Έντυπη Έκδοση

Συντροφικότητα αριστούργημα, φιλία για Οσκαρ

Η κλασική ταινία του μεγάλου Γερμανού σκηνοθέτη Παμπστ «Συντροφικότητα» και η πρόσφατα βραβευμένη με Οσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας «Ισως, αύριο» της Δανέζας Σουσάνε Μπίερ ξεχωρίζουν από τις συνολικά οκτώ ταινίες της νέας κινηματογραφικής βδομάδας.

«Συντροφικότητα» του Βίλχελμ Παμπστ, μια κλασική και πολιτικά τολμηρή ταινία «Συντροφικότητα» του Βίλχελμ Παμπστ, μια κλασική και πολιτικά τολμηρή ταινία Ακόμη, στις πολύ ενδιαφέρουσες ταινίες, η δανέζικη «Princess» του Αντερς Μόργκενθαλερ και η κωμωδία «Mammuth» των Μπενουά Ντελεπίν και Γκιστάβ Κεβέρν. Το πρόγραμμα συμπληρώνεται από τις ταινίες: «Ο άγνωστος», θρίλερ μυστηρίου του Χάουμε Κόλετ-Σέρα, «Πρωινό ξύπνημα» του Ρότζερ Μισέλ, «Αρης καλεί μαμά», καρτούν του Σάιμον Γουέλς και «Γυναίκες έτοιμες για όλα» του Νάιτζελ Κόουλ.

Συντροφικότητα (Η τραγωδία του ορυχείου)

Kameradschaft. Γερμανία, 1931. Σκηνοθεσία: Γκέοργκ Βίλχελμ Παμπστ. Σενάριο: Αννα Γκμέγιερ, Πέτερ Μάρτιν, Καρλ Οτεν, Γκέρμπερτ Ράπαπορτ, Λαντισλάους Βάιντα, Λέον Βερθ. Ηθοποιοί: Αλεξάντερ Γκράναχ, Φριτς Κάμπερς, Ερνστ Μπους, Ελίζαμπετ Βεντ. 93'

**** ½

Παρά τις διαφορές και τα μίση του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου, Γερμανοί ανθρακωρύχοι προθυμοποιούνται να βοηθήσουν τους Γάλλους συντρόφους τους που έχουν παγιδευτεί σ' ένα ορυχείο, στα γαλλογερμανικά σύνορα. Μια δοσμένη με ξεχωριστή δύναμη και ρεαλισμό ταινία, από έναν από τους μεγάλους δημιουργούς του κλασικού γερμανικού κινηματογράφου.

Μια κλασική, τολμηρή για την εποχή της, ταινία γυρισμένη για να τονίσει τη συντροφικότητα και την αλληλεγγύη ανάμεσα στους λαούς, σε μια εποχή (1931) που η Ευρώπη κινδύνευε από τον ανερχόμενο φασισμό και ένα νέο παγκόσμιο πόλεμο, είναι η «Συντροφικότητα» του μεγάλου Γερμανού δημιουργού Παμπστ («Η όπερα της πεντάρας», «Λούλου - Το κουτί της Πανδώρας»), που προβάλλεται σε επανέκδοση. Είναι εμπνευσμένη από ένα αληθινό γεγονός, στη Γαλλία του 1906. Ο Παμπστ το μεταφέρει στη Γερμανία του 1919, δηλαδή λίγο μετά την ήττα της στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, για να αφηγηθεί την τραγωδία μιας ομάδας Γάλλων ανθρακωρύχων που, ύστερα από έκρηξη, παγιδεύεται σε ορυχείο, στα γαλλογερμανικά σύνορα. Παρά τις εθνικές διαφορές τους (ως αποτέλεσμα του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου η περιοχή είχε μοιραστεί στις δύο χώρες) και τις αντιδράσεις των αφεντικών τους, οι Γερμανοί ανθρακωρύχοι, που εργάζονται από την άλλη μεριά των συνόρων, οργανώνουν αποστολή διάσωσης για να σώσουν τους παγιδευμένους στα έγκατα της γης Γάλλους συναδέλφους τους.

Ο Παμπστ χρησιμοποιεί με φαντασία και έμπνευση όλα τα μέσα που του πρόσφερε ο τότε νεογέννητος ομιλών κινηματογράφος για να φτιάξει μια δυνατή, άρτια τεχνικά, ταινία, από τις πιο χαρακτηριστικές του κοινωνικού ρεαλισμού, επηρεασμένη από τον τότε σοβιετικό σοσιαλιστικό ρεαλισμό -λίγο πιο πριν είχε, μάλιστα, γυρίσει και το αντιπολεμικό «Δυτικό μέτωπο 1918». Η ταινία είναι ταυτόχρονα και μήνυμα ελπίδας για παγκόσμια φιλία, αν και, παρ' όλο που οι ανθρακωρύχοι τελικά σώζονται, σε μια τελική σκηνή απαισιοδοξίας (ας μη ξεχνάμε πως όταν το 1933 ο Χίτλερ ανέβηκε στην εξουσία η ταινία αποσύρθηκε από τις αίθουσες) ο Παμπστ βάζει τους εργοδότες να διατάζουν την αστυνομία να κλείσει την παλιά σήραγγα, που ένωνε τα δύο ορυχεία, δημιουργώντας και πάλι τα διαχωριστικά σύνορα. Η μεγάλη ειρωνεία είναι πως, ύστερα από ένα σύντομο ταξίδι σε Γαλλία και ΗΠΑ, ο Παμπστ επέστρεψε το 1933 στη Γερμανία και συνεργάστηκε με τους ναζί σε δύο ταινίες.

Ισως, αύριο

In a Better World.Δανία, 2010. Σκηνοθεσία: Σουσάνε Μπίερ. Σενάριο: Αντερς Τόμας Γιένσεν. Ηθοποιοί: Μάρκους Ρίγκααρντ, Γουίλιαμ Γιονκ Νίλσεν, Ούλριχ Τόμσεν, Τρίνε Ντίρχολμ. 119'

***

Οι σχέσεις ανάμεσα σε γονείς και παιδιά, η εκδίκηση και η βία, αλλά και ο ειρηνισμός, σε δύο ιστορίες που εκτυλίσσονται ανάμεσα σε Δανία και Κένυα, είναι τα θέματα της βραβευμένης με το ξενόγλωσσο Οσκαρ δραματικής ταινίας.

Με βάση το καλογραμμένο σενάριο του Αντερς Τόμας Γιένσεν, η Σουσάνε Μπίερ («Μετά τον γάμο», «Αδέλφια») καταγράφει τη φιλία που αναπτύσσεται ανάμεσα σε δύο αγόρια, τον Ελίας, θύμα τραμπουκισμού από συμμαθητή του, και τον Κρίστιαν, ένα μοναχικό, με μια δική του έννοια της δικαιοσύνης, μαθητή που τον προστατεύει. Δύο παιδιά με διάφορα οικογενειακά προβλήματα: ο Ελίας, γιατί ο χωρισμένος, γιατρός πατέρας του προτιμά να πηγαινοέρχεται ανάμεσα σε Δανία και Αφρική παρά να ενδιαφερθεί για τον γιο του, και ο Κρίστιαν που θεωρεί τον πατέρα του υπεύθυνο για τον θάνατο της μητέρας του.

Η αρχικά, κάπως ασήμαντη χρήση βίας, από τον Κρίστιαν για να προστατεύσει τον Ελίας μετατρέπεται σταδιακά σε τρόπο συμπεριφοράς και αντιμετώπισης της ζωής και φέρνει τα παιδιά σε σύγκρουση με τον φιλειρηνικό πατέρα του Ελίας. Οταν μάλιστα η βία μεταφέρεται και στην ιστορία που εκτυλίσσεται στην Αφρική (με τον πατέρα του Ελίας να συγκρούεται μ' ένα βίαιο ρατσιστή), το θέμα της βίας αποκτά μια παγκοσμιότητα που η Μπίερ εκμεταλλεύεται εύστοχα, για να αγγίξει, προς το φινάλε, τα όρια του διδακτισμού.

Οπως και στις προηγούμενες ταινίες της, ιδιαίτερα στο «Μετά τον γάμο», σκιαγραφεί με λεπτομέρεια και ζεστασιά τους διάφορους χαρακτήρες, ιδιαίτερα των δύο παιδιών, με τον Μάρκους Ρίγκααρντ (Ελίας) και τον Γουίλιαμ Γιονκ Νίλσεν (Κρίστιαν) να δίνουν εξαιρετικές ερμηνείες.

Παρά τα κάποια κλισέ, ιδιαίτερα προς το τέλος, και μερικά μελοδραματικά στοιχεία, η Μπίερ καταφέρνει όχι μόνο να δημιουργήσει τη σωστή ατμόσφαιρα, αλλά και να βάλει ορισμένα ουσιαστικά ερωτήματα (βία και εκδίκηση ενάντια στον πασιφισμό, η θέση του ατόμου στην κοινωνία), στα οποία ο θεατής πρέπει να δώσει τις δικές του απαντήσεις.

Princess

Δανία/Γερμανία, 2007. Σκηνοθεσία: Αντερς Μόργκενθαλερ. Σενάριο: Μόργκενθαλερ, Μέτε Χέενο. Ηθοποιοί: Θούρε Λίντχαρτ, Στίνε Φίσερ Κρίστενσεν. 82'

***

Ενας πάστορας αναλαμβάνει να εκδικηθεί την πορνοβιομηχανία που οδήγησε στον θάνατο την αδερφή του. Συναρπαστική, αν και με πολύ βίαιες, σοκαριστικές σκηνές, ταινία, συνδυασμός καρτούν με ζωντανούς ανθρώπους.

Με τον πόλεμο ενός ιεραπόστολου με τη βιομηχανία των πορνοταινιών καταπιάνεται ο Δανός σκηνοθέτης και κομίστας Αντερς Μόργκενθαλερ, σε μια ταινία που πρωτοείδαμε στις Κάνες.

Μετά τον θάνατο της πορνοστάρ αδερφής του, γνωστής ως «Πριγκίπισσα» (Στίνε Φίσερ Κρίστενσεν), ο πάστορας Αουγκουστ (Θούρε Λίντχαρτ) έρχεται στο πορνείο για να παραλάβει την πεντάχρονη ανιψιά του, Μία. Οργισμένος, όταν ανακαλύπτει πως η Μία έχει κακοποιηθεί και εκτεθεί πρόωρα και επικίνδυνα στο σεξ, ζητεί από την εταιρεία παραγωγής των πορνοταινιών της αδερφής του να τις καταστρέψει όλες. Οταν αυτή αρνείται, ο Αουγκουστ καταφεύγει στη βία.

Μια βία σχεδόν σαδιστική, φτιαγμένη για να σοκάρει -με πιο σκληρές τις σκηνές όπου ο Αουγκουστ προτρέπει τη μικρή Μία να χτυπήσει με ένα αγκαθωτό λοστό στα αχαμνά τον πορνο-επιχειρηματία που την κακοποιούσε, σκηνή που σε κάνει να διερωτάσαι σε ποια εκκλησία εκπαιδεύτηκε ο ήρωας για να αντιμετωπίζει έτσι τους εχθρούς του.

Ο κύριος λόγος, βέβαια, είναι πως πρόκειται για καρτούν με στοιχεία των κόμικς (εμπνευσμένα από τα ιαπωνικά anime), που ο Μόργκενθαλερ χρησιμοποιεί με έμπνευση και δεξιοτεχνία, χωρίς ποτέ να φτάνει στην υπερβολή. Ενώ με την ίδια δεξιοτεχνία τα συνδυάζει με ζωντανούς ηθοποιούς, σε σκηνές γυρισμένες σε βίντεο. Αποτέλεσμα: μια συγκλονιστική, αν και αμφιλεγόμενη από πλευράς θέματος, ταινία με εικόνες που χαράσσονται ανεξίτηλα στη μνήμη.

Mammuth

Γαλλία, 2009. Σκηνοθεσία-σενάριο: Μπενουά Ντελεπίν & Γκιστάβ Κεβέρν. Ηθοποιοί: Ζεράρ Ντεπαρντιέ, Γιολάντ Μορό, Αννα Μουγκλαλίς, Ιζαμπέλ Αντζανί, Μις Μινγκ. 92'

** ½

Απολαυστικό, με ωραία γκαγκ, ρόουντ-μούβι, με τον Ντεπαρντιέ στον ρόλο ενός συνταξιούχου που ταξιδεύει με τη μοτοσικλέτα του για να μαζέψει αποδείξεις για προηγούμενες απασχολήσεις, που χρειάζεται ώστε να πάρει πλήρη σύνταξη.

ΟΖεράρ Ντεπαρντιέ δεν έπαψε να μας εκπλήσσει με τους ρόλους του. Τη φορά αυτή ερμηνεύει τον Σερζ Πιλαρντός, έναν παχουλό, με μακριά χαίτη -θυμίζοντας τον Μίκι Ρουρκ του «Παλαιστή»- πρώην υπάλληλο σε σφαγείο. Οταν συνταξιοδοτείται, αφήνει πίσω τη γυναίκα του, Κατρίν (η έξοχη Γιολάντ Μορό), καβαλάει την παλιά μοτοσικλέτα του, το «Μαμούθ», και ξεκινά, α λα ξένοιαστος καβαλάρης, σ' ένα ταξίδι αναζήτησης των αποδείξεων παλιών απασχολήσεών του, που θα του επιτρέψουν να πάρει πλήρη σύνταξη.

Αφορμή για μια σειρά συναντήσεις με περιθωριακά, κάπου κάπου εκκεντρικά, πρόσωπα και τη δημιουργία καταστάσεων στημένων με αγάπη, χιούμορ και οπτικά γκαγκ, με τον Σερζ-Ντεπαρντιέ να παρακολουθεί ψύχραιμα, χωρίς συχνά να αντιδρά, τις διάφορες αλλόκοτες καταστάσεις και να θυμάται το όμορφο κορίτσι (Ιζαμπέλ Αντζανί), που νεαρός είχε σκοτώσει σε τροχαίο με τη μηχανή του. *

Οι άλλες ταινίες

Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ (Unknown). ΗΠΑ, 2011. Σκηνοθεσία: Χάουμε Κόλετ-Σέρα. Σενάριο: Ολιβερ Μπούτσερ, Στίβεν Κόρνγουελ. Ηθοποιοί: Λίαμ Νίσον, Νταϊάν Κρούγκερ, Αϊνταν Κουίν, Μπρούνο Γκανζ, Φρανκ Λαντζέλα. 113'

* ½ Συνηθισμένο, κάπως άτονο, θρίλερ μυστηρίου, με τον Λίαμ Νίσον στον ρόλο ενός επιστήμονα με αμνησία (παρόμοιου με του Ματ Ντέιμον στο «Χωρίς ταυτότητα») που όταν ανακαλύπτει πως κάποιος άλλος του έκλεψε την ταυτότητα και τη γυναίκα, αρχίζει, με τη βοήθεια μιας νεαρής γυναίκας, έναν αγώνα για να το αποδείξει.

ΠΡΩΙΝΟ ΞΥΠΝΗΜΑ (Morning Glory). ΗΠΑ, 2010. Σκηνοθεσία: Ρότζερ Μισέλ. Σενάριο: Αλίν Μπρος Μακίνα. Ηθοποιοί: Χάρισον Φορντ, Ρέιτσελ Ανταμς, Νταϊάν Κίτον, Τζεφ Γκόλντμπλουμ. 110'

* ½ Μια δυναμική παραγωγός τηλεόρασης προσπαθεί να σώσει ένα αποτυχημένο πρόγραμμα και να πείσει έναν πεισματάρη, εγωιστή δημοσιογράφο να συνεργαστεί. Αδιάφορη κωμωδία του Ρότζερ Μισέλ («Σε αντίθετο ρεύμα»), που κερδίζει χάρη στην ερμηνεία της Ρέιτσελ Ανταμς.

ΑΡΗΣ ΚΑΛΕΙ ΜΑΜΑ (Mars Needs Moms). ΗΠΑ, 2011. Σκηνοθεσία: Σάιμον Γουέλς. Σενάριο: Σάιμον & Γουέντι Γουέλς. Με τις φωνές των: Σεθ Γκριν, Νταν Φόγκλερ, Τζόαν Κιούσακ. 82'

**Ενα αγόρι ταξιδεύει στον Αρη για να σώσει τη μητέρα του που την έχουν απαγάγει Αρειανοί για να αναθρέψει τα παιδιά τους. Καρτούν του παραγωγού Ρόμπερτ Ζεμέκις, που στηρίζεται στα ειδικά ψηφιακά εφέ του και το σύστημα 3-D.

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΕΤΟΙΜΕΣ ΓΙΑ ΟΛΑ (Made in Dagenham). ΗΠΑ, 2010. Σκηνοθεσία: Νάιτζελ Κόουλ. Σενάριο: Γουίλιαμ Αϊβορι. Ηθοποιοί: Σάλι Χόκινς, Μπομπ Χόσκινς, Αντρέα Ράιζμπαρα, Μιράντα Ρίτσαρντσον, Ρόζαμουντ Πάικ. 113'

**Η πολιτική και τα «χοτ παντς» κυριαρχούν στη διανθισμένη με χιούμορ αυτή ιστορία, βασισμένη στην απεργία των ραφτρών στο εργοστάσιο της Φορντ στο Ντάγκεναμ το 1968, με τον σκηνοθέτη Νάιτζελ Κόουλ («Τα κορίτσια του ημερολογίου») να εστιάζει το ενδιαφέρον του στη σταδιακή πολιτικοποίηση της αρχηγού της απεργίας (Σάλι Χόκινς).

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Κριτική κινηματογράφου
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Ελίζαμπεθ Τέιλορ
Κλαιωπάτρα
(Ρ)όλος ο κόσμος δικός της
Θέατρο
Στην αρένα του σήμερα
«Υπομονή, πίστη, στόχοι»
Νέες ταινίες
Συντροφικότητα αριστούργημα, φιλία για Οσκαρ
Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης
Διεύθυνση γένους αρσενικού
«Παράνομες» οι απεργίες σε «Πήγασο», Alter * Στάσεις στο ΑΠΕ