνδα η οποία προσβάλλει την αλήθεια και τον ιταλικό λαό».

Δυο ασφυκτικά γεμάτες προβολές συνέπεσαν με την ταυτόχρονη κυκλοφορία του ντοκιμαντέρ στις ιταλικές αίθουσες, η οποία σημείωσε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία. «Μόνο που, επειδή στην ταινία μου δεν επιτράπηκε καμια απολύτως διαφήμιση ή προώθηση από την τηλεόραση -μην ξεχνάτε ότι ο Μπερλουσκόνι ελέγχει το πιο ισχυρό μέσο ενημέρωσης σε όλη τη χώρα- θα δουν το ντοκιμαντέρ σαφώς λιγότεροι άνθρωποι απ' ό,τι έπρεπε», σημειώνει η Γκουτσάντι στη συνέντευξη που μου παραχώρησε. «Εκανα αυτό το φιλμ με σκοπό να μοιραστώ με τους συμπατριώτες μου μια αλήθεια που οι περισσότεροι από εμάς γνωρίζουν καλά, όμως ελάχιστοι παραδέχονται δημοσίως: Οτι, εξαιτίας αυτού του ανθρώπου, στην Ιταλία έχουμε πάψει εδώ και καιρό να αποτελούμε δημοκρατία και τελούμε υπό καθεστώς άτυπης δικτατορίας. Διότι όταν μια κυβέρνηση λογοκρίνει την ελεύθερη έκφραση, παραποιεί ασύστολα τη διάδοση των πληροφοριών και ταΐζει το λαό της σκευωρίες και ψέματα, δεν είναι διαφορετική από μια δικτατορία».

Η Γκουτσάντι είναι 46 ετών και έγινε γνωστή στη χώρα της με την ιδιότητα της σατιρικής κωμικού, οι χιουμοριστικές αιχμές της οποίας βρήκαν σύντομα ιδανικό στόχο στο πρόσωπο του Μπερλουσκόνι. «Παλιότερα είχαμε πρωθυπουργό τον Τζούλιο Αντρεότι, για τις αμέτρητες ατασθαλίες του οποίου δεν αμφέβαλλε ποτέ κανείς», υπογραμμίζει η σκηνοθέτρια. «Τίποτα δεν συγκρίνεται όμως με την κουτοπονηριά και την αυθαιρεσία του Μπερλουσκόνι, ο οποίος φρόντισε να χρησιμοποιήσει μια εθνική τραγωδία για να ωφεληθεί ο ίδιος και να εξυπηρετήσει εμπορικές συναλλαγές πάνω στα ερείπια της πόλης».

Πώς φτάσαμε εκεί

Αν υποθέταμε, όμως, ότι για τους ανθρώπους που κυβερνούν μια χώρα βασικοί υπεύθυνοι είναι αυτοί που τους εξέλεξαν, τότε μήπως ο ιταλικός λαός άξιζε τον πρωθυπουργό που ανέδειξε; «Εν μέρει έχετε δίκιο», μου απαντά η Γκουτσάντι. «Εμείς ψηφίσαμε τον Μπερλουσκόνι την πρώτη φορά, εμείς και τη δεύτερη, εμείς πιθανότατα θα τον ψηφίσουμε και την τρίτη. Αλλά, αν ζούσατε σε μια χώρα όπου η αμάθεια και η παραπληροφόρηση ενθαρρύνονται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, από την πολιτική εξουσία και από τη λαϊκή αφέλεια, τότε δεν είναι δύσκολο να καταλάβετε γιατί οδηγηθήκαμε σε αυτή την κατάσταση». Αν της δινόταν η ευκαιρία να απομονώσει τον Μπερλουσκόνι σε ένα δωμάτιο και να περάσει μόνη της δέκα ολόκληρα λεπτά μαζί του, τι θα του πρωτοέλεγε; «Ξέρετε κάτι; Δεν θα του έλεγα τίποτα. Είναι τόσο ανόητος, που θα έχανα τα λόγια μου».

Οσο για τη άρνηση του υπουργού Πολιτισμού να παραστεί στις Κάνες, αντιδρώντας στην προβολή του φιλμ, η Γκουτσάντι γελάει ευχαριστημένη: «Ο κύριος Μπόντι κατάφερε να δημιουργήσει τις συνθήκες ώστε μια ταινία που ενδέχεται να περνούσε και απαρατήρητη σε ένα τόσο μεγάλο φεστιβάλ, κατάφερε να γίνει πρώτο θέμα στις ειδήσεις του κόσμου. Αθελά του, ο υπουργός μας έσπρωξε περισσότερους ανθρώπους να δουν την ταινία μου στα σινεμά. Κατά μία άποψη, συνεπώς, ίσως θα έπρεπε να του πω κι ένα "ευχαριστώ"». *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Κινηματογράφος
Ιταλία
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Συνέντευξη: Οντρέ Τοτού
Η δική μου Σανέλ
Μουσική
Η ποιητική γεωγραφία του Μπομπ Ντίλαν
Ο παρτιζάνος της ντίσκο
Κοντσέρτο για σόλο φωνή
«Οσο στέκομαι, θα αντιστέκομαι»
Απ' τον Ψηλορείτη στο Ηρώδειο
Οταν έγραφα για την Β.Β.
Παραστάσεις & συναυλίες
Το buy or not to buy?
Θέατρο
Φεγγαράκι μου λαμπρό
Φεστιβάλ Αθηνών
Θέατρο στον πεζόδρομο
Συνέντευξη: Τακέσι Κιτάνο
«Θέλω να σας φέρω σε δύσκολη θέση»
Σαμπίνα Γκουτσάντι
«Ο Μπερλουσκόνι; Ενας εκμεταλλευτής»
Συνέντευξη: Κιμ Κατράλ
Sex and Samantha
Βιβλίο
Το γκουρμέ της Κατοχής
Φόνοι στην παραλία
Απαγορευμένες αναμνήσεις
Η ταπείνωση του Πυγμαλίωνα