Έντυπη Έκδοση

Το ορυχείο του τραγουδιού θέλει περισσότερο σκάψιμο

Προτιμά τα μουσικά ντουέτα και τους λιτούς θεατρικούς ή κλαμπίστικους χώρους. Αυτή τη φορά η Αλκηστις Πρωτοψάλτη επέλεξε το «Παλλάς» για τη συνεργασία της με τον Μάριο Φραγκούλη. Είχαν, άλλωστε, δώσει αυτό το ραντεβού έξι χρόνια πριν!

Τότε είχαν πρωτοβρεθεί σε μια συναυλία υπέρ του εθελοντισμού στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, ανταλλάσσοντας την υπόσχεση να κάνουν κάποτε ένα μουσικό ντουέτο, που θα μπορεί να τραγουδήσει από Ροσίνι και Αντριου Λόιντ Βέμπερ μέχρι Κραουνάκη και Κορκολή.

Και να, που χάρη στη σκηνοθεσία του Γιάννη Κακλέα και την καλλιτεχνική επιμέλεια των Σταμάτη Κραουνάκη και Λίνας Νικολακοπούλου, οι δυο τους ξεκίνησαν ήδη εμφανίσεις που θα διαρκέσουν μέχρι τις 9 Ιανουαρίου. Το μουσικό τους πρόγραμμα έχει χορό, χιούμορ, αυτοσαρκασμό και παιχνίδι. Αυτό που δεν έχει είναι η υπερεπιτυχία των τελευταίων χρόνων της Πρωτοψάλτη, που άφησε τον «Θωμά» στο σπίτι, προτιμώντας ένα άλλο ρεπερτόριο. Η αλήθεια είναι ότι αυτό της ταιριάζει περισσότερο. Γιατί, όπως και να το κάνουμε, την υπέροχη φωνή της και το μπρίο της το προτιμούμε στα ξένα τραγούδια από τα μιούζικαλ ή στα δικά της παλαιότερα μεγάλα τραγούδια.

- Τον τελευταίο καιρό επιλέγετε πιο κλαμπίστικους ή θεατρικούς χώρους. Γιατί;

«Είναι μια εσωτερική ανάγκη. Θέλω να αφουγκράζομαι τα συναισθήματα του κοινού. Να βλέπω από πολύ κοντά τις αντιδράσεις του και αντίστροφα, κάτι που οι μεγάλοι απρόσωποι χώροι δεν το προσφέρουν. Ισως να είναι και ένα ένστικτο. Αυτοί οι χώροι με εμπνέουν ή μάλλον προέβλεψα τη λιτότητα τρία χρόνια πριν...».

- Επιλέγετε συνήθως ντουέτα, από τη Γαλάνη και τον Κορκολή μέχρι τον Ρέμο ή τώρα τον Φραγκούλη. Τι απαιτεί κάθε ντουέτο;

«Το ντουέτο είναι μια καλλιτεχνική συμβίωση για ένα χρονικό διάστημα και φυσικά θέλει μια ειδική μεταχείριση, όπως κάθε ανθρώπινη σχέση. Αλλά επειδή αυτή η σχέση καταγράφεται σε ένα μικρόφωνο, όσο πιο ουσιαστική είναι, τόσο πιο καθαρά την εισπράττει ο ακροατής. Γι' αυτό και έκανα συνεργασίες μόνο από πραγματική καλλιτεχνική διάθεση και προσωπική εκτίμηση».

- Εχετε συνεργαστεί με τον Ανδρέα Βουτσινά, τον Δημήτρη Παπαϊωάννου, τώρα τον Κακλέα. Ησασταν από τις πρώτες ερμηνεύτριες που επιδίωξαν την ουσιαστική σκηνοθετική επιμέλεια των θεαμάτων τους. Γιατί;

«Για να ακριβολογήσουμε, η ιδέα μας ξεκίνησε από τη "Λεωφόρο Α" το 1987. Και, για να μαθαίνουν οι νεότεροι, εκείνη ήταν η πρώτη σκηνοθετημένη μουσική παράσταση στην Ελλάδα, με συντελεστές τον Ανδρέα Βουτσινά, τη Λίνα Νικολακοπούλου και τον Σταμάτη Κραουνάκη στην επιμέλεια προγράμματος, και τον Μανόλη Παντελιδάκη στα σκηνικά.

Αυτή η πρόταση άλλαξε όλο τον τρόπο διασκέδασης στην Ελλάδα. Για μένα ήταν μια βαθιά ανάγκη να κάνω ένα είδος μιούζικαλ και το πέτυχα. Εκτοτε πέρασαν 16 χρόνια με πολλή δουλειά, με όνειρα, με παραστάσεις... Είναι ένα βιβλίο από μόνο του. Στο Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά, η παράσταση του "Ηφαιστείου" σε σκηνοθεσία Δημήτρη Παπαϊωάννου έγραψε και αυτή τη δική της ιστορία. Εμαθα, έδωσα τον καλύτερό μου εαυτό, γιατί έτσι λειτουργώ, και πήρα το νέκταρ της παντοτινής φιλίας. Νιώθω υπέροχα, γιατί ακόμα και μετά από τόσα χρόνια εξακολουθεί η καρδιά μου να χτυπάει πιο γρήγορα όταν αναφέρομαι σε αυτές τις υπέροχες συνεργασίες».

- Νικολακοπούλου και Κραουνάκης έχουν την καλλιτεχνική επιμέλεια. Τελικά οι παλιές αγάπες μένουν ανεξίτηλες;

«Οι ουσιαστικές σχέσεις είναι ανεξίτηλες στο χρόνο, πολύτιμες και αναντικατάστατες. Συνδέονται άμεσα με τις λέξεις αγάπη, σεβασμός, φιλία, εμπιστοσύνη και θαυμασμός».

- Νοσταλγείτε εκείνη την παρέα;

Υπέροχα χρόνια, στιγμές-σφραγίδες στην ψυχή. Ομως, η ζωή προχωράει και αυτοσχεδιάζει. Αυτό που ίσως σκέφτομαι με ένα γλυκό χαμόγελο τώρα, είναι η αθωότητα εκείνης της εποχής...».

- Μια τέτοια παρέα είναι και μια ασφαλής «στέγη». Αισθανθήκατε αργότερα μοναξιά ή ανασφάλεια;

«Ο καθένας μας ήταν πάντα προστατευτικός προς τον άλλο, όμως σίγουρα υπήρξε αλλαγή τοπίου. Συμβαίνει πάντα όταν φεύγουμε από την κοινή στέγη. Μοναξιά και ανασφάλεια δεν θα έλεγα ότι αισθάνθηκα, γιατί η σχέση ήταν πάντα ζωντανή και με τους δύο. Μέσα από τις αναζητήσεις και τα ξεχωριστά μονοπάτια της μουσικής απέκτησα, εξάλλου, καινούργιες εμπειρίες».

- Εχει γίνει δυσκολότερο για έναν καταξιωμένο τραγουδιστή να βρίσκει καλά και συμβατά με το ύφος του τραγούδια;

«Πάντα ήταν δύσκολο να ανακαλύψεις το τραγούδι που θα "μιλήσει" βαθιά στην ψυχή. Ισως, όμως, καθώς περνούν τα χρόνια, τα κοινωνικά ερεθίσματα είναι λιγοστά και πολλές φορές χυδαία και δυσκολεύουν ακόμα περισσότερο την έμπνευση και τη δημιουργία. Γι' αυτό και το ορυχείο της μουσικής χρειάζεται περισσότερο σκάψιμο και ιδιαίτερη προσοχή».

- Ξεκινήσατε με μελοποιημένους ποιητές και στραφήκατε εν τέλει σε πιο ποπ επιλογές. Εχετε σκεφτεί πως αυτή η πορεία είναι μάλλον αντίστροφη; Οι περισσότεροι ποπ καλλιτέχνες προσπαθούν κάποια στιγμή να κάνουν «στροφή» στο έντεχνο.

«Κατ' αρχήν δεν μου αρέσουν οι ταμπέλες. Οσο για τις στροφές, μου αρέσουν μόνο σαν χορευτικές φιγούρες. Νιώθω πολύ όμορφα που ξεκίνησα με ποιητές, που έχω τραγουδήσει τους μεγαλύτερους συνθέτες και στιχουργούς, αλλά και που άφησα τον εαυτό μου ελεύθερο να πετάξει όπου του άρεσε. Μέσα από το τραγούδι εκφράστηκα όπως ένιωθα, αφού κάθε δεκαετία έχει την προσωπικότητά της και το κοινωνικό, πολιτικό και ιδεολογικό της καθρέφτισμα.

Κατέθεσα ό,τι ευχαριστούσε την ψυχή μου και φυσικά με διαστήματα όπου υπήρξαν και ροκ εξάρσεις. Οσον αφορά το γενικό τοπίο, ο καθένας από εμάς έχει βάλει τη δική του πινελιά και το προσωπικό του χρώμα».

- Απ' όσους έχετε συνεργαστεί τα τελευταία χρόνια, με ποιον αισθανθήκατε «συγγενικότερα»;

«Από συνθέτες θα ξεχωρίσω τον Κραουνάκη και τον Κορκολή κι από ερμηνευτές τη Δήμητρα Γαλάνη και τον Μάριο Φραγκούλη -με τον οποίο ήμασταν τους τελευταίους 6 μήνες σε καθημερινή επαφή».

- Αν σας ζητούσα το τοπ 5 των τραγουδιών που ακούτε πολύ αυτό τον καιρό;

«Casta Diva με τη Μαρία Κάλλας, την 5η συμφωνία του Μπετόβεν, το Memory από το Cuts, το The show must go on από τους Queen, και πολύ Μάριο Φραγκούλη!».*

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Μουσική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Το Κουίζ της Τέχνης 2010
Μια ανασκόπηση της χρονιάς που πέρασε, σαν παιχνίδι
Συνέντευξη: Κατερίνα Σχοινά
Η λατρεμένη παιδική φαντασία δεν τσαλακώνεται
Συνέντευξη: Νίκος Καραθάνος
Χάσαμε τους ανθρώπους με μεγάλη καρδιά
Συνέντευξη: Σιλβέν Σομέ
Το 3D ανιμέισον είναι σαν μαριονέτα χωρίς σχοινί
Συνέντευξη: Αλκηστις Πρωτοψάλτη
Το ορυχείο του τραγουδιού θέλει περισσότερο σκάψιμο
Κομικςοδρόμιο
Χίλια κόμικς για τους Beatles