Έντυπη Έκδοση

Τέχνες & Πολιτισμός

Κι αυτά...

  • Λοιμοκαθαρτήριο, σφαγείο και τώρα γκαλερί

    Σε μικρή απόσταση από τη χώρα της Τήνου, πηγαίνοντας δυτικά και λίγο πριν φτάσουμε στα Κιόνια, συναντάμε ένα ακρωτήρι στο οποίο δεσπόζει ένα βιομηχανικό κτήριο.

    Οι ντόπιοι γνωρίζουν πως πρόκειται για τα παλιά σφαγεία, που ώς τον Απρίλιο λειτουργούσαν κανονικά. Λιγότεροι θυμούνται πως είχαν κτιστεί πάνω στα απομεινάρια του παλιού Λοιμοκαθαρτηρίου (έργο των Ενετών από το τέλος του 17ου αιώνα). Ο σημερινός επισκέπτης συναντά, όμως, εκεί μια από τις πιο ενδιαφέρουσες εκθέσεις του νησιού, που στις αρχές του περασμένου αιώνα μας χάρισε μερικούς από τους θεμελιωτές της νεοελληνικής τέχνης (Γύζης, Χαλεπάς, Λύτρας).

    Η εγκατάσταση «Σφαγείον 2010: Η επιστροφή» είναι σημαντική γιατί αποδεικνύει πως η ελληνική περιφέρεια είναι σε θέση να παράξει πρωτότυπο καλλιτεχνικό γεγονός και ότι έχει τα αντανακλαστικά να αξιοποιήσει τα κουφάρια του παρελθόντος σε ένα δημιουργικό παρόν. Ολα αυτά, βέβαια, χάρη σε πρωτοβουλίες όπως αυτή του νεαρού Τήνιου καλλιτέχνη Γιάννη Γκίζη, ο οποίος έναν χρόνο πριν οραματίστηκε εκεί την έκτη ατομική του έκθεση. Οχι όμως για να μεταφέρει μια έτοιμη σειρά έργων του. Αλλά για να κάνει τον ίδιο το χώρο να «μιλήσει» και να αφηγηθεί τη δική του ιστορία. Γι' αυτό και όλα τα έργα -μαζί και το ηχητικό μοτίβο των urbanoise- δημιουργήθηκαν από το μηδέν.

    «Ο χώρος αυτός θα μπορούσε να είναι από μόνος του ένα έργο», επισημαίνει ο καλλιτέχνης. «Σε αυτόν εντοπίζουμε μια μακρά και αδιάλειπτη ιστορία πόνου που χάνεται πίσω στον χρόνο». Τα τεράστια τσιγκέλια, τα σημάδια από αίμα ή και σκουριά που έχουν ποτίσει τους τοίχους είναι ακόμα εκεί και υποβάλλουν τη δική τους ατμόσφαιρα. Εισερχόμενος ο θεατής έρχεται αντιμέτωπος με τρεις μνημειωδών διαστάσεων κατασκευές μαύρου χρώματος, που θυμίζουν σφαγμένα μέλη. Μορφές που μοιάζουν να πάσχουν, να ασφυκτιούν μέσα στο περιβάλλον και είναι σχεδόν έτοιμες να εκραγούν. Την αποχέτευση στο πάτωμα διατρέχει κόκκινος φωτισμός που συμβολίζει το αίμα, αλλά και το όριο.

    Πίσω από το σύμβολο της σφαγής, ο Γιάννης Γκίζης -απόφοιτος της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών- εντοπίζει ευρύτερα ζητήματα όπως ο ρατσισμός, η ξενοφοβία, η εσωτερική αλλοτρίωση και οι ανθρώπινες σχέσεις. Στα δωμάτια, συναντάμε δυο σειρές μικρών ζωγραφικών έργων: τα «πρελούδια», που αποτελούν τα πρώτα σχεδιάσματα και τα «δοκίμια» που συνομιλούν με το βασικό έργο. Ενώ στο τρίτο δωμάτιο θέση βρίσκει ένα παλαιότερο, πιο χρωματικό και σπηλαιώδες ζωγραφικό έργο μεγάλων διαστάσεων του καλλιτέχνη. Θα ήταν ευχής έργο αν ο δήμος μετέτρεπε το ακίνητο σε πολυχώρο πολιτισμού.

    * Η έκθεση διαρκεί έως τις 31 Αυγούστου (7 μ.μ. - 11 μ.μ.).

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Αρχαιολογία
Η Πέτρα έκρυβε ελληνιστικές ζωγραφιές
Η δικάταρτη σκούνα «Hulda»
Τέχνη και επιστήμη φουσκώνουν τα πανιά της
Χορός
Εξαγνισμός μέσω έκστασης
Κινηματογράφος
Το «καμάκι» μάς έβαλε πρώτο στην Ευρώπη
Αρχιτεκτονική
Το Γκούγκενχαϊμ στο Μπιλμπάο, κτίριο της 30ετίας
Θέατρο
Με πολιτικά έργα απαντάμε στην κρίση
Τηλεόραση
Εφτά βραβεία για τον «Ειρηνικό»
Χωρίς βραδινό δελτίο λόγω... πολιτισμού
«Ριμέικ» σε μιούζικαλ αλλά και στην Αθήνα