Έντυπη Έκδοση

Βιβλίο

Πεντάλ

  • Ποιος μιλάει για νίκες - το παν είναι ν' αντέχουμε

    Ο τίτλος της σημερινής σελίδας οφείλεται σε στίχο του Ράινερ Μαρία Ρίλκε. Αυτή την ενδεή, κομψή φιγούρα, με το μπαστούνι και τα διεσταλμένα γαλανά μάτια, που ποτέ δεν χαμογελάει στις φωτογραφίες, γιατί με το ζόρι χαμογελούσε και στην πραγματικότητα, και που μέρα-νύχτα δεν είχε άλλη σκέψη παρά την ποίηση.

    Μη ως μυρίων έτη ζην. / Το χρεών επήρτηται.

    Μη ζεις σαν να πρόκειται να ζήσεις επ' άπειρον. / Το μοιραίο έχει ήδη πέσει επάνω σου.

    γνωμικό στην αρχαία και σε απλοϊκή μεταγλώττιση του Πεντάλ, που δεν ξέρει πώς του ήρθε και το παρέθεσε.

    Ο τίτλος της σημερινής σελίδας οφείλεται σε στίχο του Ράινερ Μαρία Ρίλκε. Αυτή την ενδεή, κομψή φιγούρα, με το μπαστούνι και τα διεσταλμένα γαλανά μάτια, που ποτέ δεν χαμογελάει στις φωτογραφίες, γιατί με το ζόρι χαμογελούσε και στην πραγματικότητα, και που μέρα-νύχτα δεν είχε άλλη σκέψη παρά την ποίηση. Σε αντίθεση με το πλήθος τους μικρούς και μεγάλους Ελληνες, που γράφουν στα διαλείμματα της τρεχάτης, κατεπείγουσας και ανελέητης ζωής τους.

    Αγαπητή μου Λου. Είμαι πάντα σε άσχημη κατάσταση όποτε περιμένω ανθρώπους, χρειάζομαι ανθρώπους ή ψάχνω να βρω ανθρώπους. Αυτό με οδηγεί σε ακόμη μεγαλύτερη θλίψη , δημιουργώντας μου του κόσμου τις ενοχές. (...)

    από επιστολή του Ρίλκε στη Λου Αντρέας Σαλομέ.

    **********

    Το Πεντάλ σήμερα θα βολτάρει σπασμωδικά και ακατάστατα, λιγάκι δύσθυμο, καθότι η εποχή, το πρώιμο απογευματινό σκοτάδι και τα χριστουγεννιάτικα λαμπάκια που μια ακόμη φορά θα φωταγωγήσουν και θα διακοσμήσουν άνυδρα κλαριά και δέντρα, γυμνά μπαλκόνια και μαρμάρινες πλατείες, με τη συνοδεία χαρμόσυνων παιδικών φωνών και ανθρώπων που ασθμαίνουν σε δρόμους και καταστήματα, ν' αγοράσουν δώρα, να πάρουν και να δώσουν χαρά.

    Τα Χριστούγεννα είναι η εποχή που συναντάμε τα περισσότερα λαμπάκια στον κόσμο. Είτε πεζός είτε εποχούμενος περιβάλλεσαι από χιλιάδες λαμπάκια που σε κοιτούν από πάνω, από πλάι, από μακριά, από κοντά, από πίσω.

    Προσωπική εξέλιξη

    Επινοώ ένα πουλί

    που επινοεί ένα κλαδί

    που επινοεί ένα φύλλο

    που επινοεί έναν άνεμο

    που είμαι εγώ

    που στρέφομαι στον εαυτό μου

    και χάνομαι.

    ποίημα του Γιάννη Γκούμα (αγγλόφωνου ποιητή) σε δική του μετάφραση, από τα Πορτρέτα της Ωριμότητας, εκδόσεις Heteron, Αθήνα 2007.

    Φελλοί

    Ζω ολομόναχη σ' ένα τεράστιο σπίτι. Δεν υπάρχει κανείς να μου ξεκουμπώσει στην πλάτη τα ψηλά κουμπιά. Οταν δένω σφιχτά, το πρωί, την κορδελίτσα που φορώ στον λαιμό μου, δεν υπάρχει κανείς να τη χαλαρώσει το βράδυ. Παλεύω μονάχη μου μπροστά στον καθρέφτη. Τα νύχια μου ανάβουν. Οι κόρες των ματιών μου γίνονται δυο αχινοί. Τότε ο κόμπος, μονάχος του, χαλαρώνει. Γλιστρούν απ' τα δάχτυλα τα σφιχτά δαχτυλίδια. Μαντίλια, σεντόνια, χαλαρώνουν σε σύννεφα μες στα συρτάρια. Φελλοί σφηνωμένοι στα μπουκάλια πετιούνται με φόρα.Το δέντρο

    Επειδή ήταν πολύ αγαπημένοι, όλη μέρα μπορούσαν να λέν' σαχλαμάρες, χωρίς να πέφτουν απ' τα κλαριά του πανύψηλου εκείνου δέντρου, όπου είχαν ανεβεί για να 'ναι μόνοι, ανάμεσα στους ωραίους καρπούς που ακίνητοι άκουγαν, με μιαν αμείωτη και συγκινημένη σοβαρότητα. Υστερα έπαψαν ν' αγαπιούνται, πιάσαν μια ατέλειωτη σοβαρή κουβέντα. Τότε το δέντρο τούς τίναξε κάτω μαζί με τους άλλους ανθρώπους. Αυτό το δέντρο δεν αστειεύεται, οι καρποί του είναι είρωνες, έχουν ειδικευτεί στη μετάφραση.

    Νίκη - Ρεβέκκα Παπαγεωργίου, Του Λιναριού τα πάθη- Ο Μέγας Μυρμηκοφάγος, εκδόσεις Αγρα, Αθήνα 1986.

    Το βιβλίο έπεσε στα χέρια του ποδηλάτη πρόσφατα και όλως κατά τύχη. Μικρά πεζά. Ολα τους παράξενα, κοντινά και στο παραμύθι και στον σουρεαλισμό. Χωρίς την παραμικρή πολυλογία και με ασυνήθιστα άλματα φαντασίας. Η συγγραφέας τους γεννήθηκε το 1948 και πέθανε το 2000, διαπράττοντας το σύνηθες κατά τους θεολόγους αμάρτημα των ποιητών -που, όπως όλοι ξέρουμε, ζουν αρκετά λιγότερο από τους εικαστικούς-, κι έχοντας διατρέξει τη ζωή της με παράξενο επίσης τρόπο, εξ όσων μπορεί να γνωρίζει το Πεντάλ. Ισως αυτό να συνδυάζεται με τη δύναμη των γραπτών της. Οι εκδόσεις Αγρα έβγαλαν κι άλλο ένα βιβλίο της, Οι δύο αδελφές, το 1993. Ιδιαίτερα επιμελημένη έκδοση. Φωτογραφίες, με ευφυή παράδοξο τρόπο συνδυασμένες λεζάντες. Για όσους αρκούνται στα λίγα, αξίζει τον κόπο να το ψάξουν, γιατί εκεί φαίνεται ολοκάθαρα πώς το βάσανο του καθενός μεταμορφώνεται εφόσον, και μόνον εφόσον, υπάρχει ταλέντο.

    Καλλωπιστικά φυτά

    - έχουμε δέσμευση, δεσμευόμαστε

    - ξεκάθαρος, ξεκάθαρο, ξεκάθαρα

    - σε εξέλιξη

    - τον τιμώ και τον σέβομαι αλλά...

    - εκείνες τις οποίες

    - τα πλαίσια

    - προκειμένου (για) να

    - όσον αφορά σε, όσον αφορά για

    -να λέμε τα πράματα με τ' όνομά τους

    - στοχεύουμε, στοχοποίηση

    - αντιλαμβάνομαι, αντιλαμβάνεστε

    - τόσο, όσο, έτσι ώστε

    - Οι περιουσίες, οι ζωές, τα κόστη, τα κοινά κ.τ.λ., κ.τ.λ.

    Η γλώσσα, εκτός από τη γελοιότητα κραυγαλέων λαθών, τον πλατειασμό, την επανάληψη ανούσιων φράσεων, το τάχα μου πεπαιδευμένο και το τάχα μου διανθισμένο με λεξούλες της λογοτεχνικής δημοτικής (π.χ. «περίσσεια, «συνάμα», «αναστοχασμός»), προδίδει και τη σοβαροφάνεια και την επιφάνεια και την έλλειψη αληθινής πρόθεσης, κάποτε και την ύπαρξη δόλου. Και με τους σολοικισμούς («χρήση προτάσεων ή εκφράσεων που δεν ανταποκρίνονται στα συμφραζόμενα και στα δεδομένα των συνθηκών επικοινωνίας») και με την αμετροέπεια. Και στην ποίηση και στον καθημερινό «έντεχνο» λόγο. Ορισμένες φορές, όταν απομονώνεις λέξεις και φράσεις, καταλαβαίνεις το ανούσιο. Ο οποίος, η οποία, το οποίο δίνουν και παίρνουν. Αντιλαμβάνεστε ότι πρέπει να δημιουργηθούν τα πλαίσια εκείνα μέσα στα οποία θα στοχεύσουμε την ανάκαμψη η οποία αναφορικά με τις δεσμεύσεις μας αποτελεί τη βασική παράμετρο έτσι ώστε να δημιουργήσουμε εκείνες τις δομές οι οποίες προκειμένου (για) να... γελάσει και το παρδαλό κατσίκι, λέει το Πεντάλ εν προκειμένω, ή το αρνάκι, που γυρίζει πασχαλιάτικα στη σούβλα κι ακούει να μας πληροφορούν ότι το έθιμο βρίσκεται σε εξέλιξη.

    - συνεργία ή συνέργεια: το αποτέλεσμα των απρογραμμάτιστων και ασυντόνιστων αλλά συγκλινουσών ενεργειών που επιτελούν μεμονωμένα μέλη μιας κοινωνικής ομάδας·

    αυτό το αντέγραψε το Πεντάλ, προφανώς από λεξικό, και όπως αντιλαμβάνεστε, δεν βρίσκει εφαρμογή τόσο σε περιπτώσεις του κοινού ποινικού εγκλήματος -επειδή εκεί, όπως ξέρουμε, οι ενέργειες ως επί το πλείστον και προγραμματισμένες είναι και συντονισμένες και συγκλίνουσες-, όσο σε μέλη του πολιτικού μας περιβάλλοντος.

    ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΛΗΣΤΗ

    (Ασμα Παλαιολυρικόν)

    «+ 22.6.1862

    Εν λειμέργια ληστών

    (...) Αυτά μονάχα έχο να σας γράψω κύργιε αστυνόμε να σκοτώνω ανθρώπους δεν 'πεθυμώ ποτές. όθεν, αφ' σεμε, το λοιπόν ήσυχο, διώξε τ' αποσπάσματα (...)

    Ανευ ετέρου διατελώ

    ληστής Αγγελόγιαννος

    Βασιλεύς των ορέων»

    αντιγραφή από το Βραχύ Χρονικό του Δημήτρη Κοσμόπουλου, εκδόσεις Κέδρος, Αθήνα 2009. Ποιήματα.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο
Άλλα θέματα στην κατηγορία Βιβλίο της έντυπης έκδοσης
Θέατρο
Φωνή, δημιουργός κόσμων
Από τις 4:00 στις 6:00
Σκύλος: φίλος του ανθρώπου και πηγή έμπνευσης
Τραγουδίστρια για όλες τις εποχές
Εικαστικά
Οι άνθρωποι του Βλάση Κανιάρη
Κριτική βιβλίου
Ψυχοσυναισθηματικές πλεύσεις
Οι πρώτες αντηχήσεις
Στολίζοντας το σκοτάδι
Η βουλιμική ενέργεια του Ορσον Γουέλς
Αγάπη για την ποίηση
Εκλιπαρώντας τη μνήμη
Παίδων και εφήβων μύθος στην Ελλάδα
Το ζέον ρήμα
Γελώντας μπροστά στην έλλειψη νοήματος
Παιγνιώδης παραμυθική Νέκυια
«Ο χρόνος είναι το μόνο που έχουμε»
Σώματα και πεταλούδες για την αγάπη των άλλων
Το ψέμα ακυρώνει τον κόσμο
Στο τέλος μιας μεγάλης διαδήλωσης ή μιας μεγάλης ελπίδας
Οι Κώδικες της Κρήτης και οι σπουργίτες των πεζοδρομίων
Μεταφρασμένη λογοτεχνία
Το βάρος και η χάρη των λέξεων
Ο καλός μεταφραστής πρέπει να έχει αυτί μουσικού
Άλλες ειδήσεις
Συνταγές μαγειρικής για γυναίκες συγγραφείς