Έντυπη Έκδοση

Οικονομία

Αναλύσεις

  • Αντίδοτο στην κρίση ο πληθωρισμός

    ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ η συζήτηση για την «ελληνική μόλυνση» και σε άλλες χώρες με παρόμοια προβλήματα, δηλαδή τον μεσογειακό Νότο και τη μέχρι πρότινος χώρα-θαύμα Ιρλανδία... Πώς όμως να κατανοήσει κανείς το φαινόμενο της απειλής για μόλυνση, όταν η Ελλάδα είναι αμελητέα ποσότητα στα ευρωπαϊκά μεγέθη;

    Η εξήγηση είναι απλή. Δεν υπάρχει στην πραγματικότητα θέμα «ελληνικής μόλυνσης», γιατί όλες οι εν λόγω χώρες είναι ήδη μολυσμένες. Μικρότερες και μεγαλύτερες φούσκες κυμαίνονται μεταξύ κράτους και ιδιωτικής οικονομίας παντού, με σκοπό κυρίως να σκάσουν ιδίως στα χέρια των τραπεζών (εν τω μεταξύ, όπως γίνεται στον καπιταλισμό, κάποιοι βγάζουν λεφτά από τη διαδικασία αυτή).

    Απλώς, σε κάθε χώρα -στην Ευρώπη εν προκειμένω- η κοινή ασθένεια εκδηλώνεται με διαφορετικό τρόπο. Η Ελλάδα έχει υψηλό δημόσιο χρέος, η Πορτογαλία ιδιωτικό, η Ισπανία το ίδιο, αλλά συνδυασμένο με υψηλή ανεργία, η Ιρλανδία μεγάλο έλλειμμα και υψηλότατη ανεργία, η Ιταλία μεγάλο δημόσιο χρέος -μεγαλύτερο μάλιστα από της Ελλάδας- και με μηδενική ανάπτυξη για φέτος και το 2011.

    Ολα όμως τα προβλήματα θα καταλήξουν σε υψηλό δημόσιο χρέος. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος κάποιας υποφερτής έστω αντιμετώπισης σε βάθος χρόνου της ανεργίας και της συρρίκνωσης των εισοδημάτων παρά η κρατική δαπάνη (δηλαδή το χρέος και τα ελλείμματα). Δεν υπάρχει άλλος τρόπος διάσωσης των τραπεζών παρά το κράτος. Προσθέστε τις δυσκολίες που έχουν να κάνουν με την αύξηση του ΑΕΠ, ώστε να συγκρατηθεί έστω το ποσοστό του δημόσιου χρέους προς το ΑΕΠ, και έχετε στο τέλος την κατάληξη της μητέρας όλων των φουσκών, που είναι το όλο και υψηλότερο δημόσιο χρέος.

    Μέσα σε όλο αυτό το δυσμενές τοπίο, ο διοικητής Τρισέ, ένας από τους υπεύθυνους για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η Ευρώπη, έκανε στροφή προς τη στήριξη του συστήματος, προσφέροντας αποφασιστική βοήθεια στις... τράπεζες και τα μεγάλα ασφαλιστικά ταμεία, που κατέχουν τα ελληνικά -και όχι μόνο- ομόλογα. Η εκτίμηση είναι ότι θα προχωρήσει ακόμη περισσότερο στο άμεσο μέλλον, αλλά όλο και περισσότερο θα μοιάζει με τον Γκρίνσπαν, που τις κρίσιμες στιγμές άργησε να αντιδράσει.

    Ολα δείχνουν πάντως ότι η ανησυχία γενικεύεται, ιδίως στην Ε.Ε., και έρχονται στο προσκήνιο τα θεσμικά προβλήματα του ευρώ, τα αυτονόητα δηλαδή. Ωστόσο, η άτακτη υποχώρηση των Γερμανών, που πέρασαν από την ιδέα των «ανταγωνιστικών εσωτερικών υποτιμήσεων» (λιτότητα) στην ευρωζώνη, στην πανικόβλητη και εσπευσμένη στήριξη της Ελλάδας από την κυρία Μέρκελ, δείχνει ότι μπορεί να υπάρξει -έστω την ύστατη στιγμή- αλλαγή πολιτικής σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

    Οχι, δεν περιμένουμε πολιτική ενοποίηση ή ακόμη και δημοσιονομικό ομοσπονδισμό, εκτός και αν οι Βρυξέλλες μάς εκπλήξουν ευχάριστα τους επόμενους μήνες. Αρκεί σε ευρωπαϊκό επίπεδο να συνεχιστεί η καλοδεχούμενη αυτή βοήθεια της αγοράς των κρατικών χρεογράφων, ακόμη και στις πρωτογενείς αγορές.

    Η συνακόλουθη αύξηση της προσφοράς χρήματος με ρυθμούς άνω της ονομαστικής αύξησης του ευρωπαϊκού ΑΕΠ θα οδηγήσει μεν σε υψηλότερο πληθωρισμό, όμως το γεγονός αυτό θα υψώσει ανάλογα το ονομαστικό ΑΕΠ και θα πληθωρίσει τα χρέη. Θα βοηθούσε έτσι να περιοριστεί το φαινόμενο της «χιονοστιβάδας» του χρέους, που προκαλείται από την αυξανόμενη αρνητική διαφορά μεταξύ ονομαστικού ΑΕΠ και επιτοκίου αποπληρωμής του χρέους, διαφορά που οδηγεί στη συνεχή αύξηση του δημόσιου χρέους χωρών, όπως η Ελλάδα.

    Και αυτό, παρά το γεγονός ότι επιβάλλονται πολιτικές δραματικής συρρίκνωσης της δαπάνης στις χώρες αυτές. Αντιθέτως, ένας ευρωπαϊκού επιπέδου πληθωρισμός του χρέους μπορεί να μειώσει την ανάγκη ανάλογα ή να υποκαταστήσει σε σημαντικό βαθμό μια επώδυνη και το πιθανότερο αδιέξοδη άγρια εισοδηματική περιστολή.

    Τώρα, επειδή οι περισσότεροι αντιμετωπίζουν τον πληθωρισμό ως την απόλυτη κατάρα κι έτσι φτάνουν να συζητούν τρόπους περαιτέρω περιορισμού των δαπανών, πρέπει να τονιστεί ότι:

    1 Ο πληθωρισμός μπορεί να ελεγχθεί και να περιοριστεί σε «επιθυμητά» και λελογισμένα επίπεδα, με κατάλληλες κινήσεις της ΕΚΤ, εν προκειμένω για την Ε.Ε.

    2 Κυρίως, όμως, όταν έχει κανείς να αντιμετωπίσει δύο συμφορές, προτιμά τη λιγότερο επιβλαβή. Και επειδή το ευρώ πρέπει σε κάθε περίπτωση να διασωθεί, δεν χάθηκε ο κόσμος να γίνει και λίγο πιο «μαλακό». Αλλωστε, αυτό μας βοηθά όλους. Απέναντι μάλιστα σε εκείνους που έχουν αρχίσει την τακτική των ανταγωνιστικών υποτιμήσεων εδώ και πάρα πολύ καιρό.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Οικονομία
Άλλα θέματα στην κατηγορία Οικονομία της έντυπης έκδοσης
Απασχόληση
Στη γωνία ο ιδιωτικός τομέας
Αρον άρον το εργασιακό
Ξένες επενδύσεις
Ψάχνουν σωσίβιο από τους Αραβες και τους Κινέζους
ΣΔΟΕ
Στη φυλακή για ένα τιμολόγιο
Ράμπο για off shore
Ευρωπαϊκή Ένωση
Σφίγγουν τα λουριά της Ε.Ε. οι Γερμανοί
Καπνός έγιναν 7 τρισ. δολάρια από μετοχές
Αναψε φωτιές η «ελεγχόμενη πτώχευση»
Η Ευρώπη σφίγγει κι άλλο το ζωνάρι
Αγορές
Ασπιρίνη κατά κερδοσκόπων
Στο στόχαστρο και τα hedge funds
Ορκωτοί λογιστές
Σε ιδιώτες ο έλεγχος κρίσιμων δαπανών του προϋπολογισμού
Τράπεζες
Τ.Τ.: Ξεπληρώνει αμαρτίες αλλωνών
Ανάσα στα δάνεια, αλλά με τόκο
Φάρμακα
Παρενέργειες από τη μείωση των τιμών στα φάρμακα
Συνέντευξη: Κατερίνα Αλεξανδράκη
«Το ΔΝΤ ήλθε για να μείνει πολλά χρόνια»
Συνέντευξη: Σάιμον Τίλφορντ
«Οι Γερμανοί είναι οι πλέον κερδισμένοι από το ευρώ»
Τουρισμός
Πιο απαιτητικοί φέτος οι έλληνες ταξιδιώτες
Ελπίζουν στα ψίχουλα που μένουν από Τουρκία
Αιμορραγία ενός δισ. ευρώ
Βαλκανικό «σωσίβιο»
Κινεζικές επενδύσεις
Ο «κόκκινος καπετάνιος» κολυμπάει στα κέρδη
Βήμα βήμα η... εισβολή
«Ζεστό χρήμα» στις υποδομές
Φόροι
Φούμαρα τα μεγάλα έσοδα από το φόρο στα τσιγάρα
Χρηματιστήριο Αθηνών
Το «έξυπνο χρήμα» επιμένει επενδυτικά
Οι αναλυτές συστήνουν υπομονή
Η αγορά ψάχνει τον πάτο
Τιτάν
Αντέχουν τα τσιμέντα
Κρατικά ομόλογα
Το recycling των ομολόγων και οι σορτάκηδες
Άλλες ειδήσεις
Σύντομες ειδήσεις
Διευκρίνιση