Έντυπη Έκδοση

Αρχαία παραμύθια για θεραπείες ανθρώπων μόνο

Αννα Ρούσσο

Οταν ξεχάστηκε η λέξη πόλεμος

μτφρ.: Βασιλική Νίκα

εικονογρ.: Ντανιέλα Σταματιάδη

εκδόσεις Πατάκη, σ. 88, 7 ευρώ

Σαν παραμύθι. Σαν ένα συναρπαστικό αρχαίο παραμύθι κυλά αυτό το καλό έργο της Ιταλίδας Αννας Ρούσσο. Οπου σε μια στενή λωρίδας γης, στην έρημο, ζούσαν 45 μητέρες και 60 παιδιά. Το κομμάτι γης στο οποίο είχαν οδηγηθεί ονομαζόταν «Το σημείο». Στο Σημείο μεταφέρθηκαν επειδή ο πόλεμος τούς στέρησε τα άλλα μέλη των οικογενειών τους κι επειδή έπρεπε να εγκατασταθούν κάπου όπου θα υπήρχε η ειρήνη. Και τη βαθιά, κρυφή έρημο ποιος θα σκεφτόταν να την καταλάβει;

Κατά καιρούς αεροπλάνα τούς έριχναν κιβώτια τα οποία περιείχαν τα αναγκαία για την επιβίωσή τους. Κάποτε, όμως, μέσα σ' ένα κιβώτιο υπήρχε ένα παιδί. Ενα αγοράκι. Ενάμισι έτους ήταν και λεγόταν Πάο, καθώς έγραφε το χαρτάκι που βρισκόταν καρφιτσωμένο στην πλάτη του. Πάο στα βραζιλιάνικα σημαίνει χήνα και ο μικρούλης είχε βρεθεί σ' ένα χωριό ισοπεδωμένο από τους πολέμους, μέσα σε μια λακκούβα με χήνες. Ποιος το βρήκε, πού το έδωσε, πώς το έριξαν με τα κιβώτια στο Σημείο καμία από τις μητέρες δεν έμαθε. Το καλοδέχτηκαν όμως, κι έτσι τα παιδιά έγιναν εξήντα. Αλλωστε, το Σημείο, χάρη στη σκληρή δουλειά όλων και την επινοητικότητα ορισμένων, είχε γίνει ένα κανονικό χωριό. Κουβάλησαν πέτρες και καλάμια από μακριά, έσκαψαν στο άνυδρο έδαφος κανάλια για το νερό της βροχής, φύτευαν σιτάρι, και τα σπόρια από τις δύο ντομάτες που υπήρχαν στο κιβώτιο του Πάο φυτεύτηκαν και βλάστησαν και το Σημείο γέμισε όμορφες μοσκοβολιστές ντοματιές. Ετσι περνούσε ο καιρός. Καλά ζούσαν. Εως ότου ο Πάο, δωδεκάχρονος πια και παρατηρητικός, ανακάλυψε ένα πηγάδι. Ξεδίψασαν, φύτεψαν, άνθησαν φυτά, άνθησαν ψυχές.

Ομως, αυτό το μεγάλο δώρο προσέλκυσε τον εχθρό. Περιπέτειες. Και αγωνία. Κι ένα αγόρι στέκει περήφανο εμπρός στους άρπαγες πολεμιστές. Και όχι μόνον αυτό. Επινοεί έναν έξυπνο και ανώδυνο τρόπο για να τους αιχμαλωτίσει.

Οπως σε όλα τα παραμύθια, το τέλος είναι κι εδώ καλό. Κι ελπιδοφόρο. Συμβολικό, με εικόνες ποιητικές, εξαίρει την πολυτιμότητα της ειρήνης, εξυψώνει τις γυναίκες της βιοπάλης και εγκωμιάζει την αθωότητα του παιδιού.

Οι εικόνες της Ντανιέλας Σταματιάδη αποδίδουν σωστά το Σημείο, τον αγώνα των γυναικών και την αγαθή φυσιογνωμία του Πάο.

Ηλικία: 8-10 ετών (ή πλησίον)

Σοφία Γιαλουράκη

Ταξιδεύοντας με τον Ιάσονα

εικον.: Κατερίνα Βερούτσου

σειρά: «Παιδικά - Νεανικά Γνώσεων»

εκδ. Πατάκη, σ. 416, 17,50 ευρώ

«...Θα του διδάξω χίλια δυο χρήσιμα πράγματα, και κυρίως την επιστήμη της Ιατρικής. Κι επειδή θα μάθει κάποτε να θεραπεύει τους ανθρώπους από τον πόνο και την αρρώστια, θα τους χαρίζει δηλαδή την ίαση, θα τον ονομάσω Ιάσονα».

Ετσι μίλησε στην αρχόντισσα Πολυμήδη ο Κένταυρος Χείρωνας κρατώντας το μωράκι της αγκαλιά. Ο άνδρας της, Αίσονας το όνομά του, πατέρας του βρέφους, έχασε από τον σφετεριστή αδελφό του τον θρόνο της Ιωλκού. Τώρα φοβούνταν για το παιδί· ειδοποιημένος ο καλός Χείρωνας ανέλαβε να το πάρει μαζί του, να του μεταδώσει γνώσεις και αγάπη και την αίσθηση του δικαίου, που θα ήταν απαραίτητη στον Ιάσονα όταν ερχόταν η ώρα να επιστρέψει για την αποκατάσταση. «Μην ξεχάσεις, παιδί μου, να ζητήσεις δικαιοσύνη, όχι εκδίκηση», του τόνισε όταν ο πρίγκιπας της Ιωλκού, εικοσάχρονος πλέον, τον αποχαιρετούσε.

Στιγμές και σκηνές από τη σύγχρονη Ελλάδα αλλά και από την Ελλάδα των μύθων και των ηρώων, ανεξάντλητες πληροφορίες που αφορούν τον Βόλο, το Πήλιο, τον πολιτισμό της Μαγνησίας, μα και άλλους τόπους, ήθη κι έθιμα, παραδόσεις, γάμοι θεών και γάμοι ανθρώπων, έντεχνη ποίηση και δημοτικά τραγούδια, σπαράγματα από αρχαίους τραγικούς, παραμύθια και ανάμεσά τους, η δωδεκάχρονη Ελπίδα, που βρίσκει στοργικό απάγκιο στο ωραίο σπίτι της γιαγιάς, στον Βόλο, όταν οι γονείς της αποφασίζουν να χωρίσουν. Εκεί, στην πρωτεύουσα της Μαγνησίας, με την πανάρχαιη ιστορία και με το τόσο ανθρώπινο πρόσωπο, κοντά σε μια πολύτιμη γιαγιά, η κοπέλα απέκτησε φίλες και φίλους, γνώρισε τόσα και τόσα, έζησε περιπέτειες, έπαθε κι έμαθε και προπαντός ξαναβρήκε τη χαρά και το κέφι της για ζωή. Αλλά και την ικανότητα να κρίνει ότι οι μέρες δεν είναι πάντα ηλιόλουστες. Και ότι οι άνθρωποι διαφέρουν ακόμη και όταν αγαπιούνται.

Χάρη στην ιστορία της Ελπίδας μα και στο θαύμασιο υλικό του, αυτό το βιβλίο γνώσεων διαβάζεται με ενδιαφέρον από τον νέο και τον μεγαλύτερο αναγνώστη.

Βερονίκ Κορζιμπέ

Η Πράσινη Εγκυκλοπαίδεια - Η Γη, Οι φυσικοί πόροι, Η ανθρώπινη δραστηριότητα

μτφρ.: Σέτη Λεπίδα

επιστ. επιμ.: Ειρήνη Απλαδά

εικον.: Κριστόφ Μπες

εκδ. Παπαδόπουλος, σ. 98 (23x29), πολύχρ., δεμ, 17,50 ευρώ

«Γνωρίζουμε πια ότι ο μικρός πλανήτης μας είναι κάτι περισσότερο από κοινός δεσμός για όλα τα ανθρώπινα όντα. Είναι το σπίτι μας, home, heimat, είναι η μήτρα μας, και κάτι περισσότερο ακόμη, είναι η Γη-Πατρίδα μας».

Εντγκάρ Μορέν

«Η Γη που όλοι νομίζουμε πως γνωρίζουμε καλά, αποτελεί ένα μεγάλο μυστήριο. Πώς δημιουργήθηκε το Σύμπαν; Από τα αρχαία χρόνια οι επιστήμονες έψαχναν ν' ανακαλύψουν τα μυστικά του, και πλέον έχουμε εξερευνήσει αρκετά από αυτά...

Η τύχη της Γης βρίσκεται στα χέρια μας. Είναι στο χέρι μας να μάθουμε να σεβόμαστε αυτή την κληρονομιά...», διαβάζουμε στο εισαγωγικό σημείωμα. Ενώ στην ενότητα «Η Γη και η περιπέτεια της ζωής» πληροφορούμαστε ότι η Γη είναι ο μόνος γνωστός πλανήτης που περιέχει ζωή. Και ότι οι πρώτοι ζωντανοί οργανισμοί που εμφανίστηκαν σε αυτήν πριν από περίπου 4 δισεκατομμύρια χρόνια είχαν γεννηθεί στη θάλασσα. Στο πέρασμα των χρόνων και κάτω από διάφορες αλλαγές και συνθήκες εγκαταστάθηκαν στη Γη, πλην εξελίσσονται ασταμάτητα.

Δεν υπάρχει χώρος ώστε να απαριθμήσουμε και μόνον όλα όσα περιέχονται στο εξαιρετικό αυτό βιβλίο. Πάντως ας αρκεστούμε σε μερικές πληροφορίες και ας μιλήσουμε για τον γαλάζιο πλανήτη μας, που ονομάστηκε έτσι διότι το 71% της επιφάνειάς του είναι καλυμμένο από νερό και ότι οι γεωλόγοι και οι ερευνητές λαμβάνουν πληροφορίες για το παρελθόν του μελετώντας τους βράχους των μετεωριτών που τον βομβάρδισαν. Μάλιστα η γέννηση, η δημουργία του, ίσως διήρκεσε 500 εκατομμύρια χρόνια. Από τον καιρό δε που στη Γη εμφανίστηκε ζωή, πολλά φυτά και ζώα γεννήθηκαν, έπειτα εξαφανίστηκαν, για να γεννηθούν άλλα που διαρκώς εξελίσσονται. Οπως πίστευε ο Κάρολος Δαρβίνος: «η Φύση λειτουργεί όπως ένας κτηνοτρόφος: διατηρεί, δηλαδή, όσα άτομα προσαρμόζονται καλύτερα στο περιβάλλον... Καθώς ο καιρός περνούσε τα είδη εξελίχτηκαν χάρη στη φυσική επιλογή». Πώς διανέμεται η ζωή στη Γη; Τι σημαίνει προσαρμογή; Τι εννοούμε όταν λέμε αποικιστική εξέλιξη;

Τι, αλυσίδα της ζωής και τι, κύκλος αυτής; Και άραγε, τι κοινό έχει μια μύγα με μια τίγρη;

Ακολουθούν «Οι φυσικοί πόροι: ο αέρας, το νερό, το έδαφος», όπου τονίζεται ότι «δεν είναι αργά για να αλλάξουμε τρόπο συμπεριφοράς απέναντι στο περιβάλλον» και η εξίσου ενδιαφέρουσα ενότητα «Η ανθρώπινη δραστηριότητα», όπου υπογραμμίζεται ότι: «Κατά τη διάρκεια της ζωής του στον πλανήτη, ο άνθρωπος αφήνει πίσω του ένα ίχνος, το οικολογικό του αποτύπωμα. Από τον 19ο αιώνα αυτό το αποτύπωμα μεγαλώνει διαρκώς...».

Ηλικία: άνω των 10 ετών

Φιλομένα Βακαλή - Συρογιαννοπούλου (κείμενα -εικονογράφηση)

Αν είχα κάνει μια ευχή

διηγήματα, σειρά «Σπείρα», Λογοτεχνία για Νέους από 12 χρόνων

εκδ. Αγκυρα, σ. 120, 7,90 ευρώ

Αρωμα ευγένειας μοσκοβολά αυτή η συλλογή διηγημάτων της Φιλομήλας - Βακάλη - Συρογιαννοπούλου. Οπως εξάλλου κάθε κείμενο της ευαίσθητης συγγραφέως και εικονογράφου.

Τα διηγήματα (εδώ εφτά τον αριθμό, τοποθετημένα στη σύγχρονη εποχή, με ήρωες το πλείστον νέους και παιδιά, μα και μεγαλύτερους, κρυμμένους πίσω από τους πρωταγωνιστές των ιστοριών) δεν κυκλοφορούν τόσο συχνά, τουλάχιστον στην αγορά του παιδικού βιβλίου. Παρότι το διήγημα, μερικές φορές, στοχεύει μονομιάς και κατευθείαν στη καρδιά. Και στη διάνοια. Γι' αυτό όλο και ελπίζουμε ότι θα έχουμε την τύχη να ξεχωρίσουμε μερικά, όχι βέβαια στη γειτονιά των ευπώλητων, αλλά κάπου που να μπορούμε να τα διακρίνουμε δίχως έρευνα.

Τα διηγήματα της Φιλομήλας Βακάλη - Συρογιαννοπούλου εισδύουν, με τρόπο φαινομενικώς αβρό, αλλά εντέλει αποφασιστικό, στον κόσμο που οι νέοι κλείνουν μέσα τους και, για πολλούς λόγους, αποφασίζουν να τον αφήσουν στο σκοτάδι και στη μοναξιά, ζώντας στην ερημιά και οι ίδιοι, παρά τις παρέες, τα ανέκδοτα, τα αγαπημένα συγκροτήματα, τη λατρεία στην ομάδα. Ετσι οι αγωνίες της ηλικίας που έχουν σχέση με την εκπαίδευση, τον έρωτα, την επαγγελματική αποκατάσταση κ.ά. μεγεθύνονται. Στο πρώτο από αυτά, τα «Λευκά χρυσάνθεμα», μια νεαρή γυρνά κατάκοπη αλλά ενθουσιασμένη από τις παρατεταμένες καλοκαιρινές διακοπές. Ο,τι είχε τελειώσει με τα «δεινά» των Πανελληνίων, όπως τα αποκαλεί. Μόνη στο σπίτι, οι άλλοι λείπουν, οπότε θυμάται και νοσταλγεί. Με την αφήγησή της έρχεται πολύ κοντά στον αναγνώστη· όταν η νέα μυρίζει τα πρώτα χρυσάνθεμα του φθινοπώρου η ευωδιά τους φτάνει ώς εμάς. Στο «Τυχερό της Ανούσιας» ο Νικολάι και η Ματούσκα, ρώσοι οικονομικοί μετανάστες, ετοιμάζονται όλο καμάρι να προωθήσουν την όμορφη εννιάχρονη κορούλα τους, Ανούσια, στο «μόντελινγκ». Μελαγχολική η μικρούλα. Κουρασμένη και απρόθυμη. Ο Θεός και η ψυχή τους... Στο διήγημα «Αν είχα κάνει μια ευχή» έχουμε τον μονόλογο ενός εφήβου που μετανιώνει γιατί δεν είχε κάνει μια ευχή όταν έπρεπε.

Οταν δηλαδή στην Παναγιά της Τήνου είχε αντικρίσει μια νέα πανέμορφη, ίδια Παναγιά κι αυτή, που οπωσδήποτε τη χρειαζόταν την ευχή του...

Φραντσίσκα Μπίρμαν

(Κείμενο - εικονογράφηση)

Η Φιοντόρα δεν το βάζει κάτω

μτφρ.: Πελαγία Τσινάρη

εκδ. Κέδρος, σ. 70, πολύχρ., δεμ., 8,50 ευρώ

Για τα παιδιά της προσχολικής ηλικίας, μια χαρά βιβλίο. Λόγος σύντομος, οικεία περιστατικά, ωραίες εικόνες, λαμπερά χρώματα, συμπαθεστάτη η πρωταγωνίστρια.

Η οποία ονομάζεται Φιοντόρα και ένα πρωί ξυπνά πολύ νωρίς· έχει σχέδια η Φιοντόρα για την ημέρα εκείνη, η γιαγιά έχει τα γενέθλιά της και βιάζεται να ετοιμαστεί, να περιποιηθεί τον εαυτό της. Αλλά το καλύτερό της φόρεμα είναι λεκιασμένο. Τι να έκανε η εφευρετική Φιοντόρα, διαλέγει ένα φουλάρι, το δένει με χάρη και ο λεκές κρύβεται. Στην κουζίνα που πήγε για να ετοιμάσει το πρωινό και το κολατσιό της, άλλες δυσκολίες. Και στον δρόμο έκανε μεταβολή γιατί κάτι είχε ξεχάσει. Στο ανθοπωλείο που μπήκε για να αγοράσει τρεις φρέσκους ηλίανθους, αντιλαμβάνεται ότι λησμόνησε να πάρει χρήματα μαζί της. Χτυπά το πόδι της κάτω, σκέφτεται και βγαίνει έξω με τα λουλούδια στο χέρι. Στο λεωφορείο απορροφάται από τη διαδρομή και ξεχνά τη στάση στην οποία έπρεπε να κατεβεί. Ξεχνά δε και τα λουλούδια της. Διάφορα της συμβαίνουν αυτό το πρωινό της Φιοντόρα. Ακόμη και στο σπιτάκι της γιαγιάς, όπου φτάνει με τα πολλά, κανείς δεν απαντά στο κουδούνι. Ετσι σκαρφαλώνει και πηδά τον μαντρότοιχο. «Τα λουλούδια, πού είναι τα λουλούδια;», θορυβείται κι έπειτα θυμάται. Μετά το φουλάρι της μπλέκεται σ' ένα κλαδί, μετά πατά έναν κουβά, θόρυβος, ξυπνά η γιαγιά. «Χρόνια πολλά, γιαγιά!», εύχεται χαρούμενη η Φιοντόρα και προσφέρει στη γιαγιά λουλούδια από τα δικά της που μόλις έκοψε. Και η γιαγιά, «Και για πες μου, πήγαν όλα καλά στη διαδρομή;». «Ολα πήγαν τέλεια, γιαγιά!», απαντά η πολυμήχανη κοπελίτσα, συγγνώμη, η γουρουνίτσα. Γιατί η Φιοντόρα είναι μια αξιαγάπητη και θαρραλέα γουρουνίτσα.

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι το βιβλίο ενθαρρύνει τα παιδιά, τονίζοντας ότι υπάρχουν λύσεις για όλα. Ας το πούμε και αυτό. Αλλά εμείς το επιλέξαμε γιατί είναι και μια τρισχαριτωμένη ιστοριούλα, με μοντέρνα, χαρούμενη εικονογράφηση.

Τζον Α. Ρόου

(κείμενο-εικονογράφηση)

Χαμογέλα

απόδοση: Μαρία Παπαγιάννη

εκδόσεις Πατάκη σ. 32, πολύχρ., δεμένο, 10,90 ευρώ

Ο Τζον Α. Ρόου, περίφημος για τις εικονογραφήσεις του, τιμημένος με το βραβείο ΒΙΒ στη Διεθνή Εκθεση Παιδικού Βιβλίου της Μπρατισλάβα Σλοβακίας (1995), γεννήθηκε στην Αγγλία και σπούδασε Καλές Τέχνες τόσο στον γενέθλιο τόπο όσο και στην Αυστραλία. Με τις πολύχρωμες, μοναδικού ύφους, απολαυστικές ζωγραφιές του τυγχάνει μεγάλης αναγνώρισης στον κόσμο του παιδικού βιβλίου.

Στο καινούριο βιβλίο του με τίτλο «Χαμογέλα» μάς διηγείται πώς η βασιλική οικογένεια των Αγέλαστων ξαναβρήκε ύστερα από πολλά χρόνια κατήφειας το χαμόγελό της και ξαστέρωσε η πολιτεία.

Αλλά ας πούμε πως και η ίδια η πολιτεία, η Αγέλαστη Πολιτεία, ήταν καταθλιπτική. Γκρίζα σπίτια, σκοτεινά ανάκτορα, συλλογισμένοι πολίτες. Οχι, δεν ήταν δυστυχισμένοι, απλώς δεν ήξεραν πώς να χαμογελούν. Ο βασιλιάς Αγέλαστος, η βασίλισσα Αγέλαστη, ο πρίγκιπας Αγέλαστος ο Πρώτος, ο Δεύτερος, ο Τρίτος, ο Τέταρτος έως και ο πρίγκιπας ο Πέμπτος ήταν πρόσωπα δυσάρεστα και πένθιμα.

Ετυχε όμως και η βασίλισσα Αγέλαστη να μείνει έγκυος και να γεννήσει έναν ακόμη γιο. Θα τον ονόμαζαν πρίγκιπα Αγέλαστο τον Εκτο. Πλην τα σχέδιά τους περί της ονοματοδοσίας δεν ευοδώθηκαν... Το νεογέννητο ήταν γελαστό. Και τόσο πρόσχαρο, που όλοι γύρω ανησύχησαν μην τυχόν και ήταν άρρωστο. Στο Αγέλαστο παλάτι έσπευσαν γιατροί, ειδικοί, όλοι συσκέπτονταν και μοναχά ο μικρούλης εξακολουθούσε να χαμογελά.

Εννοείται πως χάρη στον Γελαστό πρίγκιπα τον Εκτο το γέλιο ξαναβρήκε τη θέση του στην πολιτεία των Αγέλαστων ανθρώπων.

Ο Τζον Α. Ρόου ζωγράφισε σκύλους μπουλντόγκ στη θέση των Αγέλαστων γαλαζοαίματων. Αλλά είδαμε άλογα και παπαγάλους, ποντικούς και κόρακες, κροκόδειλους. Πολύ ωραία δουλειά.

Αλλα βιβλία του (στις εκδόσεις Πατάκη): Ο Φεγγαρούλης-Ο Καπετάν Μπαμπέσης- Τα καινούρια ρούχα του αυτοκράτορα κ.ά. Ολα διακρίνονται για την αισθητική τους.

Ουίλλιαμ Σαίξπηρ

Ρωμαίος και Ιουλιέτα

διασκευή για παιδιά

εικονογράφηση: Μαρίν ντ' Αντίμπ

διασκευή: Αργυρώ Πιπίνη

εκδ. Μεταίχμιο, σ. 57, πολύχρ., 12 ευρώ

Η πασίγνωστη και κοσμαγάπητη τραγωδία του Σαίξπηρ σε ενδιαφέρουσα διασκευή για παιδιά. Συντομευμένη, βέβαια, κρατά τα σημαντικότερα πρόσωπα, τα κυριότερα γεγονότα και αρκετούς από τους σπαραγμούς της ψυχής των δύο ερωτευμένων νέων. Βέβαια, ίσως αναρωτηθεί κάποιος, εάν απουσιάζει ο θείος λόγος, το πνεύμα του μεγάλου βάρδου, υπάρχει λόγος να τυπώνεται μια τόσο συντομευμένη μορφή του πεντάπρακτου έργου; Γνώμη μας είναι πως ναι, μ' αυτές τις πρώτες απόπειρες ο νέος αναγνώστης έρχεται σε επαφή με τα μεγάλα έργα της παγκόσμιας γραμματείας. Κι έπειτα, μια ερωτική ιστορία έχει την ικανότητα να ευαισθητοποιήσει το παιδί, όταν μάλιστα τα αισθήματα είναι τόσο βαθιά, σχεδόν τρομακτικά. Εξάλλου τα παιδιά γνωρίζουν πολλά για τον έρωτα· ας γνωρίσουν κι έναν παραπάνω, έρωτα συγκινητικό, δυνατό, άτυχο μεν, προορισμένο να μείνει στην ιστορία δε. Και επιπλέον, ας χαρούν, ας ευφρανθούν από τις αισθητικότατες και πολύ ατμοσφαιρικές εικόνες της άξιας Μαρίν ντ' Αντίμπ.

Είναι γνωστό, βέβαια, ότι το έργο έχει ως βάση του έναν μεσαιωνικό μύθο της Βενετίας, τον οποίο περιέλαβε στο «Νοβελίνο» του ο Μασσούκιος ντι Σολέρνε τον 15ο αιώνα κι έκανε τόση αίσθηση, ώστε ο Δάντης τον αναφέρει και ο Λόπε ντε Βέγκα ασχολήθηκε με αυτόν κ.ά., έως ότου μεταφέρθηκε στα αγγλικά, απ' όπου και πήρε το υλικό του ο Σαίξπηρ, αλλοιώνοντας την αρχική δομή του μύθου για την εξυπηρέτηση των δραματουργικών στόχων του.

Η υπόθεση αναφέρεται στον συγκλονιστικό και απελπισμένο έρωτα δύο νέων, του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας, τις πλουσιότατες οικογένειες των οποίων χωρίζει προαιώνιο και άσβεστο μίσος. Τον έρωτα αυτόν οι αριστοκράτες Μοντέγκοι και Καπουλέτοι, γονείς των παιδιών, προσπάθησαν να καταπνίξουν, ματαίως ασφαλώς. Και μόνον τα παιχνίδια μιας σκληρής, για τους ερωτευμένους αυτούς νέους, τύχης το κατόρθωσαν. «Η καταστροφή, στο έργο του Σαίξπηρ, έρχεται όχι από τους κακούς χειρισμούς των ηρώων, αλλά από την ιδιοτροπία της ίδιας της ζωής. Το πάθος τους εξουδετερώνεται από τη μοίρα», γράφτηκε.

Το έργο ανήκει στην πρώτη φάση της εξέλιξης του μεγάλου άγγλου δραματικού ποιητή. Μάλιστα, όταν ανεβάστηκε για πρώτη φορά το 1594 -εποχή που η βασίλισσα Ελισάβετ προστάτευε με ζέση τα γράμματα και τις τέχνες- ενθουσίασε το κοινό· έκτοτε εξακολουθεί να το ενθουσιάζει.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο
Με λέξεις-κλειδιά
Κριτική βιβλίου
Σχετικά θέματα: Κριτική βιβλίου
Μια νέα ιστορία του Βυζαντίου
Η σταρ και η επαναστάτρια
Ορέστεια: Το αρχέτυπο ενός ενοχικού πολιτισμού και το μοντέλο του δυτικού ανθρώπου
Η ζωή, μια οριζόντια πτώση- η ύπαρξη, θέμα επίδοσης
Η νοσταλγία των ψευδαισθήσεων
Ιστορία, αίμα και ήρωες πάνε μαζί
Ορυκτή βιογραφία
Η άχαρη πορεία προς την ενηλικίωση
Μια έντιμη φιλοσοφική βιογραφία
Το αύριο, μια άλλη χώρα
Τα πάντα είναι ένα μυστικό
Ανασηκώνοντας το πέπλο της δυτικής μεταφυσικής
Άλλα θέματα στην κατηγορία Βιβλίο της έντυπης έκδοσης
Κριτική βιβλίου
Μια νέα ιστορία του Βυζαντίου
Η σταρ και η επαναστάτρια
Ορέστεια: Το αρχέτυπο ενός ενοχικού πολιτισμού και το μοντέλο του δυτικού ανθρώπου
Η ζωή, μια οριζόντια πτώση- η ύπαρξη, θέμα επίδοσης
Η νοσταλγία των ψευδαισθήσεων
Ιστορία, αίμα και ήρωες πάνε μαζί
Ορυκτή βιογραφία
Η άχαρη πορεία προς την ενηλικίωση
Μια έντιμη φιλοσοφική βιογραφία
Το αύριο, μια άλλη χώρα
Τα πάντα είναι ένα μυστικό
Αρχαία παραμύθια για θεραπείες ανθρώπων μόνο
Ανασηκώνοντας το πέπλο της δυτικής μεταφυσικής
Συνέντευξη: Μάγδα Κοτζιά
Είμαι το παιδί του μαγαζιού
Συνέντευξη
Ο Μάνος Χατζιδάκις στο νησί της Αφροδίτης
«Πανοπτικόν», ένα περιοδικό από τη Θεσσαλονίκη
Από τις 4:00 στις 6:00
ΜΑΓΕΙΑ μια καλή συνταγή για επιτυχίες στο τραγούδι
Η επιτυχία του είναι οικογενειακή παράδοση
Άλλες ειδήσεις
Ο αφανισμός ενός συγγραφέα
Παραμένω εφτά χρονώ
Τηλεφώνημα από την Ανατολική Ακτή των ΗΠΑ
Η λογοτεχνία ταξιδεύει στα Βαλκάνια
Εφήμερο ή κλασικό το ελληνικό αστυνομικό είδος;
Αρτό σε λένε Αντονέν