Έντυπη Έκδοση

«Η Πατρίς κινδυνεύει»

«ΑΧΤΑΡΜΙΞ 3 - Ολα εδώ πληγώνονται» ΑΚΤΙΣ ΑΕΛΙΟΥ Θέατρο Αργώ

Μια από καιρό ληξιπρόθεσμη πρόθεση γνωριμίας με το «Ακτίς Αελίου», που καθυστερούσε λόγω απόστασης, υλοποιήθηκε πρόσφατα στο Θέατρο Αργώ του Μεταξουργείου, όπου η θεσσαλονικιώτικη ομάδα φιλοξενήθηκε για λίγες μέρες.

Οι ηθοποιοί τραγουδούν, χορεύουν, παίζουν. Γενικά κάνουν τα πάντα Οι ηθοποιοί τραγουδούν, χορεύουν, παίζουν. Γενικά κάνουν τα πάντα Είχε προηγηθεί η φήμη ενός νεανικού θεατρικού σχήματος, που δέκα χρόνια τώρα αντέχει, με αξιώσεις ποιότητας, τα ρίσκα ενός εναλλακτικού θεάτρου και δη εκτός των τειχών ασφαλείας της χοάνης θεατρικών πειραματισμών της πρωτεύουσας. Ισως είχε μερικώς δίκιο ο Θεσσαλονικιός Νικηφόρος Παπανδρέου στην πικρή διαπίστωσή του κάποτε «ό,τι είναι εκτός Αθήνας δεν υπάρχει». Ομως, η γεμάτη μικρή αίθουσα του Αργώ και η θερμή ανταπόκριση ενός νέου κοινού, εμφανώς εξοικειωμένου με τη θεατρική γλώσσα του «Ακτίς», υπεδείκνυε ότι πληροφορίες μπορεί να ταξιδεύουν και χωρίς τη μεσολάβηση των ΜΜΕ. Δεν ξέρω αν το «Αχταρμιξ 3», που ανακυκλώνεται σε διάφορες εκδοχές (1, 2, 3) από το 2008, συγκαταλέγεται στις καλύτερες δουλειές του θιάσου. Εντυπωσιακή είναι από το πρώτο λεπτό η αισθητική απελευθέρωση με την οποία οι πέντε ηθοποιοί βουτούν με οποιοδήποτε τρόπο σε οτιδήποτε μεταπλάθει τις ιδέες τους σε θέατρο. Τραγούδι, χορός, λόγος, περφόρμανς, «devised» πρακτικές, ανεπιτήδευτος εξιμπισιονισμός, trash κολάζ θεμάτων που διακτινίζονται, πάνω - κάτω, από το πολεμοχαρές 425 π.Χ. των αριστοφανικών «Αχαρνέων», τη μουσική διασκευή τους του 1977 από τον Διονύση Σαββόπουλο, μέχρι την τρέχουσα ελληνική πραγματικότητα, που συνιστά, μάλλον, και την ουσία του εγχειρήματος.

Το θέαμα ξεκινά σε ένα σκηνικό - σκουπιδότοπο (Μαρίνα Γκούμλα) με φόρα πολιτικής σάτιρας (κείμενα - σκηνοθεσία Θωμάς Βελισσάρης) και μια θαυμαστή ευχέρεια της πολύχρωμης νεανικής παρέας στο τραγούδι και στη χρήση διάφορων μουσικών οργάνων, πάντα με το βλέμμα στραμμένο στην απόδομηση θεατρικών συμβάσεων και πραγματικότητας.

Πολλές ειδολογικές γεύσεις, όπως τραχιά αποκριάτικα μουνάτα, σχόλια της συλλογικής μας κατρακύλας («αυτή η Πόλη ξυπνά μόνο όταν πεινάει», «ο κόσμος καίει πτώματα για να ζεσταθεί»), αλληγορίες ταξικού ή σκέτου χάους, με επίκεντρο έναν φαιδρό Δικαιόπολι σε μοβ οθωμανικές βράκες, παντομίμα, σλάπστικ, ροκ αυτοσχεδιασμοί, ηπειρώτικα πολυφωνικά, προτάσσουν ένα θέατρο ζωντανό, λοξό, προφανώς αστείο, που, ώς ένα βαθμό, επικυρώνει τα προγνωστικά ταλέντου, ευφυΐας και τόλμης του «Ακτίς». Τα παιδία παίζει και παίζει καλά.

Ωστόσο, το νήμα της συνοχής χάνεται καθ' οδόν μέσα στη δίνη ενός κεντρομόλου ενθουσιασμού και της ζέσης να ειπωθούν όλα, έστω σε μια κορακίστικη δική τους διάλεκτο και μια εκκωφαντική φασαρία που παραπέμπει σε παιδικό πάρτυ. Η ομάδα είναι τόσο απορροφημένη με το σαμποτάρισμα του τετριμμένου και με το παιχ νίδι της, που χάνει από τα μάτια ευγενείς στόχους, όπως το ξεμασκάρεμα της πολιτικής μας ξεφτίλας, για το οποίο μας προετοίμαζαν ο τίτλος και η έναρξη της βραδιάς. Με ποια πραγματικότητα καλούμαστε να συνδιαλαγούμε, με ποιο παρόν;

Είναι γεγονός ότι πολύ δύσκολη μοιάζει σήμερα η δημιουργία ενός σύγχρονου θεάτρου που να ανταποκρίνεται στο πολυσχιδές και την ασάφεια των νέων πραγματικοτήτων και να περιγράφει τους ανοιχτούς νοηματικούς ορίζοντες των καιρών μέσα από παραστάσιμες ιστορίες. Κυρίως, είναι δύσκολο για το θέατρο να συντονιστεί με τη σύγχρονη αντίληψη προβλημάτων και με κρίσιμα βιώματα, μέσα από κάπως σταθερές αφηγηματικές φόρμες. Τα παλιά πρότυπα δεν ισχύουν πια, ενώ κάθε νέο θεατρικό σχήμα χτίζει τη δική του μικρή εκκλησία, ακροβατώντας ανάμεσα σε αυθεντικότητα και ναρκισσευόμενη μοντερνικότητα...

Μουσική επιμέλεια: Γρηγόρης Μωυσιάδης. Παίζουν: Θεανώ Αμοιρίδου, Θωμάς Βελισσάρης, Δέσποινα Καλπενίδου, Γιάννης Μόμτσιος, Γρηγόρης Παπαδόπουλος. *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Κριτική θεάτρου
Σχετικά θέματα: Κριτική θεάτρου
Εξευτελισμός αισιόδοξου επαναστάτη
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Λογοτεχνία
Παίζοντας με την τέχνη και τον κόσμο
Ντοκιμαντέρ
Η καρδιά της βιομηχανίας χτυπά στις ελληνικές φαβέλες
Συνέντευξη: Βαγγέλης Θεοδωρόπουλου
«Ας ζυγιστούμε, να δούμε ποιος έφαγε περισσότερο»
Εικαστικά
Σκιές και χρώματα
Κριτική θεάτρου
Εξευτελισμός αισιόδοξου επαναστάτη
«Η Πατρίς κινδυνεύει»
Συνέντευξη: Νίκος Ξυδάκης
Ψάχνω στην Αθήνα το άσπρο σακάκι του Καβάφη
Έκθεση
Πρωτοπόρος της φωτογραφίας, αλλά και του Photoshop
Χορηγίες
Οι χορηγοί δίνουν εκατομμύρια και το κράτος δεν τα παίρνει
Το προφίλ του καλού χορηγού
Ανύπαρκτη η πολιτική για τις χορηγίες
Κομικ(ς)οδρόμιο
Τα κόμικς στους ρυθμούς της ρέγκε
Εγκεκριμένα κόμικς και με σφραγίδα
Άλλες ειδήσεις
Για τον Πλούμπι το νερό είναι πολυτέλεια