Έντυπη Έκδοση

Τα μπλουζ της... διαχείρισης

Λίγο πριν από την πρεμιέρα της τελευταίας ταινίας του Περικλή Χούρσογλου «Ο διαχειριστής», καθόμαστε και συζητάμε, μαζί με τη γυναίκα του και συμπρωταγωνίστριά του Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη.

«Θέμα της ταινίας είναι η απώλεια, η ευκολία που αποκτήσαμε, όταν κάτι δεν μας κάθεται, να φεύγουμε γι' αλλού, το να πιστεύεις ότι κάνοντας έρωτα με μια νέα, γίνεσαι νέος», λέει το ζεύγος Χούρσουγλου-Ανδρεαδάκη «Θέμα της ταινίας είναι η απώλεια, η ευκολία που αποκτήσαμε, όταν κάτι δεν μας κάθεται, να φεύγουμε γι' αλλού, το να πιστεύεις ότι κάνοντας έρωτα με μια νέα, γίνεσαι νέος», λέει το ζεύγος Χούρσουγλου-Ανδρεαδάκη Στην πιο περίεργα «οικογενειακή» ταινία των τελευταίων ετών, μια ολόκληρη οικογένεια μετακομίζει στο πλατό. Η γυναίκα τού Χούρσογλου παίζει τη σύζυγό του και τα δύο τους παιδιά, ο Ιορδάνης και ο Κωνσταντίνος, παίζουν τα παιδιά τους. Ενώ αυτός, πέρα από σκηνοθέτης είναι πρωταγωνιστής, σεναριογράφος, παραγωγός και βέβαια στάντμαν - σε αρκετές σκηνές γυρνάει με τη μηχανή, τρικάβαλο μαζί με τα δυο του παιδιά.

Σε πλήρη αντιστοιχία με τον ήρωα της ταινίας. Εναν σαραντακάτι τύπο, που τρέχει πάνω σε μια αρχαία ΧΤ500 για να προλάβει όλους τους ρόλους. Του πατέρα, του φιλάθλου, του συζύγου, του εργαζόμενου και του γιου της Κατερίνας Γιουλάκη, που θα του «φορέσει» και αυτόν του διαχειριστή της πολυκατοικίας της, με τη φραγμένη αποχέτευση. Ετσι θα γίνει και το μαστορόπαιδο του υδραυλικού (Κώστας Βουτσάς) και ο εραστής μιας όμορφης 23χρονης. Θα «διαχειριστεί» περισσότερα απ' όσα αντέχει. Για να προκύψει το καλογυρισμένο, υπέροχα άμεσο και απλό σαν παλιό μπλουζ παράπονο του διαχειριστή επί της οθόνης.

Παραδόξως, αυτός ο «Σίσυφος με το ΧΤ», απαντάει πως το να παίζει όλη η οικογένειά του στην ταινία δεν είναι πρόβλημα.

«Οσο τη φτιάχναμε είμαστε μια χαρά. Το "μετά" με τρελαίνει. Να πρέπει να πείσεις κάποιον να τη δει και να σε ρωτάει αν είναι χαρούμενη».

Είναι;

«Υπήρξαν άνθρωποι που γέλασαν», με σώζει η Βαγγελιώ. «Στο αρχικό σενάριο ήταν ισχυρότερο το κωμικό στοιχείο», συμφωνεί ο Περικλής. «Αλλά δουλεύοντας μια ιστορία -αρχικά για τον θυμό- ψάξαμε γιατί αυτός ο τύπος είναι θυμωμένος. Κάτι φοβάται, σε ηλικία όπου οι ευκαιρίες για αλλαγή χάνονται, και θέλει να πειστεί πως "μετράει ακόμη"».

Θα μπορούσε να γίνει η κωμωδία της χρονιάς.

Περικλής: «Ναι, αλλά το σενάριο στο τρίτο... χέρι απέκτησε όλα τα στοιχεία της ζωής. Αρα και δάκρυ. Και κατασταλαγμένα λόγια, όπως του Βουτσά, που είναι κάτι σαν τους μικρούς Θεούς των ταινιών, που μιλάνε σαν να ξέρουν. Σου λέει: "Καταλαβαίνω τα όνειρά σου, αλλά τα πράματα δεν λειτουργούν έτσι"».

Γι' αυτό και επιλέξατε τους συγκεκριμένους ηθοποιούς;

Περικλής: «Ναι, ο Βουτσάς με τη Γιουλάκη έχουν ταυτόχρονα στην ιδιοσυγκρασία τους το χιούμορ, που κάνει αυτή τη σκληρή ιστορία να αναπνέει».

Πώς ήταν τα «οικογενειακά» γυρίσματα;

«Εύκολα, χωρίς ιδιαίτερο πρόβλημα» συμφωνούν και οι δύο. «Τα παιδιά μας (11 και 7 ετών) ζήτησαν ουσιαστικά μόνα τους να παίξουν και συμφωνήσαμε, γιατί είναι μια όμορφη εμπειρία σε αυτή την ηλικία. Τους εξηγήσαμε πως δεν κάνουμε τους εαυτούς μας και είμαστε άλλοι άνθρωποι στην ταινία, ξανά και ξανά, μέχρι που μας είπαν: "Μας πρήξατε, το ξέρουμε"».

Εδώ βέβαια η ελληνική οικογένεια αντιδρά τυπικά. Ο μπαμπάς θυμάται: «Μερικές φορές, επειδή ένιωθαν πως είναι η ταινία "του μπαμπά τους", δεν είχαν την πειθαρχία που χρειαζόταν». Η μαμά αντιδρά χαμογελώντας: «Ε, όταν κάνεις και 15 φορές κατ στον Ιορδανάκη, λογικό ήταν».

Πώς αποφασίσατε να παίξετε τον πρωταγωνιστικό ρόλο;

«Ενα καλοκαίρι βοηθούσα στην πρόβα τη Βαγγελιώ και σκέφτηκα να δοκιμάσω εμένα αρχικά στο βίντεο. Το λέω στον διευθυντή φωτογραφίας και μου απαντά: "Το άλλο, με τον Τοτό, το ξέρεις;"».

Τι ρίσκο πήρατε;

«Με το που ακούσα το μοτέρ της μηχανής έγινα αγγούρι και έπρεπε να πετάξω το αρχικό κομμάτι ανεβάζοντας το κόστος. Καμιά φορά όμως κάνω κάτι και ας φωνάζει κάτι μέσα μου "βλακεία". Ηταν και το εξής: Πολλούς Ελληνες ηθοποιούς γύρω στα 50 είχα σκεφτεί για το ρόλο. Οι περισσότεροι -με εξαιρέσεις όπως ο Σπύρος Παπαδόπουλος- έλεγαν πως κάνουν σίριαλ και δεν μπορούν, αυτοί που είχαν επανδρώσει τις επαναστατικές οργανώσεις και τώρα πάνε για το τρίτο τους τζιπ. Είπα "Δεν θέλετε; Ε, θα το κάνω μόνος μου"».

Πώς προέκυψε η ιδέα;

«Είχα αναλάβει διαχειριστής κάποτε, στην πολυκατοικία μάλιστα που έγιναν και τα γυρίσματα».

Ποιο είναι το πραγματικό θέμα της;

«Η απώλεια. Η ευκολία που αποκτήσαμε, όταν κάτι δεν μας κάθεται, να φεύγουμε αλλού. Η άλλη γυναίκα, που φαίνεται αρχικά σαν το φως στο τούνελ και της λέει ο Παύλος "Μη με πρήζεις" ως άλλη μια δέσμευση. Το να προσπαθείς να βάλεις σε τάξη τον κόσμο γύρω σου γιατί δεν μπορείς να βάλεις τάξη μέσα σου. Να πιστεύεις ότι κάνοντας έρωτα με μια νέα, ξαναγίνεται νέος».

Αισιόδοξη ή απαισιόδοξη;

Βαγγελιώ: «Στον βαθμό που σε φέρνει στην αυτογνωσία, δίνοντάς σου τη δυνατότητα να γίνεις καλύτερος, είναι αισιόδοξη».

Περικλής: «Το τελευταίο πλάνο είναι τα παιδιά. Το θέλαμε τόσο ηλιόλουστο, που περιμέναμε επίτηδες τον ήλιο για καιρό. Μοιάζει λίγο βιβλικό, αλλά υπάρχει μια αισιόδοξη αίσθηση της συνέχειας: από τον παππού στον πατέρα στα εγγόνια. Σκέφτηκα και πώς θα νιώσουν τα παιδιά ξαναβλέποντάς την, όταν εμείς θα έχουμε πεθάνει. Πάντως, δεν βλέπω να τους φοβίζει κάτι. Τους αρέσει που χειροκροτάει ο κόσμος».

Βαγγελιώ: «Αναρωτιέμαι και τι τους περνάει μέσα τους. Την έχουν δει και τρεις φορές...».

* Βγαίνει αύριο σε Τριανόν, Λαΐδα (Αθήνας) και Ολύμπιον (Θεσσαλονίκης) *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Κινηματογράφος
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Θέατρο
Το Εθνικό Θέατρο της Αγγλίας σε σινεμά της γειτονιάς σας
Συνέντευξη: Περικλής Χούρσογλου
Τα μπλουζ της... διαχείρισης
Δήμος Αθηναίων
Πάρτε τα παγκάκια στα χέρια σας
Μουσική
Ενα διονυσιακό ρέκβιεμ
Φλεγόμενο μπλουζ ροκ στο ΑΝ
Μισέλ Πλασόν, ο πρέσβης της γαλλικής μουσικής
Το Vintage του Βασιλικού στο «Μικρό Παλλάς»
Συνέντευξη: Constantin Xenakis
Ζω πολλούς πολιτισμούς ταυτόχρονα, αλλά εκφράζω το σήμερα
Κριτική κινηματογράφου
Μυστήριο και τρόμος με υπογραφή «Σκορσέζε»