Έντυπη Έκδοση

Ο Ομπάμα θέλει να εξέλθει αλώβητος από έναν πόλεμο που δεν είναι καν «δικός του»

Η αμερικανική στρατηγική στο Αφγανιστάν είναι εμποτισμένη με τις προεκτάσεις εκείνης της λαϊκής ρήσης πως «ήλθαμε για να φύγουμε», που περιεκτικά δίνει την εικόνα της ανάγκης μιας υποχρεωτικής αλλά ανεπιθύμητης, κατ' ουσίαν, παρουσίας.

Επί του προκειμένου είναι εμφανές ότι ο πρόεδρος Ομπάμα ουδεμία διάθεση και πρόθεση έχει να συνδέσει την προεδρία του με τον «βάλτο» του Αφγανιστάν. Ετσι, η αναποφασιστικότητα που είναι προφανές ότι επικρατεί στο Λευκό Οίκο για τη... «σωστή» στρατηγική στο Αφγανιστάν είναι βέβαιο ότι απορρέει από την εύλογη απροθυμία του κ. Ομπάμα να παραμείνουν οι ΗΠΑ επί μακρόν στη χώρα εκείνη. Αφ' εαυτή, ωστόσο, υπονομεύει τις εξ ανάγκης υπαγορευόμενες προσπάθειες του Αμερικανού προέδρου για την άμεση αντιμετώπιση της κατάστασης στο Αφγανιστάν, κι αυτός είναι ουσιαστικά ο λόγος για τον οποίο οι Ευρωπαίοι που «αφουγκράζονται» τις διαθέσεις του αρνούνται να τον ακολουθήσουν σ' αυτό το παιχνίδι της «προσωρινότητας» που διακρίνει την πολιτική του. Εκείνη η πτυχή που συνδέεται άμεσα με τις προσωπικές του πολιτικές διαθέσεις έχει να κάνει με τη στρατηγική σπουδαιότητα ή, για την ακρίβεια, με τη διαπίστωση έλλειψης σπουδαιότητας του Αφγανιστάν, για τους Αμερικανούς, δεδομένου ότι πέραν κάποιων συμβολισμών περί «αξιοπιστίας» των Αμερικανών από την παραμονή τους εκεί, δεν υπάρχουν ικανοποιητικές απαντήσεις για μακρά παρουσία των ΗΠΑ στη χώρα που φέρθηκε... «αφιλόξενα» σε εισβολείς από τον Μέγα Αλέξανδρο μέχρι τους Σοβιετικούς, στην πρόσφατη Ιστορία. Επιχειρήματα που ακούστηκαν από την αρχή του... «πολέμου κατά της τρομοκρατίας», στο Αφγανιστάν, από την επιτυχία του οποίου υποτίθεται πως εξαρτάται η εξάρθρωση της Αλ Κάιντα, εξακολουθούν να παραμένουν «όνειρα θερινής νυκτός», γιατί όπως έχει επισημανθεί από την «Ε», η Αλ Κάιντα μπορεί και μεταφέρει ανά πάσα στιγμή τις δραστηριότητές της σε οποιαδήποτε από τις γειτονικές χώρες και, κατ' εξοχήν, στο Πακιστάν όπου έχει πλείστους κύκλους συμπαθώς διακείμενους προς αυτήν. Επιπλέον, το γεγονός ότι η στρατηγική Μακ Κρίσταλ, του επικεφαλής των αμερικανικών και ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων στο Αφγανιστάν, έχει, όπως λέγεται, ένα συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα περίπου 18 μηνών, δεν αφήνει να περάσει απαρατήρητο στους Ταλιμπάν (σ.σ.: όπως και στον κάθε Ευρωπαίο) πως οι Αμερικανοί είναι εκεί αλλά σύντομα θα φύγουν, ενώ οι Ταλιμπάν είναι εκεί και θα «μείνουν» εκεί. Η προσωρινότητα, δε, της αμερικανικής πολιτικής δεν εμπνέει εμπιστοσύνη και στους αντίθετους προς τους Ταλιμπάν Αφγανούς, οι οποίοι διακατέχονται από το φόβο που γεννά η εγκατάλειψη και που συνοδεύεται από τις ανάλογες συνέπειες. Οι υπουργοί Αμυνας του ΝΑΤΟ, του Ευ. Βενιζέλου συμπεριλαμβανομένου, θ' ακούσουν από τον Αμερικανό ομόλογό τους Ρ. Γκέιτς για την υποτιθέμενη αποφασιστικότητα της Ουάσιγκτον να προχωρήσει στον πόλεμο του Αφγανιστάν, μέχρι την επίτευξη των στόχων. Αλλά εκείνο που θα μπορούσε κάλλιστα να ρωτήσει κάποιος εκ των παρισταμένων υπουργών είναι για λογαριασμό «ποιας Ουάσιγκτον» ομιλεί ο κ. Γκέιτς (σ.σ. εν μέσω των εδώ διαφωνιών στρατηγικής) και ποιους ρεαλιστικούς στόχους έχει κατά νου. Ή, μήπως, οι παρατηρήσεις του κ. Γκέιτς απευθύνονται στις πραγματικούς παραλήπτες, τους διαφωνούντες συναδέλφους του στο Λευκό Οίκο, οι οποίοι αναζητούν ασφαλή διέξοδο από το ναρκοπέδιο του Αφγανιστάν για τον «νομπελίστα» Μπαράκ Ομπάμα, ο οποίος επιχειρεί να εξέλθει αλώβητος από ένα πόλεμο που δεν είναι καν «δικός του»; Ο κ. Γκέιτς που δεν έχει, ως ρεπουμπλικάνος συν τοις άλλοις, τις πολιτικές σκοπιμότητες του κ. Ομπάμα, και βλέπει από διαφορετικό πρίσμα επί του προκειμένου τις συνθήκες στο Αφγανιστάν, μπορεί ν' αναρωτηθεί κάποια στιγμή για τη «χρησιμότητα» της παρουσίας του στο πηδάλιο του αμερικανικού Πενταγώνου. Επιπλέον, η υπό τις δεδομένες συγκυρίες διαπιστούμενη ένταση επιτείνεται από την αντίληψη πως στο Λευκό Οίκο επιχειρούν να κάνουν «διαχείριση σχεδιαζόμενης αποχώρησης», πράγμα που υπονομεύει την «αξιόπιστη» υλοποίηση της οποιασδήποτε στρατηγικής αποφασίσουν οι επιτελείς του Αμερικανού προέδρου. Επί του προκειμένου, είναι πάντα επίκαιρη η αναδρομή στους Πελοποννησιακούς Πολέμους και στην επισήμανση πως η αντίστροφη μέτρηση για τους Αθηναίους ξεκίνησε από τη στιγμή που άρχισαν να επιδεικνύουν αναξιόπιστη συμπεριφορά στις συμμαχίες τους, οπότε οι ουδέτερες πόλεις στη διαμάχη Αθήνας-Σπάρτης οδηγήθηκαν στις αγκάλες της δεύτερης, γιατί ήξεραν πως σε διαφορετική περίπτωση θα κατέληγαν είτε είλωτες στους Αθηναίους είτε κατεστραμμένες συθέμελα (Μήλος). Ετσι και η πολιτική Ομπάμα, ελλείψει αξιοπιστίας, αδυνατεί να προσελκύσει τη συνδρομή των Ευρωπαίων αλλά, κυρίως, των αναζητούμενων εγχώριων συμμαχιών στο Αφγανιστάν εναντίον των Ταλιμπάν, δεδομένου ότι τα «μαθήματα» από το Ιράκ (σ.σ. όπου ακόμη επικρατεί μεγάλη αβεβαιότητα) δεν εμπνέουν εμπιστοσύνη στους Αφγανούς για την επόμενη μέρα. Ετσι, όσο και αν φαίνεται να σκέπτεται ο κ. Ομπάμα «παρελθέτω απ' εμού το ποτήριον τούτο», θα πρέπει να τα βάλει όλα στη ζυγαριά για να δει, στο ευρύτερο σχήμα πραγμάτων, τι είναι εκείνο που θα κοστίσει λιγότερο στις ΗΠΑ και να του δώσει το «πραγματικό» όνομά του, γιατί κατ' αυτό τον τρόπο θα τύχει και μεγαλύτερου διεθνούς σεβασμού.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Διεθνή
Με λέξεις-κλειδιά
ΗΠΑ
Αφγανιστάν
Άλλα θέματα στην κατηγορία Διεθνή της έντυπης έκδοσης
Εκθεση του Κογκρέσου
«Απροστάτευτος» ο Ομπάμα
Πυρηνικά
Ιράν και Ισραήλ διαψεύδουν (!) συνάντησή τους στο Κάιρο για τα πυρηνικά όπλα
Γκουαντάναμο
Προσφυγή μουσικών για «το τζουκμπόξ βασανισμού» στο Γκουαντάναμο
Σύνοδος υπ. Αμυνας
ΝΑΤΟ το σλοβακικό «καρφί»
ΗΠΑ
Ο Ομπάμα θέλει να εξέλθει αλώβητος από έναν πόλεμο που δεν είναι καν «δικός του»
Πετρελαιαγωγός Σαμψούντας-Τζεϊχάν
Με μπεσαλή Τούρκο και φίλο Ιταλό
Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
Οπου φτωχός ...χωρίς εμβόλιο
Γαλλία
«Εγκατέλειψε» ο Ζαν Σαρκοζί
Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες
Αυξήθηκαν οι αιτήσεις για άσυλο στη Δύση