Έντυπη Έκδοση

Φωτογραφίζω τα συναισθήματά μου

Δανός Jacob Aue Sobol διαθέτει πολύ ιδιαίτερο φωτογραφικό βλέμμα. Οι περιηγήσεις του ανά τον κόσμο δεν περιγράφουν, δεν αφηγούνται. Τουλάχιστον όχι με τον τρόπο που έχουμε συνηθίσει. Μας παρασύρουν σ' ένα απόλυτα ενστικτώδες, συναισθηματικό σύμπαν.

Φωτογραφίες του Δανού Jacob Aue Sobol Φωτογραφίες του Δανού Jacob Aue Sobol Είναι από τα νεαρότερα μέλη του θρυλικού πρακτορείου Magnum και έχει ήδη κερδίσει το World Press Photo 2005 και το European Publishers Award 2008. Βρέθηκε τις προάλλες στο Πήλιο, καλεσμένος του Φωτογραφικού Κέντρου Θεσσαλονίκης, για ένα workshop, τα αποτελέσματα του οποίου θα δημοσιευθούν και θα εκτεθούν με την επιμέλεια του ιδίου. Είχαμε την ευκαιρία να του κάνουμε κάποιες ερωτήσεις.

* Τι κυρίως επιδιώκετε να ανακαλύψετε μέσα από τις περιπλανήσεις σας; Τα κοινά των ανθρώπων ή διαφορετικούς πολιτισμούς;

- Ψάχνω την εγγύτητα. Αισθάνομαι ασφαλής κοντά στους ανθρώπους. Ωστόσο, είμαι πολύ ντροπαλός άνθρωπος. Τα πρωινά φοβάμαι να βγω και να τους συναντήσω. Μόλις όμως αρχίσω να κινούμαι, να αναζητώ, ανακτώ την αυτοπεποίθησή μου. Οι άνθρωποι έχουν κάτι που θαυμάζω και νομίζω ότι το αισθάνονται. Αισθάνομαι σαν στο σπίτι μου κοντά τους. Ακόμα κι όταν βρίσκομαι σε ξένα μέρη, η φιλοδοξία μου είναι να κάνω δικό μου τον κάθε πολιτισμό, να «χτίσω ένα σπίτι», ένα είδος ανάκλασης ανάμεσα σε μένα και τους ανθρώπους που φωτογραφίζω.

* Εχετε μια μη αφηγηματική, αποσπασματική προσέγγιση των θεμάτων σας. Γιατί επιλέξατε αυτό τον τρόπο να λέτε τις ιστορίες σας;

- Δεν το αποφάσισα, συνέβη. Με ελέγχουν απόλυτα τα συναισθήματά μου κι έτσι προκύπτουν και οι εικόνες μου. Ενδιαφέρομαι κυρίως για το τι μας συνδέει ως ανθρώπους και, ως εκ τούτου, η συναισθηματική εικόνα είναι αυτή που μπορώ να φθάσω και να κατανοήσω. Το στιγμιότυπο ή η αναπάντεχη εικόνα είναι κάτι που συνδέεται στενά με τις συγκινήσεις μας. Συνήθως τις παίρνουμε από ανθρώπους που αγαπάμε και είναι στιγμές που θέλουμε να θυμόμαστε. Στη Γριλανδία άρχισα χρησιμοποιώντας μια μικρή κάμερα τσέπης, γιατί έτσι μπορούσα να πλησιάσω περισσότερο. Ηταν μια πρόκληση για την ταυτότητά μου ως φωτογράφου. Αισθάνθηκα πιο σημαντικό το να συμμετάσχω στη ζωή, αντί να είμαι επισκέπτης.

* Δεν κυνηγάτε όμορφες, με τους παραδοσιακούς όρους της σύνθεσης, εικόνες. Προβάλλετε τις αισθήσεις και το ένστικτο.

- Επειδή οι εικόνες μου αντανακλούν την εσωτερική μου ζωή. Χρησιμοποιώ δύο διαφορετικές μεθόδους: η μία είναι να προσεγγίζω τους ανθρώπους στο δρόμο και η άλλη να τους συναντώ στο σπίτι τους. Υστερα από μερικές μέρες φωτογράφισης στο δρόμο αισθάνομαι λυπημένος. Η φωτογράφιση των ανθρώπων στο σπίτι τους, περιτριγυρισμένων από τα πράγματα που τους ανήκουν και τους κάνουν να αισθάνονται ασφαλείς, είναι μια εντελώς διαφορετική εμπειρία. Οταν φωτογραφίζω έτσι, αισθάνομαι ότι έχω μοιραστεί μια εμπειρία για το υπόλοιπο της ζωής μου. Οταν γίνονται πολύ κλειστοφοβικές, ξαναρχίζω το περπάτημα για να φωτογραφίσω οτιδήποτε βλέπω και βιώνω. Προσπαθώ να μην παίρνω ορθολογικά αποφάσεις σχετικά με το τι φωτογραφίζω. Δεν έχω κανόνες. Τραβώ φωτογραφίες από τα πάντα στο δρόμο μου: ένα δέντρο, ένα κτήριο, μια σκιά, ένα άτομο. Μερικές φορές μού παίρνει ολόκληρη μέρα να περάσω ένα δρόμο...

* Ποια θεωρείτε ότι είναι η πρόκληση για τους φωτογράφους της εποχής μας;

- Να βρουν τη δική τους φωνή μέσα στη φωτογραφία. Να αποφεύγουν κλισέ και στερεότυπα. Να δημιουργήσουν στενή σύνδεση μεταξύ της δουλειάς και της προσωπικότητάς τους, ώστε να δημιουργήσουν μοναδικές εικόνες.

* Από την ίδρυση του Magnum ξεχώρισαν δύο τάσεις στο πρακτορείο: του Μπρεσόν και του Κάπα. Υπάρχουν κάποιες αντίστοιχες σήμερα στο Magnum κι αν ναι, ανήκετε σε κάποια;

- Η φωτογραφία ντοκουμέντο έχει πάρει μια πιο προσωπική έκφραση τα τελευταία χρόνια. Πολλοί νεότεροι φωτογράφοι ντοκουμέντου βλέπουν τον εαυτό τους ως μέρος της ιστορίας. Προσωπικά προσπαθώ να αποφεύγω να είμαι ηδονοβλεψίας. Προτιμώ να λαμβάνω μέρος σε αυτό που απεικονίζω. Γιατί; Επειδή αν δεν έκανα αυτό, δεν θα έβρισκα κανένα ενδιαφέρον. Ποιος ο λόγος να στέκομαι στην άλλη πλευρά του δρόμου, προκειμένου να φωτογραφίσω ένα άτομο ή μια κατάσταση από μακριά; Για μένα η φωτογραφία δεν αφορά πρωταρχικά την εικόνα, αλλά τη στενή σχέση μας με τον κόσμο, τη συνάντηση με ένα άλλο ανθρώπινο ον και τα συναισθήματα που αναπτύσσονται από αυτό.

* Τα διεθνή βραβεία τι σημαίνουν για σας;

- Ηταν σημαντικά γιατί βοήθησαν να γίνουν γνωστές οι εικόνες μου. Οταν κέρδισα το World Press Photo για τις αυτόχθονες οικογένειες της Γουατεμάλας, ο κόσμος της φωτογραφίας ανακάλυψε επίσης τη «Sabine», τη δουλειά μου από τη Γριλανδία, η οποία μέχρι τότε είχε δημοσιευτεί μόνο στη Δανία. Μετά το βραβείο εκτέθηκε παγκοσμίως. Το 2008 το European Publishers Award μου έδωσε τη δυνατότητα να δημοσιεύσω τη δουλειά μου από το Τόκιο, σε συνεργασία με 7 Ευρωπαίους εκδότες. Είμαι ευγνώμων που μπορώ πλέον να επικεντρωθώ σε ό,τι αγαπώ: να κάνω εικόνες, εκθέσεις και βιβλία. 

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Φωτογραφία
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Βιβλίο
Και ύστερα... ήρθαν οι τουρίστες
Με τους εραστές του ήλιου
Κινηματογράφος
Η απαγορευμένη ταινία
Μουσική
Κλασικά και φέτος στο Ναύπλιο
Με χαρντ ροκ από το Μέριλαντ
Επανασύνδεση των Iskra
Ταξιδεύοντας με μουσική
Resistance Festival
Ταξιδεύοντας στη Μεσόγειο
Σινεμά
Η διάσημη οικογένεια του Σούπερμαν
Φιλμ νουάρ
Ο γάμος της χρονιάς
Μπαμπούλες
Η δασκάλα με την κρυφή ζωή
Εικαστικά
Αναζητώντας το καινούργιο
Ενα βαγόνι γεμάτο τέχνη
Φωτογραφικές χειραψίες
Φεστιβάλ Αθηνών
Μπέκετ με σούπα και υπνόσακους
Γυναίκες στο περιθώριο
Χορεύοντας στην Πειραιώς
Ο εθνικός ποιητής και η κουνιάδα του
Εθνική Λυρική Σκηνή
Ιπτάμενος και μεσογειακός
Φωτογραφία
Φωτογραφίζω τα συναισθήματά μου
Hollywood
Μετακομίζοντας στο Λονδίνο
Καριέρα χάρη στον Τομ Κρουζ
Ο Πολ Τζιαμάτι ως... ρινόκερος
Αφιέρωμα
Ο Απροσκύνητος Χικμέτ
Άλλες ειδήσεις
ΒΑΣΩ ΚΑΒΑΛΙΕΡΑΤΟΥ, ηθοποιός
Ταινιόραμα