Έντυπη Έκδοση

Διεθνή

Πλανήτης Γη

  • Αντίο Ιράκ

    «Οταν γίνεται εισβολή σε μια ξένη χώρα πρέπει να υπάρχει ένας πρώτος στρατιώτης, όπως επίσης πρέπει να υπάρξει και ένας τελευταίος». Με αυτά τα λόγια ο Robert Fisk ξεκίνησε άρθρο του στον Independent για την αποχώρηση των Αμερικανών στρατιωτών από το Ιράκ. «Περίπου ένα εκατομμύριο Ιρακινοί είναι νεκροί. Ο Μπλερ δεν νοιάζεται καθόλου γι' αυτούς (...) Το ίδιο και οι περισσότεροι από τους Αμερικανούς στρατιώτες. Ηλθαν. Είδαν. Εχασαν. Και τώρα λένε ότι έχουν κερδίσει. Οι Αραβες που επιζούν έχοντας ηλεκτρικό ρεύμα για έξι ώρες κάθε μέρα, στην ερημωμένη χώρα τους, θα ελπίζουν όμως να μην ξαναδούν άλλες νίκες σαν κι αυτή», καταλήγει.

    Μετά την επίσημη τελετή, Αμερικανοί στρατιώτες «λύουν τους ζυγούς» κάνοντας τα πρώτα βήματα μιας πορείας που θα τους οδηγήσει μακριά από το Ιράκ Μετά την επίσημη τελετή, Αμερικανοί στρατιώτες «λύουν τους ζυγούς» κάνοντας τα πρώτα βήματα μιας πορείας που θα τους οδηγήσει μακριά από το Ιράκ Η απόσυρση ξεκίνησε δύο μέρες αφότου ένας καμικάζι αυτοανατινάχθηκε στη Βαγδάτη, σκοτώνοντας 61 και τραυματίζοντας άλλους 123 που περίμεναν για ώρες στην ουρά προκειμένου να καταταγούν στις ένοπλες δυνάμεις του Ιράκ. Ο Ιούλιος ήταν ο πιο αιματηρός μήνας από τον Μάη του 2008, με περισσότερους από 500 νεκρούς.

    Ενα μέρος των δυνάμεων αφήνουν πίσω τους το Ιράκ, αναχωρώντας αεροπορικώς. Ομως κυρίως για λόγους συμβολισμού, υπήρξε και μια πομπή που κινήθηκε οδικώς. Μόλις τα πρώτα οχήματα βγήκαν στους δρόμους, ο συνταγματάρχης Τζον Νόρις, επικεφαλής της ταξιαρχίας, φώναξε: «Η επιχείρηση "Iraqi Freedom" τελειώνει. Αυτή είναι μια ιστορική αποστολή!». Από την πλευρά των στρατιωτών ακούστηκαν τα ανάλογα επιφωνήματα και ο συνταγματάρχης βρήκε το χρόνο να δηλώσει στα διεθνή μέσα ότι «Φεύγουν ως ήρωες (...) Θέλω να επιστρέψουν στο σπίτι με περηφάνια στην καρδιά τους».

    Ταυτόχρονα πάντως δεν θα ήταν παράλογο οι ίδιοι αυτοί στρατιώτες να αισθάνονται ανακουφισμένοι φεύγοντας από έναν πόλεμο στον οποίο έχασαν 4.415 συναδέλφους τους. Κινούμενοι αργά με τα στρατιωτικά οχήματα, μέσα στους σκοτεινούς δρόμους, μπορεί η σκέψη τους να γύριζε πίσω στην κατάληψη της Φαλούτζα, στα πεδία των μαχών, στις οδομαχίες στην Καρμπάλα, σε εκείνους που δεν θα γυρίσουν στην πατρίδα.

    Ο στρατιώτης Κλίντον Κλέμενς ήταν 18 ετών όταν έφτασε στο Ιράκ το 2003. «Φοβόμουν μέχρι θανάτου. Θυμάμαι που πέρασα τα σύνορα και ένα τέταρτο της ώρας αργότερα δεχτήκαμε την πρώτη μας επίθεση. Ηταν η πρώτη φορά που δέχθηκα πυρά», λέει στον Independent.

    Δύο μήνες αργότερα ο τότε πρόεδρος Τζορτζ Μπους διακήρυττε τη νίκη, πάνω σε αμερικανικό αεροπλανοφόρο. Ο στρατιώτης Κλέμενς, 26 χρονώ σήμερα κι έχοντας ζήσει πολλά στο Ιράκ, θυμάται πως έναν χρόνο μετά την άφιξή του στο ιρακινό έδαφος ήταν σίγουρος ότι ο πόλεμος θα αργούσε πολύ να τελειώσει καθώς οι σουνίτες είχαν αρχίσει να σχηματίζουν ένοπλες ομάδες και να χτυπούν τις αμερικανικές δυνάμεις.

    Και λίγο... χιούμορ

    Το πικρό χιούμορ δίνει μια άλλη οπτική αντιμετώπισης όσων έγιναν: «Αυτός ο Σαντάμ τα έκρυψε πάρα πολύ καλά τα όπλα μαζικής καταστροφής», λέει ο λοχίας Λιουκ Χίτσκοκ και όλοι ξεσπούν σε γέλια. Ο κίνδυνος έκρηξης κάποιας βόμβας είναι ορατός αν και τα πιο επικίνδυνα κομμάτια της διαδρομής έχουν καθαριστεί. Περνώντας τη μεθόριο προς το Κουβέιτ το σκηνικό αλλάζει. «Περισσότερη άμμος και πιο πολλή ζέστη. Τουλάχιστον όμως, εδώ, κανείς δεν μας σημαδεύει. Αναρωτιέμαι πώς να είναι ο καιρός στην Κανταχάρ», λέει ο στρατιώτης Τόμας Σμιθ.

    Μετά την ανατροπή του Σαντάμ Χουσεΐν άνοιξε στο Ιράκ ο δρόμος για τις πρώτες δημοκρατικές εκλογές, που διενεργήθηκαν το 2005 και θεωρήθηκαν σημείο καμπής στην ιστορία της χώρας. Σιιτικά και κουρδικά κόμματα αναδείχθηκαν νικητές αφήνοντας στο περιθώριο τη σουνιτική μειονότητα.

    Σήμερα, η ίδια αυτή χώρα είναι χωρίς κυβέρνηση εδώ και πέντε μήνες, μετά τις εκλογές του Μαρτίου που δεν ανέδειξαν ξεκάθαρο νικητή. Προσπάθειες για τον σχηματισμό κυβερνητικού συνασπισμού δεν είχαν καμία τύχη, αφήνοντας ένα επικίνδυνο κενό εξουσίας.

    Περισσότεροι από 5 εκατ. Ιρακινοί έχουν γίνει πρόσφυγες, με τους 2,7 εκατ. από αυτούς να είναι εσωτερικά εκτοπισθέντες.

    Η ελαφρώς βελτιωμένη κατάσταση από άποψη ασφάλειας επιτρέπει μια ελαφρά ανάπτυξη στον τομέα της οικονομίας, σε ποσοστό 5%.

    Η χώρα πάντως κατά 90% βασίζεται στον φυσικό της πλούτο, στο πετρέλαιο και το φυσικό αέριο.

    Κι ενώ ξένες επιχειρήσεις έχουν αρχίσει επενδύσεις στην περιοχή, η ανεργία στο Ιράκ ανέρχεται γύρω στο 40% και το κατά κεφαλήν ΑΕΠ παραμένει στα 3.200 δολάρια.

    Ο Robert Fisk θυμάται όταν το 2003 δάνεισε το δορυφορικό του τηλέφωνο σε έναν στρατιώτη από το Μίσιγκαν για να μιλήσει στους δικούς του, με τους οποίους δεν είχε επικοινωνία για ένα δίμηνο από τη στιγμή που είχε φτάσει στο Ιράκ. «Γεια! Τι γίνεται; Σας αγαπώ. Είμαι καλά και σας αγαπώ όλους. Ο πόλεμος θα τελειώσει σε λίγες μέρες και θα σας δω σύντομα», τους είπε με ενθουσιασμό.

    Ούτε σε λίγες μέρες, ούτε και σε λίγα χρόνια, τελείωσε τελικά! *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Διεθνή
Άλλα θέματα στην κατηγορία Διεθνή της έντυπης έκδοσης
Ιταλία
Ο διωγμός των Τσιγγάνων
Παλαιστινιακό
Το πιο δύσκολο στοίχημα...
Αυστραλία
Αυστραλία: οι κάλπες βγάζουν μεγάλη ήττα Εργατικών και κυβέρνηση συνεργασίας
Ρωσία
Η Μόσχα στα χέρια εθελοντών
Τουρκία
Τρότσκι: πωλείται το σπίτι που έμενε στην Πρίγκιπο
Ιράν
«Πρεσβευτής θανάτου» από το Ιράν
ΗΠΑ
ΗΠΑ: Μόνο σε περίπτωση χάους θα... επιστρέψουμε στο Ιράκ!
Τζούλιαν Ασάντζ: ο «άνθρωπος που έκανε το Πεντάγωνο να τρέμει»
Άλλες ειδήσεις
Βούλιαξαν Β. Κορέα και Κίνα