Έντυπη Έκδοση

Οι δικοί μας στο Χόλιγουντ

Πριν το «Μισώ την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου» της Νία Βαρντάλος προβληθεί στις ελληνικές αίθουσες, έκανε πρεμιέρα τον Ιούνιο στο Ελληνικό Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Λος Αντζελες.

Και έσκισε. Εκεί βέβαια έπαιζε «εντός έδρας». Γνωρίζουν άραγε οι Ελληνοαμερικάνοι κανέναν άλλο έλληνα ή ελληνικής καταγωγής σκηνοθέτη; Τι απήχηση έχουν στην Αμερική οι ελληνικές ταινίες -αν και όταν φτάνουν εκεί; Τι προοπτικές έχουν οι Ελληνες στο Χόλιγουντ;

Το νέο, διαγωνιστικό «LA Greek Film Festival», που φέτος τον Ιούνιο έγινε τριών χρόνων, φιλοδοξεί να αποτελέσει το «διαβατήριο» των απανταχού Ελλήνων στο απροσπέλαστο οχυρό του Χόλιγουντ. Ακόμα κι αν αυτό σημαίνει πως στις μέρες διεξαγωγής του, στο «Egytpian Theatre» της Χόλιγουντ Μπούλεβαρντ, σημαντικές ελληνικές ταινίες, ντοκιμαντέρ και μικρού μήκους ενδέχεται να συνυπάρχουν με την Καλομοίρα.

Στον κατάλογο του φεστιβάλ βρίσκει κανείς από διαφημίσεις του υπουργείου Τουρισμού («Greece -a masterpiece you can afford») μεγάλου χορηγού του φεστιβάλ, μέχρι διαγωνισμούς για κρουαζιέρες με γιοτ στα ελληνικά νησιά.

Ο υπουργός Τουρισμού κ. Μαρκόπουλος μπορεί να μην παρευρέθηκε τελικά, όμως ήταν εκεί ο Μάρκος Χολέβας, επικεφαλής του «Film Commission Office», που υποδέχεται και διευκολύνει τις ξένες παραγωγές στην Ελλάδα. Το ελληνικό φεστιβάλ του Λος Αντζελες είναι γυναικεία υπόθεση: Η σκηνοθέτρια Ερση Δάνου, καλλιτεχνική διευθύντρια, και η ελληνοαμερικανίδα σκηνοθέτρια και παραγωγός Αγγελική Γιαννακοπούλου, διευθύντρια παραγωγής του φεστιβάλ, ζουν στην Αμερική.

Η Αύρα Γεωργίου πάλι, η εδώ υπεύθυνη, είναι γνωστή στο κοινό του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης: παρουσιάζει τις ταινίες του προγράμματος. Συναντήσαμε την Ερση Δάνου και την Αύρα Γεωργίου και κουβεντιάσαμε για το πώς αντιμετωπίζουν οι Αμερικάνοι το ελληνικό σινεμά.

- Πώς σας ήρθε η ιδέα για το φεστιβάλ;

«Πριν από μερικά χρόνια κάναμε ένα διήμερο ελληνομερικανικών ταινιών στο Λος Αντζελες. Η μεγάλη απήχησή του μας κινητοποίησε. Πριν στήσουμε αυτή τη διοργάνωση, ο ελληνικός κινηματογράφος ήταν εντελώς απών στο Λος Αντζελες. Σήμερα προβάλλουμε ελληνικές ταινίες, φιλμ Ελλήνων της διασποράς, ελληνικές παραγωγές που υπογράφουν ξένοι -ακόμα και ταινίες ξένων για την Ελλάδα ή την Κύπρο».

- Οι ελληνικές ταινίες δεν βρίσκουν ποτέ διανομή στις ΗΠΑ;

«Πολύ δύσκολα. Η "Πολιτική κουζίνα" είχε βγει σε κάποιες arthouse αίθουσες. Οπως λέει ο Τζιμ Γιαννόπουλος, ο πρόεδρος της Φοξ, δύσκολα μια μη αγγλόφωνη ταινία βρίσκει διανομή στην Αμερική. Εντάξει, γνωρίζουν τον "Ζορμπά", αλλά, ξέρετε, δεν έχουν και έλλειψη ταινιών... Το σινεμά για τους Αμερικάνους είναι συνώνυμο με τις μπίζνες».

- Εσείς πώς μπορείτε να βοηθήσετε τα ελληνικά φιλμ;

«Στόχος μας είναι να αναδείξουμε νέα ταλέντα, όπως για παράδειγμα τον Στεφάν Γεωργίου, έναν σκηνοθέτη κυπριακής καταγωγής που ζει στο Λονδίνο. Επιδιώκουμε να κάνουν επαφές, να βρουν συμπαραγωγούς και διανομή. Ετσι μπορεί να τους προσέξει κάποιο στούντιο. Μπορεί η ταινία καθεαυτή να μην ενδιαφέρει, αλλα να ενδιαφέρει η δυναμική ενός σκηνοθέτη».

- Οι ομογενείς σάς στηρίζουν;

«Υπάρχουν κάποιοι Ελληνοαμερικάνοι, όπως η οικογένεια Κολοβός που ασχολείται με τα κτηματομεσιτικά, που στήριξαν το φεστιβάλ. Η ελληνική κοινότητα της Νότιας Καλιφόρνιας είναι μικρή (50.000 άνθρωποι), αλλά πολύ δυνατή και εύρωστη οικονομικά: επιχειρηματίες, επιστήμονες. Ομως δεν έχουν μεγάλη σχέση με τις τέχνες. Στην πραγματικότητα, οι εκκλησίες είναι τα κέντρα της κοινότητας».

- Και οι συμπατριώτες μας που έχουν υψηλά πόστα στο Χόλιγουντ;

«Ασφαλώς υπάρχουν μεγάλα "κεφάλια": ο Τζιμ Γιαννόπουλος, η οικογένεια Σκούρα, ο διάσημος παραγωγός Στράτον Λίοπολντ ("Επικίνδυνη αποστολή 3"). Ξέρετε πως Ελληνας είναι και ο Σιντ Γκάνις, ο πρόεδρος της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου που δίνει τα Οσκαρ; Είναι σύμβουλός μας, όπως και ο Γιαννόπουλος. Αλλά αυτοί δεν βάζουν λεφτά. Δεν μπορεί φέρ' ειπείν ο Γιαννόπουλος να πει στην Φοξ ότι θα χρηματοδοτήσει το ελληνικό φεστιβάλ. Βοηθούν με το να είναι εκεί, με το να συναντούν νέους σκηνοθέτες. Αλλά και πάλι δεν κάνουν χάρες. Γι' αυτούς οι μπίζνες είναι μπίζνες. Ο Λίοπολντ κάποια στιγμή μας είχε πει: "Εμένα μου αρέσουν οι ανεξάρτητες παραγωγές, αλλά μόνο αν κάνω ταινία των 100 εκατομμυρίων δολαρίων την παίρνουν!"»

- Τότε τι ελπίδα έχουν οι Ελληνες;

«Οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν λόγο να ανοίξουν πόρτα στην Ελλάδα. Αλλά είναι έτοιμοι να "βουτήξουν" κάποιον στον οποίο θα πιστέψουν, όπως λ.χ. τον Ντένη Ηλιάδη. Διότι κρίνουν πως θα βγάλει τα λεφτά τους. Σε έναν διαγωνισμό σεναρίου που κάναμε αναδείχθηκε ο Νικ Προφίρις. Το σενάριο του θα γίνει ταινία με συμπαραγωγό τον Στράτον Λίοπολντ, που ενδιαφέρθηκε προσωπικά. Παραγωγός θα είναι η Αγγελική Γιαννακοπούλου και σκηνοθέτης ο Φαίδωνας Παπαμιχαήλ -ο διευθυντής φωτογραφίας του "Πλαγίως" του Πέιν. Θα λέγεται "Romero, Giulietta and the general". Αλλά και το ντοκιμαντέρ "Sugartown-οι γαμπροί" του Κίμωνα Τσακίρη θα γίνει ταινία φιξιον στα αγγλικά, με αμερικάνους παραγωγούς. Είχε ξετρελάνει ομογενείς και Αμερικανούς».

- Λέτε συνέχεια ότι οι Αμερικανοί τα βλέπουν όλα ως μπίζνες. Δεν σας ενοχλεί αυτό;

«Εμπορικό μπορεί να είναι και κάτι εντελώς απρόοπτο, "μικρό". Γι' αυτό και λένε συνεχώς ότι ψάχνουν το "original". Το μότο τους είναι "Surprise me!". Μας ενοχλεί, βέβαια, όταν αποκλείεται κάτι πραγματικά ενδιαφέρον».

- Πάντως, στην Ελλάδα κάποιοι από τον κινηματογραφικό χώρο θεωρούν πως το φεστιβάλ σας είναι πολύ εμπορικό, πολύ «mainstream»...

«Αυτό είναι αστείο. Γιατί... δεν υπάρχει ελληνική mainstream ταινία. Μπορεί να έχουμε παίξει το "Alter ego" με τον Ρουβά, αλλά πριν απ' αυτό προβλήθηκε το "Ροζ" του Βούλγαρη, το "Hold me" της Λουκίας Ρικάκη. Τα κριτήρια μας είναι κατά βάση καλλιτεχνικά. Φέτος το "Valse sentimental" της Κωνσταντίνας Βούλγαρη πήρε διάκριση. Το "Γκίνες", που στην Ελλάδα πέρασε στο ντούκου, εδώ βραβεύτηκε, και ο Αλέξης Καρδαράς συζήτησε την περίπτωση αμερικανικού ριμέικ».

- Και η Καλομοίρα πού «κολλάει»;

«Τότε είχε συναυλία. Κι εμείς συμπτωματικά είχαμε την έναρξη του φεστιβάλ. Να μην της πούμε έλα; Για τους Ελληνομερικανούς είναι παιδί τους. Την ξέρανε από την πιτσαρία του μπαμπά της. Το κοινό εκεί δεν είναι σνομπ, όπως εδώ. Ολοι είναι λαϊκά παιδιά που πήγαν να βρουν την τύχη τους. Φέτος ήρθε και η Μιμή Ντενίση. Ενδιαφέρθηκε προσωπικά. Και μας βοήθησε πολύ στην εξεύρεση φορέων και χορηγών. Αλλά πρέπει να καταλάβετε και κάτι άλλο: αν δεν είσαι και λίγο κοσμικός στο Χόλιγουντ, δεν υπάρχεις».

- Ποιους άλλους προσκεκλημένους είχατε;

«Την Σάρον Στόουν. Συμμετείχε σε ένα ντοκιμαντέρ για δύο σημαντικούς ούγγρους κινηματογραφιστές, το "Νο subtitles necessary". Είχαμε επίσης την Ολυμπία Δουκάκη, τη Μελίνα Κανακαρίδη, τον Αλεξάντερ Πέιν, τον πατέρα της Τζένιφερ Ανιστον. Και βέβαια την Βάρνταλος και τον Γιαννόπουλο. Ενα ενδιαφέρον αφιέρωμα που κάναμε ήταν αυτό στην Πενέλοπε Σφίρις: είναι ξαδέρφη του Κώστα Γαβρά, ζει στο Λος Αντζελες και έχει γυρίσει ταινίες για τη ροκ και την πανκ σκηνή».

Σινεμά στην εκκλησία

- Τελικά, οι Αμερικανοί έχουν πεισθεί πως αξίζει να γυρίζουν ταινίες στην Ελλάδα;

«Στη σχετική ημερίδα που κάναμε, ο Φαίδων Παπαμιχαήλ, που γύρισε εδώ το "Arcadia lost" με τον Νικ Νόλτε, ήταν απογοητευμένος λόγω διάφορων αναβολών και καθυστερήσεων. Οπως είπε, οι παραγωγοί του δεν θέλουν να ξαναέρθουν στην Ελλάδα. Η Βαρντάλος πάλι ήταν θετική».

- Είναι πολύ αγαπητή στους Ελληνοαμερικανούς;

«Είναι το κορίτσι τους. Ο σύζυγός της, ο λατίνος κωμικός Ιαν Γκομέζ, εμφανίζεται και στις δύο προηγούμενες ταινίες της: στον "Γάμο αλά ελληνικά" παίζει τον φίλο του ήρωα, και στον "Ερωτα αλά ελληνικά" έναν λίγο χυδαίο τύπο που της "κολλάει" στη σκηνή με το γραμματόσημο. Πρόσφατα υιοθέτησαν ένα παιδάκι».

- Η Ανιστον δεν είναι εξίσου δημοφιλής;

«Οχι, γιατί δεν τονίζει την ελληνικότητά της. Δεν εμφανίζεται ας πούμε στην εκκλησία, όπως ο Γιαννόπουλος και η Βαρντάλος. Παρεμπιπτόντως, ο father Μπάκας, ο παπα-Γιάννης του ναού της Αγίας Σοφίας στο Λος Αντζελες, είχε έρθει σε μια προβολή μας: παίζαμε μια πολύ καλή μικρού μήκους, το "Ι am gay" του Νίκου Κολοβού που ζει στη Σουηδία. Το θέμα της ήταν το δίλημμα ενός νεαρού ομογενούς για το πώς θα αποκαλύψει στους δικούς του ότι είναι ομοφυλόφιλος, ιδωμένο κωμικά. Στο τέλος ο Παπαγιάννης είπε στον σκηνοθέτη: "Ξέρω έναν παραγωγό που θα ενδιαφερθεί για σένα. Δεν του στέλνεις ένα dvd;". Σας πληροφορώ πως ο Μπάκας προωθεί Ελληνοαμερικανούς στο Χόλιγουντ και διοργανώνει κινηματογραφικές ημερίδες στην εκκλησία». *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Κινηματογράφος
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Βιβλίο
Πολιτισμός στο παγκόσμιο χωριό
Ο δημοσιογραφικός κόσμος σε μια ματιά
Με φόντο την Ιστορία
Το βιβλίο των βιβλίων
Δημοτικό Θέατρο Πειραιά
Ενα θέατρο ξαναγεννιέται
Εικαστικά
Ερωτικά εικονογραφημένα
Ζωγραφίζοντας για τη σκηνή
Πινό τέχνας κατεργάζεται
Επέτειος της πτώσης του Τείχους του Βερολίνου
Γκρεμίζοντας το Τείχος ακόμα μια φορά
Θέατρο
Ο «Αμλετ» στον δρόμο
Κινηματογράφος
Προσεχώς φθινόπωρο
Η περιπέτεια μιας ταινίας
Αμερικανική απόβαση στη Βενετία
Λεύκωμα
Διαβάζοντας μετά μουσικής
Μουσική
Ενα συγκρότημα μεγαλώνει στο Μπρούκλιν
Η afroκρεμα του τραγουδιού
Συνέντευξη Αύρα Γεωργίου & Ερση Δάνου
Οι δικοί μας στο Χόλιγουντ
Συνέντευξη Λουθ Καζάλ
Επιστροφή με μπολέρο