Έντυπη Έκδοση

Διεθνή

Αντι-Στίξεις

  • Γαλλία: Μάριος και Επονίνη ζουν...

    Σε μια Ευρώπη που κλυδωνίζεται στη δίνη των αντιλαϊκών, νεοφιλελεύθερων μέτρων που εφαρμόζουν ακόμα και σοσιαλιστικές κυβερνήσεις, η Γαλλία έχει σχεδόν παραλύσει από τις απεργίες.

    Ο πρόεδρος Σαρκοζί, παίζοντας με τη φωτιά, αποτολμά «μεταρρύθμιση» στο συνταξιοδοτικό. Θέμα που έχει γκρεμίσει κυβερνήσεις και για τα συνδικάτα αποτελεί casus belli. Δίχως διάλογο με τις κοινωνικές δυνάμεις και τις συνδικαλιστικές οργανώσεις ο πρόεδρος αποφασίζει και διατάσσει: στα 62, από τα 60, το δικαίωμα στη σύνταξη με 41,5, από 40, συντάξιμα χρόνια και στα 67, από 65, το δικαίωμα πλήρους σύνταξης. Η Γαλλία ξεχύθηκε στους δρόμους. Το όριο των 60 ετών για συνταξιοδότηση είχε θεσπίσει το 1983 ο Φρανσουά Μιτεράν. Το υπερασπίζονται οι εργαζόμενοι μεταξύ των άλλων γιατί καταδικάζει τους μακροχρόνια άνεργους, ενώ υπόσχονται να το επαναφέρουν οι σοσιαλιστές αν εκλεγούν το 2012. Δεν έμεινε κοινωνική ομάδα και εργασιακός τομέας που να μην απεργήσει. Δεν είχε ψηφίσει τυχαία ο πρόεδρος το 2007, μόλις ανήλθε στο αξίωμά του, νόμο για την ύπαρξη προσωπικού ασφαλείας στις συγκοινωνίες και σε άλλους τομείς σε περίπτωση απεργίας. Ηξερε τι τον περίμενε. Παρ' όλα αυτά η χώρα αναγκάστηκε να εισαγάγει ηλεκτρική ενέργεια και να ανεφοδιάζει τα αεροπλάνα της σε ξένα αεροδρόμια. Η δεύτερη οικονομία της ευρωζώνης και 6η παγκοσμίως δοκιμάζεται φοβερά από τις επαναλαμβανόμενες απεργίες. Για την ώρα δεν είναι με βεβαιότητα γνωστό πότε επικυρώνεται ο διαβόητος νόμος. Εχει εγκριθεί από τη Βουλή και αναμένεται να ψηφιστεί αμετάκλητα από τη Γερουσία.

    Τα ιστορικά συνδικάτα CGT και CFDT ζητούν διάλογο. Εχουν δηλώσει πως ακόμα κι αν ψηφιστεί οι κινητοποιήσεις δεν θα πάψουν. Αξίζει να σημειωθεί πως αυτή τη φορά οι πορείες ήταν πολύ μεγαλύτερες εκείνων του 1995 και του 2006 κι όμως τότε οι αποφάσεις που τις προκάλεσαν είχαν ματαιωθεί. Ο πρόεδρος εδώ και καιρό κωφεύει ακόμα και στις δημοσκοπήσεις που εμφανίζουν το 71% των Γάλλων υπέρ των απεργιών και το 72% των νέων μέχρι 24 ετών να θέλουν σκλήρυνση της στάσης των συνδικάτων. Ο γαλλικός Τύπος παρομοιάζει τον Σαρκοζί με τον Λουδοβίκο 16ο που το 1793 περίμενε την καταδίκη του. Η γκιλοτίνα ασφαλώς δεν απειλεί τον Σαρκοζί. Το κατώφλι των Ηλυσίων όμως δεν θα το περάσει, λένε, δεύτερη φορά. Δεν θα μείνει στην Ιστορία μόνο για την προτίμησή του στα πανάκριβα Rolex και τα πολυτελή γιοτ. Θα μείνει και ως «ο πρόεδρος της μιας θητείας».

    Η δημοτικότητά του κατρακύλησε στο 30%. Η αξιοπιστία του στον λαό, ελάχιστη. Οι μεταρρυθμίσεις που έχει εξαγγείλει ή αποδείχθηκαν άνευ σημασίας ή ξεχάστηκαν στην πορεία. Η αφορολόγητη και χωρίς κρατήσεις υπερωριακή εργασία που καθιέρωσε μόνο τα αφεντικά ωφέλησε. Ούτε την ανάπτυξη ούτε τα ελλείμματα βοήθησε. Με τον νέο νόμο, ισχυρίζεται η κυβέρνηση, εξοικονομούνται 70 δισεκατομμύρια ευρώ, ικανά να καλύψουν τα ελλείμματα των ταμείων. Εργαζόμενοι και συνδικάτα προτείνουν λύση όχι από τις πλάτες των αδυνάτων: Τα ελλείμματα μπορεί να καλυφθούν, λένε, από κρατήσεις σε ορισμένης κατηγορίας μπόνους και τη φορολογία των μεγάλων εισοδημάτων.

    Ο, tempora!

    Ο πρόεδρος δεν υποχωρεί. Εχει την πλειοψηφία και στα δύο νομοθετικά σώματα και μπορεί να περάσει τον νόμο. Ενα πράγμα ωστόσο τρέμει η εξουσία: την κινητοποίηση των νέων, φοιτητών και μαθητών, στο πλευρό των εργαζομένων. Είναι οι μόνοι, διδάσκει η Ιστορία, που μπορεί να ανατρέψουν πολιτικές αποφάσεις. Από τον Μεσαίωνα ήδη, λένε οι κοινωνιολόγοι, το κατεστημένο της Γαλλίας φοβόταν τους νέους. Φόβος, που επέτεινε η βιομηχανική επανάσταση. Οι νέοι της εργατικής τάξης ήταν για την άρχουσα τάξη εχθροί. Η δύναμη των νέων εξακολουθεί να εμπνέει δέος. Πρώτη φορά στα γαλλικά χρονικά μαθητές και φοιτητές εμφανίζονται δυναμικά στην πάλη για τόσο μακροπρόθεσμα θέματα. Στον δρόμο που χάραξαν ο Μάριος και η Επονίνη. Η σύγκριση με τον Μάη του '68 δεν είναι εύκολη. Η Γαλλία τότε ευημερούσε. Σήμερα βουλιάζει στην ύφεση.

    Ομως

    Δεν είναι επαναστάτες χωρίς αιτία. Εκφράζουν την ανησυχία τους για την έλλειψη προοπτικής, που σε δυναμισμό είναι ευθέως ανάλογη με την αγωνία που τους διακατέχει, εξηγούν οι κοινωνιολόγοι. Οι νέοι από 18 ώς 25 ετών που αναζητούν εργασία πάνω από ένα χρόνο πλήθυναν από το 2008 κατά 72%. Σε πανεθνική κλίμακα η ανεργία φτάνει το 10%.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Διεθνή
Άλλα θέματα στην κατηγορία Διεθνή της έντυπης έκδοσης
ΗΠΑ
Ρεπουμπλικανικός τυφώνας
Οταν ο Μπιλ έχασε το «μπισκότο»
Οι αυτοκτονίες εφήβων ομοφυλόφιλων κινητοποιούν τον Ομπάμα
Γαλλία
Σαρκοζί εν καμίνω
Καρκίνος
Ασπιρίνη κατά καρκίνου εντέρου
Διάστημα
Σελήνη: νερό για το ποτήρι και για το ρεζερβουάρ...
Σπάνιες γαίες
Ο Δράκος φυλάει τα 17 σπάνια μέταλλα
Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας
Φόβοι ΠΟΥ για τη χολέρα στην Αϊτή και την ελονοσία στην Ινδία
Άλλες ειδήσεις
Η γλώσσα κόκαλα τσακίζει