Έντυπη Έκδοση

Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος

«Ας ζυγιστούμε, να δούμε ποιος έφαγε περισσότερο»

Το Θέατρο του Νέου Κόσμου, ταυτισμένο με το νέο αίμα, τα νεαρά ταλέντα και τις νεανικές ομάδες, το απόγευμα του περασμένου Σαββάτου ήταν μια βουερή «κυψέλη» μαθητών.

Οι τρεις ήρωες που βαθμηδόν ξεγυμνώνονται στα «Ορφανά»: Μιχάλης Οικονόμου, Μαρία Κίτσιου και Ομηρος Πουλάκης Οι τρεις ήρωες που βαθμηδόν ξεγυμνώνονται στα «Ορφανά»: Μιχάλης Οικονόμου, Μαρία Κίτσιου και Ομηρος Πουλάκης Στη σκηνή, στο φουαγέ, στο προαύλιο, υπήρχαν παιδιά. Ηταν οι «πρωταγωνιστές» της πρωτοβουλίας «Μονόλογοι από τη Γάζα», που εκτυλίχθηκε την επόμενη ημέρα. Η «ψυχή» του χώρου, ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, ανάμεσά τους αισθανόταν πανευτυχής.

Εξάλλου, και τα βραβευμένα δις στο Εδιμβούργο «Ορφανά» του ανερχόμενου Βρετανού Ντένις Κέλι, τα ανεβάζει (πρεμιέρα 3 Νοεμβρίου) με τρεις ταλαντούχους μαθητές του από τη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου: τη Μαρία Κίτσιου, τον Ομηρο Πουλάκη και τον Μιχάλη Οικονόμου.

«Κατέφυγα και πάλι σε ένα σύγχρονο ξένο κείμενο, γιατί η Αγγλία έχει μια μεγάλη παράδοση», μας λέει. «Οχι επειδή έχει βγάλει τον Σέξπιρ -εμείς έχουμε βγάλει τον Αισχύλο. Αλλά οι Βρετανοί τούς τελευταίους αιώνες έχουν σε όλα τα πανεπιστήμιά τους τμήμα θεατρικής γραφής. Στην Ελλάδα απόπειρες γίνονται μόνο. Δεν έχουμε δραματουργική παράδοση. Το ότι ξεπηδά κάθε τόσο ένας συγγραφέας με ένστικτο, δεν δημιουργεί παράδοση. Μοναχικές περιπτώσεις είναι. Αν κάτσεις και διαβάσεις τα θεατρικά μας από το '50 έως σήμερα με το ζόρι 10 μπορούν να ξανανεβούν».

- Αυτό που λέτε θα θορυβήσει πολλούς νεοέλληνες δραματουργούς.

«Δεν τους υποτιμώ. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Στη νεοελληνική δραματουργία περισσότερο κυριαρχεί η περιγραφή των αισθημάτων ή μια πολύ ωραία ατάκα. Οπως στον παλιό κακό ελληνικό κινηματογράφο».

- Οι συνάδελφοί σας που τον μεταφέρουν με μανία τα τελευταία χρόνια στη σκηνή, προφανώς διαφωνούν.

«Πιστεύω ότι ελληνικές ταινίες, απ' αυτές που θεωρούνται και καλές, θα έπρεπε να απαγορευτούν! Να περάσουν απ' το ΕΣΡ! Είναι σεξιστικές και εντελώς αντιδραστικές. Ως προς τη δραματουργία μας, τα ελληνικά έργα συχνά εξαντλούνται από τις πρώτες πρόβες. Πρέπει να τους κάνεις "ενέσεις" για να γίνουν πιο σύνθετα. Γι' αυτό το λόγο περισσότερο ποντάρω στα ελληνικά έργα που γράφονται στην πρόβα μαζί με τους ηθοποιούς. Επειδή δεν τα καταφέρνω ο ίδιος, καταφεύγω σ' αυτό που θεωρώ καλό έργο. Ετσι οδηγήθηκα στα "Ορφανά". Ο Κέλι, ναι μεν ακολουθεί την αγγλική παράδοση γραφής, αλλά είναι συγγενής και με τον Τσέχοφ και με τον Ιψεν και με τη γενιά του. Φτιάχνει σύγχρονους σύνθετους χαρακτήρες. Κάθε μέρα στην πρόβα ανακαλύπτω νέα πράγματα. Στα "Ορφανά" βλέπουμε πώς οι βεβαιότητές μας μπορεί να διαλυθούν. Εχουμε ένα μικροαστικό, περιχαρακωμένο στην ασφάλεια του σπιτιού του, ζευγάρι. Εμφανίζεται ο αδελφός της κοπέλας, ένα παραβατικό άτομο, και καταρρέουν όλα».

- Πιστεύετε ότι είναι μια απάντηση στην παρούσα συγκυρία η επιλογή των «Ορφανών»; Ενα πολιτικό έργο για την ξενοφοβία και το ρατσισμό;

«Πραγματεύεται θέματα που μας απασχολούν. Και θα μας απασχολήσουν πολύ περισσότερο μελλοντικά, όπως το θέμα του φόβου απέναντι στον ξένο, που μπορεί να οδηγήσει στο φασισμό και το ρατσισμό. Ακόμα και άνθρωποι που είναι προοδευτικοί μπορεί, λόγω του φόβου που σπέρνει η τηλεόραση, να εκτροχιαστούν σε επικίνδυνα μονοπάτια. Δεν πρέπει να ζήσουμε στον Αγ. Παντελεήμονα! Δεν πρέπει να ζήσουμε στο κέντρο της Αθήνας! Είναι ακριβώς τα ζητήματα που θίγονται στο έργο. Στην Αγγλία το έχουν ονομάσει ψυχολογικό θρίλερ. Εγώ θα το έλεγα ψυχολογικό θρίλερ με πολιτικές διαστάσεις».

- Ο παραβατικός ήρωας με ποιον τρόπο λειτουργεί ως καταλύτης;

«Εμφανίζεται με μια μπλούζα γεμάτη αίμα. Αποκαλύπτεται ότι έχει βασανίσει έναν Πακιστανό, ότι κάνει παρέα με φασίστες. Εχουν βεβαίως χτυπήσει το γαμπρό του μετανάστες και θέλει να εκδικηθεί. Είναι ό,τι βλέπουμε να συμβαίνει στον Αγ. Παντελεήμονα σήμερα. Και, μάλιστα, σε μια χώρα που δεν υπάρχει οικογένεια χωρίς μετανάστη. Γίναμε οι Ελληνες ρατσιστές γιατί καταλήξαμε μικροαστοί βολεμένοι. Ξεχάσαμε ότι όλο τον 20ό αιώνα και τρένο καβαλάγαμε παράνομα και σύνορα πέρναγαμε παράνομα».

- Οι ισορροπίες του ζευγαριού γιατί ανατρέπονται;

«Η αδελφή θέλει να προστατέψει τον αδελφό της. Δεν υπάρχει μητέρα που δεν θα πει "το παιδί μου είναι καλό", ό,τι κι αν έκανε. Δεν υπάρχει γονιός που δεν θα προσπαθήσει να προστατέψει το παιδί του. Υπερασπιζόμενη τον αδελφό της, αποκαλύπτει άγνωστες πλευρές της».

- Το έργο οδηγεί σε μια μορφή κάθαρσης;

«Η κάθαρση είναι η διάλυση του ζεύγους. Πολλές πλευρές του εαυτού τους ξεβρακώθηκαν. Δεν θα μπορούν να συνεχίσουν μαζί. Θα μπορούσαν μόνο αν γίνονταν συνένοχοι».

- Ζούμε σε προεκλογική περίοδο. Θα ψηφίσετε;

«Οχι. Γιατί λένε ψέματα ότι είναι δημοτικές εκλογές. Δημοψήφισμα είναι: ναι ή όχι στο Μνημόνιο. Και μέτρημα κουκιών για τις επόμενες εθνικές εκλογές. Οι ανάγκες των πολιτών για τη ζωή τους στην πόλη έγιναν ψιλά γράμματα! Δεν έχω δει να βελτιώνεται στο ελάχιστο η ποιότητα ζωής στην Αθήνα. Είναι τουλάχιστον σουρεαλιστική η αυταρέσκεια του Νικήτα Κακλαμάνη, όταν λέει ότι την έχει κάνει μία από τις πιο καθαρές πόλεις της Ευρώπης. Η πιο καθαρή, ζωντανή και κοινωνική πλατεία φτιάχτηκε από καταληψίες στα Εξάρχεια».

- Για όλα φταίει η πολιτεία;

«Οχι. Γιατί είμαστε ένας λαός μολυσμένος από το ρουσφετολόι και τα λαδώματα. Αλλά για τη σημερινή κρίση την ευθύνη την έχει το κράτος. Αυτό επέτρεπε και ενθάρρυνε το ρουσφέτι. Οπότε δεν μπορώ να ακούω τον Πάγκαλο να λέει με κυνισμό "όλοι τα φάγαμε". Ας ανεβούμε στη ζυγαριά να δούμε ποιος έφαγε περισσότερο».

- Πώς σας φάνηκε το «ντου» των αστυνομικών κατά των συμβασιούχων και των δημοσιογράφων στην Ακρόπολη;

«Ο ρόλος της αστυνομίας δεν αλλάζει μεταξύ Δεξιάς και Σοσιαλισμού. Ούτε με την Αριστερά. Επεφτε πολύ ξύλο και στη Σοβιετική Ενωση». *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Θέατρο
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Λογοτεχνία
Παίζοντας με την τέχνη και τον κόσμο
Ντοκιμαντέρ
Η καρδιά της βιομηχανίας χτυπά στις ελληνικές φαβέλες
Συνέντευξη: Βαγγέλης Θεοδωρόπουλου
«Ας ζυγιστούμε, να δούμε ποιος έφαγε περισσότερο»
Εικαστικά
Σκιές και χρώματα
Κριτική θεάτρου
Εξευτελισμός αισιόδοξου επαναστάτη
«Η Πατρίς κινδυνεύει»
Συνέντευξη: Νίκος Ξυδάκης
Ψάχνω στην Αθήνα το άσπρο σακάκι του Καβάφη
Έκθεση
Πρωτοπόρος της φωτογραφίας, αλλά και του Photoshop
Χορηγίες
Οι χορηγοί δίνουν εκατομμύρια και το κράτος δεν τα παίρνει
Το προφίλ του καλού χορηγού
Ανύπαρκτη η πολιτική για τις χορηγίες
Κομικ(ς)οδρόμιο
Τα κόμικς στους ρυθμούς της ρέγκε
Εγκεκριμένα κόμικς και με σφραγίδα
Άλλες ειδήσεις
Για τον Πλούμπι το νερό είναι πολυτέλεια