Έντυπη Έκδοση

Πολιτική

Δυο ματιές την εβδομάδα

  • Θυμωμένοι ψηφοφόροι μπροστά στα φούμαρα

    Τα αποτελέσματα των εκλογών για την Τοπική Αυτοδιοίκηση συνήθως συμβαδίζουν με εκείνα των βουλευτικών, αν διεξάγονται μέσα στην πρώτη τετραετία από την εκλογή της νέας Βουλής.

    Είναι, δηλαδή, τέτοια που, ακόμη κι αν εμπεριέχουν κάποιας μορφής αποδοκιμασία προς την εκάστοτε κυβέρνηση, δεν της προκαλούν ιδιαίτερο πρόβλημα. Αυτό συνέβη στις εκλογές του 1982, του 1990, του 1994 και του 1998.

    Σήμερα είναι η πρώτη φορά που, πάνω στον πρώτο χρόνο της θητείας της, η κυβέρνηση απειλείται με αποδοκιμασία. Μάλιστα, αν αυτή είναι εκτεταμένη ή σε κρίσιμες περιφέρειες και δήμους, μπορεί να καταστήσει το βίο της αβίωτο. Και, επιπλέον, να απελευθερώσει τις δυνάμεις του ασύδοτου λαϊκισμού, γεγονός που μπορεί να εκτροχιάσει κάθε προσπάθεια συμμαζέματος στον τομέα της οικονομίας.

    Εξ ου και η διαβεβαίωση του πρωθυπουργού ότι δεν θα ληφθούν πρόσθετα μέτρα επιβαρυντικά για μισθωτούς και συνταξιούχους. Το ίδιο και η, καθυστερημένη, πολιτικοποίηση των εκλογών, με την προειδοποίηση του Γ. Παπανδρέου ότι «κρίνεται η πορεία της χώρας». Υπερβολικό φαίνεται. Πώς γίνεται η εκλογή ή μη του ενός ή του άλλου περιφερειάρχη και δημάρχου να ανάγεται σε καθοριστικό γεγονός, που θα κρίνει την κυβερνητική πορεία μόλις ένα χρόνο μετά τις εθνικές εκλογές και την επιβλητική νίκη του κυβερνώντος κόμματος;

    Σε οποιαδήποτε άλλη εποχή η απάντηση στο ερώτημα θα ήταν: «Δεν γίνεται». Σήμερα, όμως, το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται αντιμέτωπο με το μεγαλύτερο μέρος της εκλογικής του βάσης. Οι ψηφοφόροι που το ψήφισαν τον Οκτώβριο του 2009, προφανώς θα βρεθούν μπροστά σε ένα μεγάλο δίλημμα:

    * Να γίνουν τόσο σύντομα «κοψοχέρηδες», τιμωρώντας μ' αυτόν τον τρόπο το κόμμα τους, που άλλα τούς υποσχέθηκε προεκλογικά και μετεκλογικά μείωσε τις αποδοχές τους (δημόσιοι υπάλληλοι). Ή

    **Να του δώσουν κι άλλη περίοδο χάριτος, αποδεχόμενοι το επιχείρημα ότι «δεν γινόταν αλλιώς».

    Η πρώτη επιλογή είναι, προφανώς, πιθανότερη, αν όχι βέβαιη, για μεγάλες κατηγορίες ψηφοφόρων. Οχι μόνο λόγω του θυμού που τους διακατέχει. Αλλά και διότι οι εκλογές αυτές προσφέρονται για, σχετικά ανώδυνη, τιμωρία. Ξέρουν ότι, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα, η κυβέρνηση δεν θα αλλάξει. Αντίθετα, πέραν της τιμωρίας που θέλουν να της επιβάλουν, μπορεί και να ελπίζουν ότι θα την υποχρεώσουν να αλλάξει πολιτική.

    Ομως, αυταπάτες δεν πρέπει να υπάρχουν. Σ' αυτή τη φάση -η οποία δεν θα δεν διαρκέσει λίγους μήνες- περιθώρια αλλαγής πολιτικής και επιστροφής στις παλιές καλές μέρες δεν υπάρχουν. Οποιος το υπόσχεται, έστω το υπαινίσσεται, απλώς κοροϊδεύει. Οσο «αντιμνημονιακή» κι αν είναι η ψήφος, το Μνημόνιο θα είναι εδώ. Οσα φούμαρα κι αν ακούγονται για μηδενισμό του ελλείμματος στο τέλος του 2011.

    Οσοι τα πιστεύουν αυτά, δικαιολογημένα θα ψηφίσουν τους «αντιμνημονιακούς» του Σαμαρά: Κικίλια στην Περιφέρεια Αττικής, Νικήτα Κακλαμάνη στην Αθήνα και Γκιουλέκα στη Θεσσαλονίκη. Ειδικά οι ψήφοι στους δύο τελευταίους (ο πρώτος είναι νέο πρόσωπο και δεν έχει ελπίδες εκλογής) σημαίνουν την επιβράβευση μιας δημοτικής πολιτικής που χαντάκωσε την πρωτεύουσα και τη συμπρωτεύουσα.

    Μόνον η ψήφος στους υποψηψίους της Ν.Δ. θα έχει καθοριστική πολιτική σημασία. Θα είναι σαν οι ψηφοφόροι, μόλις ένα χρόνο μετά το σκάσιμο της καραμανλικής φούσκας, να βλέπουν τον Σαμαρά σαν νέο σωτήρα. Σαν να έχουν ήδη πιστέψει στα φούμαρα περί «άλλης πολιτικής», που θα μηδενίσει το έλλειμμα και θα φέρει την πολυπόθητη ανάπτυξη, για να τρώμε σε λίγο ξανά με χρυσά κουτάλια. Οποιος πιστεύει σε όλα αυτά, όπως κάποιοι πίστεψαν, πριν από έξι χρόνια, στα φούμαρα του Καραμανλή, ψηφίζει τους «αντιμνημονιακούς» του Σαμαρά. Και φέρνει τα πάνω κάτω.

    Διότι η διαφαινόμενη ψήφος σε υποψηφιότητες τύπου Δημαρά μπορεί, στο βάθος, να μην έχει πολιτική σημασία. Είναι μια ψήφος πρόσκαιρης διαμαρτυρίας για ένα «άλλο ΠΑΣΟΚ», που στις βουλευτικές εκλογές μπορεί να ξαναγίνει το «όλον ΠΑΣΟΚ».

    Εν τω μεταξύ, τι θα γίνει με τους καταχρεωμένους δήμους, όπου βασιλεύει η διαφθορά; Ποιος νοιάζεται; Κανονικά θα έπρεπε να νοιάζονται οι δημότες τους. Τουλάχιστον όσοι δεν έχουν καταλάβει η αδιαφορία και η μοιρολατρία.

    Χωρίς άλλοθι

    Η περίπτωση του Δήμου Αθηναίων είναι ξεχωριστή.

    Από το 1986 τον διοικούν «μεγάλα» ονόματα, που φεύγουν από την κεντρική πολιτική σκηνή για να τον «σώσουν». Η «σωτηρία», όμως, δεν ήρθε. Η ραγδαία υποβάθμιση της πόλης θα ήταν άδικο να αποδοθεί εξ ολοκλήρου στην ανικανότητα ή την αδράνεια του δημάρχου. Αλλά είναι και εκτός τόπου ο ισχυρισμός ότι για όλα φταίει το κακό κράτος. Στις εκλογές της 7ης Νοεμβρίου αναμετρώνται ένας από αυτούς τους «σταρ» της κεντρικής πολιτικής, που το 2006 υποσχέθηκε ότι θα... γκρεμίσει οικοδομικά τετράγωνα, κι ένα πρόσωπο εκτός ΑΥΤΗΣ της πολιτικής, ο Γιώργος Καμίνης. Καταξιωμένος επαγγελματικά και με προσφορά από δημόσια θέση (Συνήγορος του Πολίτη). Τι θέλουν οι ψηφοφόροι;

  • Fast track και «αξιοποίηση» του δημόσιου πλούτου

    «Εκτός από την επανάσταση του αυτονόητου, πρέπει να κάνουμε και την επανάσταση του συγκεκριμένου», είπε στη Βουλή ο υπουργός Επικρατείας, προσπαθώντας να εξηγήσει στους βουλευτές την αναγκαιότητα του fast track νομοθετήματός του.

    Και πριν «αλέκτωρ φωνήσαι», ο υπουργός έγινε πολύ συγκεκριμένος. Ξεκαθάρισε ότι το fast track δεν γίνεται τόσο για την προώθηση κάποιων μεγάλων επενδύσεων (που έτσι κι αλλιώς δεν αφορούν παρά 1-2 περιπτώσεις το χρόνο), αλλά αποτελεί το προπαρασκευαστικό στάδιο για την εκκαθάριση και αξιοποίηση της τεράστιας δημόσιας περιουσίας, που σήμερα ρημάζει. Και ακριβώς την επομένη, έφερε τροπολογία, με την οποία οι fast track επενδύσεις, επεκτείνονται και στην περιουσία των δημόσιων επιχειρήσεων που υπάγονται στο νόμο περί αποκρατικοποιήσεων.

    Μέσα στη δίνη της πρωτοφανούς οικονομικής κρίσης, η κυβέρνηση επιχειρεί να «νομιμοποιήσει», μέσω Βουλής, την ταχεία εκμετάλλευση (εκποίηση κατ' άλλους) της δημόσιας περιουσίας. Η φύση, το περιβάλλον, ο αιγιαλός, οι παραλίες, η θάλασσα, τα δάση, από συγκριτικό πλεονέκτημα της χώρας γίνονται πρώτη ύλη και παρανάλωμα στο βωμό της πολυπόθητης ανάπτυξης. Και αυτό με διαδικασίες εξπρές, μακριά από το διαφανή κοινωνικό έλεγχο και χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η πάγια νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας!

    Είναι γεγονός ότι η υπερβολική ευαισθησία για την προστασία του περιβάλλοντος ακούγεται στα αυτιά του κ. Παμπούκη περίπου ως γραφική. Ετσι όπως ακούγονται και οι διαμαρτυρίες για την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο όνομα, δήθεν, της ασφάλειας. Χρειαζόμαστε επειγόντως επενδύσεις, και μάλιστα μεγάλης κλίμακας, και είναι θέμα μείζονος δημοσίου συμφέροντος να τις βρούμε. Αυτό είναι το μότο των θέσεων τού, τουλάχιστον ειλικρινούς ως προς τις απόψεις του, υπουργού.

    Ελάχιστοι θα διαφωνούσαν στο ότι πράγματι ο τόπος χρειάζεται σήμερα επενδύσεις για να ανακάμψει και να ξεπεράσει την κρίση, την ανεργία, την υποβάθμιση της ζωής των πολιτών. Ομως υπάρχουν και όρια εθνικής και προσωπικής αξιοπρέπειας. Ουδείς θα συμφωνούσε, για παράδειγμα, με μια πολιτική νεοαποικιακού τύπου, που αναζητά τρόπους για ένα μαζικό ξεπούλημα, σε τιμές ευκαιρίας, του εθνικού μας πλούτου, ακόμη και σε ευαίσθητους τομείς, όπως το πιστωτικό σύστημα, η ενέργεια, οι υποθαλάσσιες έρευνες.

    Αντίθετα, θα έδινε τη συναίνεσή του σε μια ισορροπημένη, προγραμματισμένη αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας, με όρους διαφάνειας και πλήρους δικαστικού ελέγχου των διαδικασιών, ώστε να προστατευθεί αποτελεσματικά το περιβάλλον. Ακόμη και ένα ευνοϊκότερο φορολογικό καθεστώς για τους επενδυτές θα ήταν συζητήσιμο στο πλαίσιο του σημερινού κοινωνικού συστήματος, αρκεί τουλάχιστον να διασφαλιζόταν ότι η κατανομή των βαρών θα γίνονταν ισότιμα και η αναδιανομή του εισοδήματος δίκαια.

    Ομως κανείς δεν τα διασφαλίζει αυτά. Η εμπειρία του Αστακού το έδειξε καθαρά. Επενδύσεις μεγάλης κλίμακας που γίνονται στο πόδι, με διαδικασίες εξπρές, χωρίς σοβαρή περιβαλλοντική και οικονομική μελέτη, δεν προασπίζουν το δημόσιο συμφέρον.

    Αν, λόγω της διακαούς επιθυμίας μας να έρθουν το συντομότερο δυνατόν τα 5 δισ. δολάρια που μας υποσχέθηκαν οι Καταριανοί, σπεύδουμε να δημιουργήσουμε ειδικά, ad hoc, φορολογικά καθεστώτα-παραδείσους, ασυλίες και προνόμια, εκτός της έννομης τάξης της χώρας, αδιαφορώντας για την αποτελεσματική περιβαλλοντική προστασία του τόπου (δηλαδή των παιδιών μας), τότε σίγουρα κάτι δεν πάει καλά. Ο πανικός δεν είναι πάντα ο καλύτερος σύμβουλος. Η βιασύνη σ' ένα τόσο σημαντικό για τη χώρα ζήτημα δεν είναι η ενδεδειγμένη λύση. Οχι μόνο γιατί δημιουργεί και αυξάνει τα προβλήματα αδιαφάνειας αλλά και γιατί μπορεί να αποδειχθεί εκ των πραγμάτων αναποτελεσματική.

    Η κυβέρνηση, γνωρίζοντας ότι η δημόσια διοίκηση έχει πρόβλημα απόδοσης και αποτελεσματικότητας, επιχειρεί να μεταφέρει την ευθύνη των διοικητικών πράξεων (έκδοση αδειών, περιβαλλοντικών μελετών, ειδικών όρων δόμησης) στους υπουργούς. Μετατρέπει έτσι την πολιτική ευθύνη σε προσωπική, ενδεχομένως και ποινική. Η προστασία του Συντάγματος όμως δεν είναι προσωπική υπόθεση του πρωθυπουργού ή των υπουργών του, αλλά βασικό και πρωταρχικό καθήκον τους.

    Κακέκτυπο των Ολυμπιακών

    Η επανάληψη φαινομένων τύπου Ολυμπιακών Αγώνων, που δημιούργησαν τόσο μεγάλα προβλήματα, είναι δυστυχώς και το σημερινό πρότυπο του κ. Παμπούκη.

    Δεν οδηγούμαστε δηλαδή απλώς σε παράκαμψη των διοικητικών διαδικασιών αλλά και σε επίσπευση του δικαστικού ελέγχου. Ωστόσο, ακόμη και η Ν.Δ. θεωρεί ότι θα ήταν προτιμότερο να προηγηθεί η σύνταξη ενός συνολικού χωροταξικού πλαισίου και των δασικών χαρτών. Το ΤΕΕ ζήτησε, επίσης, να τεθούν κανόνες σωστής λειτουργίας του δημόσιου τομέα πριν επιταχυνθούν οι διαδικασίες. «Γιάννης κερνά, Γιάννης πίνει», λένε οι περιβαλλοντικές οργανώσεις για τα προνόμια των ιδιωτών επενδυτών. Μόνο η κυβέρνηση δηλώνει ευχαριστημένη...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Πολιτική της έντυπης έκδοσης
Περιβάλλον
Κοινή δράση για να μην πούμε το νερό νεράκι
Ερχονται καυτά καλοκαίρια, ενώ η Μεσόγειος «καταπίνει» τον Νείλο
Κυβέρνηση
Πρώτη συνεδρίαση έστω και χωρίς Αστακό
Ελληνοτουρκικές σχέσεις
Αποφασιστικοί μεν, μικρό καλάθι δε
Νέα Δημοκρατία
Σαμαράς: Δήλωση μετάνοιας ή δήλωση εξαπάτησης;
Αγρότες
Επιστρέφουν λίγα απ' όσα πήραν
Αλέκος Αλαβάνος
Χρυσαυγίτες με γιαούρτια και πέτρες κατά Αλαβάνου
ΣΥΝ
Τσίπρας: Ερχονται νέα μέτρα μετά τις εκλογές
Δημοτικές και περιφερειακές εκλογές
Πήραν την εκστρατεία λάθος
Μάχη στήθος με στήθος
Πληγή ο Ασωπός, εφιάλτης η ανεργία
Οι δημότες για την πόλη τους
Προηγούνται -λέει- Δημαράς, Κακλαμάνης και Μίχας
Η λίστα της «Αττικής γης», με Ψαριανό και 40% γυναίκες
Εξοπλισμοί
...δέκα μέρες κοσκινίζουν με τον «Παπανικολή»
Υπόθεση Siemens
Δεν θα κρατούν πρακτικά οι βουλευτές στο Μόναχο!..
Ελεύθερη η Μάρκου
Eurostat
Ελεγκτές στη Θεσσαλονίκη
Άλλες ειδήσεις
H Αλέκα Παπαρήγα χθες στον Γέρακα