Έντυπη Έκδοση

Ο φιλαράκος («Μπελ αμί»)

Κάποτε, το βασικό όπλο ενός δημοσιογράφου ήταν να ξέρει να γράφει, αν είναι δυνατόν και με κάποιο στυλ.

Τώρα, το κριτήριο αυτό έχει από καιρό πάψει να παίζει κύριο ρόλο, για διάφορους λόγους, που μπορούμε αναλυτικά να τους βρούμε στο μυθιστόρημα του Γκι Ντε Μοπασάν... Ο δημοσιογράφος - τυχοδιώκτης, ο δημοσιογράφος -πρώην ρεμάλι και νυν- παράγοντας της δημόσιας ζωής, αναλύεται στο έργο αυτό, για πρώτη φορά, με απόλυτη γλαφυρότητα. Ομως ακόμα κι αυτός είχε ανάγκη, τότε, από ένα καλό κείμενο, κι αν δεν μπορούσε ο ίδιος να το γράψει, έπρεπε κάποιος να το γράψει γι' αυτόν. Ο Ghost Writer ανήκει στα πιο παλιά επαγγέλματα, αλλά επισημοποιήθηκε στην εποχή μας.

Κάτι ακόμα σημαντικό που μας αποκαλύπτει ο «Φιλαράκος» (ο οποίος, κατά τη γνώμη μου, θα 'πρεπε από καιρό να διδάσκεται στις σχολές δημοσιογραφίας) είναι πως κι αν ακόμα δεν ξέρεις να γράφεις ούτε το όνομά σου (που λέει ο λόγος), αυτό δεν σημαίνει πως δεν πρέπει να μπεις στο επάγγελμα, σιγά σιγά θα μάθεις να γράφεις, τουλάχιστον εκείνα που σου είναι απαραίτητα για να κάνεις μια πολύ συγκεκριμένη δουλειά (στην εποχή της τηλεοπτικής κυριαρχίας δεν είναι απαραίτητο ούτε αυτό...). Υπάρχουν πολλά ξένα και μερικά ελληνικά εγχειρίδια δημοσιογραφίας που σκοπό έχουν να μας πούνε πόσο σημαντικό είναι (και πράγματι είναι) το επάγγελμα του δημοσιογράφου, πόσο μεράκι και πάθος χρειάζονται, αλλά και κάποιο ηθικό υπόβαθρο (ακριβώς όπως και στην πολιτική). Αν το ηθικό υπόβαθρο λείπει, ο δημοσιογράφος δεν θα είχε κανένα λόγο να ασχολείται με τη δημοσιογραφία, θα μπορούσε να κάνει διάφορα άλλα πράγματα που θα του απέφεραν διασημότητα και χρήμα. Η δημοσιογραφία απαιτεί ένα στοιχειώδες, ας το πούμε, όραμα. Ακόμα και για μια απλή καταγραφή, περιγραφή των γεγονότων. Αυτό που μετράει είναι η ανάγκη επικοινωνίας, στην αυθεντική της έννοια και όχι στη σημερινή, καθαρά εμπορική, όπου επικοινωνιακό ονομάζεται οτιδήποτε πουλάει. Ενας καθαρά διαφημιστικός όρος έχει περάσει σε πολύ πιο σημαντικά πράγματα, που μπορεί να καθορίζουν την πορεία μιας χώρας.

Ο Μοπασάν καταγράφει επίσης με φοβερή ευστοχία άλλα δύο βασικά χαρακτηριστικά του δημοσιογράφου-τυχοδιώκτη: την υψηλή γνωριμία και τον εκβιασμό. Χωρίς αυτά τα δύο, κατά τον Μοπασάν, είναι πολύ δύσκολο να φτάσει κανείς στην αληθινή άσκηση τέταρτης εξουσίας. Υπό αυτήν την έννοια, το έργο του είναι και πολιτικό, αλλά παράλληλα ένα συναρπαστικό αφήγημα, που διαβάζεται απνευστί.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο
Άλλα θέματα στην κατηγορία Βιβλίο της έντυπης έκδοσης
Προδημοσίευση
Πουλάμε τη ζωή xρεώνουμε τον θάνατο
Ποιος είναι ο Γιώργος Β. Μακρής;
Κριτική βιβλίου
Τ' άμοιρο, το σκοτεινό τρυγόνι
Ω Θεών και ανθρώπων τύραννε...
Ο Θεός υπάρχει στην αμφιβολία
Ενας σημαντικός βιογράφος του Ροΐδη
Στη σκιά των γιγάντων με τα φώτα της ζωής τους
Η δημιουργία της μνήμης
Μελωδίες παραμυθιών με σύμβολα που αφυπνίζουν
Υβρεις προς θάνατον
Η αβάσταχτη μοναξιά μιας γυναίκας
Αυτοκράτορες σε μάχες χωρίς φιλίες και με τα παραμύθια της θάλασσας
Γυμνά πρόσωπα και προσωπεία
Θλίψεις σωμάτων σε άδεια δωμάτια
Οψεις ανάγνωσης
Η εικόνα δεν είναι σωστό να υπερισχύει του κειμένου
Συνέντευξη: Καίτη Κασιμάτη-Μυριβήλη
Στο Μουσικό Δωμάτιο με τέχνη και με λόγο
Συνέντευξη: Μάνια Καραϊτίδη
Αφθαρτη, νέα Εστία 125 χρόνων
Από τις 4:00 στις 6:00
Τραγούδια με χρόνια στην πλάτη τους...
Ο βασιλιάς του μπλουζ
Συνέντευξη: Κώστας Σπυριούνης
Οταν στα γραμματόσημα τιμούν τους θρύλους του ελληνικού τραγουδιού
Λογοτεχνία
Πορτρέτα ξένων συγγραφέων / Τζορτζ Ελιοτ
Άλλες ειδήσεις
Μεταφραστικό εργαστήριο ποίησης
Ο φιλαράκος («Μπελ αμί»)
Οι τελευταίες ημέρες του Εντγκαρ Αλαν Πόε / Η Μαρία Φακίνου, λέει
Οι βλαβερές συνέπειες του καπνού