Έντυπη Έκδοση

Οι άνθρωποι του Βλάση Κανιάρη

(με αφορμή την αναδρομική έκθεσή του στο Μουσείο Μπενάκη)

Οι χώροι και οι περιπέτειες ανθρώπων και συστημάτων του Κανιάρη είναι ενδεικτικό στοιχείο του μοντερνισμού, της πολιτικής ματιάς και της πρωτοτυπίας του.

Για να φτάσει ώς εδώ: γνώριζε τη βυζαντινή ζωγραφική, τον Τσαρούχη, τη ζωγραφική τής Καλών Τεχνών, τη συμβατική ζωγραφική και πολλά άλλα. Παιδί του μεταπολέμου έζησε τις περιπέτειες της πατρίδας μας και την αναζήτηση στην Τέχνη. Πήγε στο Παρίσι και αλλού - όπως πολλοί της γενιάς του. Είδε, δούλεψε και κατέληξε σε αυτές τις φόρμες των ανθρώπων με τα ρούχα, τα σύρματα και τα πολλά μηνύματα.

Τι υπέροχο εκείνο «το ουρητήριο της ιστορίας» και η «διαφήμιση» και «ό,τι θέλει ο λαός». Σαν τώρα θυμάμαι στη «νέα γκαλερί» τα γύψινα κι εκείνο το τετραγωνάκι από γύψο με το κόκκινο χάρτινο λουλούδι -ακόμη το φυλάω-, ήμουνα στον στρατό. Και τι ένιωθα, τι ένιωθα. Ακόμη για μένα είναι ένα πολύτιμο αντικείμενο. Φυσικά την έκθεση τη σταμάτησε το στρατιωτικό καθεστώς. Και μετά πολλές εκθέσεις στο εξωτερικό, που προσέχτηκαν ιδιαίτερα. Ηταν μια παρουσία που σε σταματούσε. Τα μελάνια του με παρέσυραν σε σκέψεις καλλιτεχνικές. Ο χώρος και οι εικόνες που δημιουργεί ο Κανιάρης, είναι, χωρίς υπερβολή, μαθήματα κοινωνιολογίας και αισθητικής, ιδιαίτερης ευαισθησίας. Εχουν πάνω τους κάτι το έντονα φθαρτό, όπως εξάλλου είναι η ανθρώπινη φύση. Και οι τέμπερές του με οδηγούν σε αναζητήσεις. Δεν αφήνει τίποτα να του ξεφύγει. Γυψωμένα χαρτιά, λινάτσες, σύρματα, αρχαία αγάλματα. Και όλα αναπνέουν και εκπέμπουν φώς, εκείνο το φώς του Απόλλωνα που μάθαμε από μικρά παιδιά. Του ταιριάζει: ο Σεφέρης, ο Ελύτης, ο Σινόπουλος - που από ό,τι θυμάμαι μου μιλούσε πολλές φορές γι' αυτόν τον καλλιτέχνη. Είναι αυτό που έλεγε ο Σεφέρης: αγγελικό και μαύρο φως. Γνωρίζει και το λαϊκό και το εκτιμά ως αθώο στην πρόθεσή του. Ο Κανιάρης και άλλοι της γενιάς του απλώσανε την Ελλάδα στον χάρτη της Ευρώπης και της Αμερικής. Και οι σπουδές του για τη σημαία, χωρίς φόβο και πάθος ιστορεί το τίποτα και το χρώμα του αίματος, χωρίς το κόκκινο να είναι αποτυπωμένο επάνω της. Και ο μετανάστης με τις βαλίτσες, τη νοσταλγία, το άγνωστο, την ενσωμάτωση και την απόρριψη. Ολα διαβάζονται, θα έλεγα αποστηθίζονται. Κι εκείνη η σύνθεση με καρό. Οπου η μοναξιά παίζει το εκκρεμές με τον άνθρωπο. Ο Κανιάρης είναι ο παρατηρητής. Κοιτάζει, ανατέμνει, συμμετέχει, απορρίπτει, επαναστατεί και δεν θα φτιάξει τα πλακάκια του μπάνιου σας, κακομαθημένοι μικροαστοί, που την Τέχνη την περνάτε για πασατέμπο! Τι ωραία η «καθιστή φιγούρα», μάθημα γραμμών και νέα γεωμετρία. Ο καλλιτέχνης παρεμβαίνει σε παραδοσιακά σπίτια, σύγχρονες αίθουσες, όπου ο χρόνος γίνεται κομμάτια ή συνδέει τα ανόμοια. Και φυσικά είναι ποιητής των υλικών και των άυλων. Ολα χωράνε και τίποτα δεν είναι τετελεσμένο. Και ο «ταχυδρόμος», από το έργο του, έρχεται και μας φέρνει μηνύματα, μας ξεδιπλώνει την τύχη μας. Πολύ νερό έτρεξε στο ποτάμι της Ιστορίας. Πολλές φορές βάλαμε τα χέρια μας μέσα και ιαθήκαμε με την Τέχνη του Βλάση Κανιάρη.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο
Με λέξεις-κλειδιά
Εικαστικά
Άλλα θέματα στην κατηγορία Βιβλίο της έντυπης έκδοσης
Θέατρο
Φωνή, δημιουργός κόσμων
Από τις 4:00 στις 6:00
Σκύλος: φίλος του ανθρώπου και πηγή έμπνευσης
Τραγουδίστρια για όλες τις εποχές
Εικαστικά
Οι άνθρωποι του Βλάση Κανιάρη
Κριτική βιβλίου
Ψυχοσυναισθηματικές πλεύσεις
Οι πρώτες αντηχήσεις
Στολίζοντας το σκοτάδι
Η βουλιμική ενέργεια του Ορσον Γουέλς
Αγάπη για την ποίηση
Εκλιπαρώντας τη μνήμη
Παίδων και εφήβων μύθος στην Ελλάδα
Το ζέον ρήμα
Γελώντας μπροστά στην έλλειψη νοήματος
Παιγνιώδης παραμυθική Νέκυια
«Ο χρόνος είναι το μόνο που έχουμε»
Σώματα και πεταλούδες για την αγάπη των άλλων
Το ψέμα ακυρώνει τον κόσμο
Στο τέλος μιας μεγάλης διαδήλωσης ή μιας μεγάλης ελπίδας
Οι Κώδικες της Κρήτης και οι σπουργίτες των πεζοδρομίων
Μεταφρασμένη λογοτεχνία
Το βάρος και η χάρη των λέξεων
Ο καλός μεταφραστής πρέπει να έχει αυτί μουσικού
Άλλες ειδήσεις
Συνταγές μαγειρικής για γυναίκες συγγραφείς