Έντυπη Έκδοση

«Οι αποτυχίες μας λυτρώνουν»

Ποιος θα το φανταζόταν... Η βραβευμένη με δύο Οσκαρ Τζέιν Φόντα, η «Μπαρμπαρέλα» που εναντιώθηκε στον πόλεμο του Βιετνάμ, η ακτιβίστρια που μεταμορφώθηκε σε κινηματογραφική παραγωγό και σε βασίλισσα του αερόμπικ, διέσχισε τη ζωή της τρέμοντας από ανασφάλεια!

Μέσα σε ελάχιστο διάστημα η «Μπαρμπαρέλα» μεταμορφώθηκε σε πρωταγωνίστρια του αντιπολεμικού κινήματος και σε κόκκινο πανί για τις αμερικανικές αρχές. Μέσα σε ελάχιστο διάστημα η «Μπαρμπαρέλα» μεταμορφώθηκε σε πρωταγωνίστρια του αντιπολεμικού κινήματος και σε κόκκινο πανί για τις αμερικανικές αρχές. Από την εφηβεία της ώς την ωριμότητά της κατανάλωνε συστηματικά το αμφεταμινούχο Dexedrine, πάλευε στα κρυφά με «την αρρώστια της μοναχικότητας» ως βουλιμική, κι έκανε τα πάντα για να ικανοποιήσει τους άντρες που παντρεύτηκε με το φόβο της απόρριψης και της εγκατάλειψης.

Λίγο πριν συμπληρώσει τα 60 κι ενώ ο γάμος της με τον ιδρυτή του CNN Τεντ Τέρνερ έπνεε τα λοίσθια, ωστόσο, το αποφάσισε: «Δεν θέλω να πεθάνω χωρίς να μάθω ποια είμαι». Σε μια προσπάθεια, λοιπόν, να «κατακτήσει τη γαλήνη», βάλθηκε να καταγράψει τα του βίου της εξαντλώντας κάθε δυνατό απόθεμα ειλικρίνειας. Το έκανε μόνη της και το έκανε καλά. Απλωμένη σ' εννιακόσιες σελίδες, η αυτοβιογραφία της («Η ζωή μου», εκδ. «Ωκεανίδα», μετ. Μ. Μοίρα), έχει τα... φόντα ν' αναδειχτεί σ' ένα από τα μπεστ-σέλερ του καλοκαιριού, και δεν είναι μόνο οι ορκισμένοι καταναλωτές κουτσομπολιών που θα την απολαύσουν.

Η αυτοκτονία της μαμάς

Η πρωτότοκη κόρη του Χένρι Φόντα και της ζάπλουτης κοσμικής Φράνσις Φορντ Σίμορ μεγάλωσε «σ' ένα σπίτι που θύμιζε εκείνο της οικογένειας Ανταμς», παγωμένο και σκοτεινό, κι όπως ο αδελφός της, Πίτερ, υπέμενε τις διενέξεις ενός υπό διάλυση ζευγαριού και τις απουσίες μιας μανιοκαταθλιπτικής μητέρας που μπαινόβγαινε σε κλινικές μέχρι να δώσει τέλος στη ζωή της. Μια αυτοκτονία που στη δωδεκάχρονη Τζέιν παρουσιάστηκε ως καρδιακή προσβολή, και η οποία την τραυμάτισε το ίδιο βαθιά όσο και η ψυχρότητα που της εξέπεμπε ώς τα στερνά του ο πατέρας της.

Η Φόντα άντλησε το κουράγιο για να γίνει ηθοποιός από την Γκρέτα Γκάρμπο («Στοιχηματίζω πως έχεις ταλέντο», της είπε η ντίβα το '57) ενώ αντίστοιχη τονωτική ένεση έλαβε λίγο αργότερα από τον φημισμένο δάσκαλο της Μεθόδου, Λι Στράσμπεργκ.

Η πρώτη συμβουλή πάντως που δέχτηκε στο Χόλιγουντ από τον παραγωγό Τζακ Γουόρνερ ήταν ν' αποκτήσει «ψεύτικα βυζιά» και να διορθώσει τη μύτη και το πιγούνι της... Η παρισινή της περίοδος, αντίθετα, αποδείχτηκε πιο γόνιμη. Χάρη στη Σιμόν Σινιορέ, που «επέμενε πάντα να είναι πρώτα άνθρωπος και μετά ηθοποιός», ήρθε σ' επαφή με διανοούμενους αριστερούς και χάρη στο θαυμασμό που έτρεφαν οι παραπάνω για ό,τι εκπροσωπούσε ο Χένρι Φόντα, συμφιλιώθηκε και η ίδια με το ότι είναι κόρη του πατέρα της.

Στο Παρίσι ήταν που παντρεύτηκε και τον «αλκοολικό κι εθισμένο στον τζόγο» Ροζέ Βαντίμ, άντρα «ποιητικό και τρυφερό» ταυτόχρονα, ο οποίος επιθυμούσε κι άλλες γυναίκες στο κρεβάτι τους, με τη Φόντα να έχει πείσει τον εαυτό της ότι το απολάμβανε.

Περισσότερο, όμως, απολάμβανε την κουβεντούλα που έπιανε, εν τη απουσία του, με τα κολ γκερλ, συζητήσεις που τις χρησίμευσαν όταν έπλαθε τον χαρακτήρα της Μπρι Ντάνιελ στην «Εξαφάνιση», ρόλο που της χάρισε το '71 το πρώτο της Οσκαρ. Τότε πια γνώριζε καλά κατά πού πέφτει το Βιετνάμ, είχε αντιληφθεί τι σήμαινε ο αγώνας των «Μαύρων Πανθήρων», και πέρα από την «Μπαρμπαρέλα» είχε πίσω της και ταινίες όπως το «Σκοτώνουν τ' άλογα όταν γεράσουν».

Η συμπόρευσή της με τον ακτιβιστή Τόμ Χέιντεν, ο ρόλος της στο αντιπολεμικό κίνημα, το ταξίδι της στο Ανόι και οι κατηγορίες που δέχτηκε εξαιτίας μιας χαμογελαστής της πόζας πάνω σε βιετναμέζικο αντιαεροπορικό πολυβόλο («Εχω μετανιώσει γι' αυτό»), ο ογκώδης φάκελος που διατηρούσε το FBI και η CIA για εκείνη, όπως και η σύλληψή της για βιαιοπραγία κατά αξιωματούχου και για διακίνηση ναρκωτικών («Στην πραγματικότητα βιταμινών»), κάθε άλλο πάρα έβλαψαν την καριέρα της. «Το θυμάμαι αυτό», γράφει, «όταν ακούω την εξουσία να προειδοποιεί τους ηθοποιούς που μιλάνε σταράτα να θυμηθούν τι έπαθε η Τζέιν Φόντα τη δεκαετία του '70». Είναι η εποχή της «Τζούλια» αλλά και του βασισμένου σε εμπειρίες βετεράνων «Γυρισμού», που της χάρισε ένα Οσκαρ ακόμη.

«Πίστευα πως ήμουν βαρετή»

Παρ' όλα αυτά, παραδέχεται, «ποτέ δεν συνέδεσα την υποκριτική με τη χαρά. Πίστευα πως ήμουν χοντρή και βαρετή και φοβόμουνα μέχρι θανάτου την αποτυχία». Οι επιλογές της «συνδέονταν πάντα με τις σχέσεις μου, ή, αργότερα, με την πολιτική δραστηριότητά μου». Και προτιμούσε να δουλεύει «με ανθρώπους που μοιράζονται ένα κοινό όραμα και μπορούν να παραμερίσουν τον εγωισμό τους», στρέφοντας την πλάτη σ' όσους της έκαναν τεμενάδες «μόνο και μόνο επειδή ήμουν σταρ». Αφοσιωμένη πλέον στη φιλανθρωπία, η Τζέιν Φόντα εξακολουθεί να βρίσκεται «σε πορεία μεταμόρφωσης». Κι όπως λέει, «οι αποτυχίες είναι αυτές που μας λυτρώνουν από τον εαυτό μας. Δεν γίνεσαι αληθινός όταν φυλάγεσαι από τις κακοτοπιές». *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Συνέντευξη
Η επιστροφή της Ρ.J. Harvey
Απαιτήσεις καλλιτεχνών
Ζήτα μου ό,τι θες
Ντοκιμαντέρ «Home»
Μια ταινία στον αέρα
Συνέντευξη: Τζέιν Κάμπιον
«Να σκηνοθετείς είναι σαν να υπηρετείς»
Αρχαίο δράμα
Δελφοί: η εικόνα του ξένου
Βιβλίο
Η πρόοδος ως πλιάτσικο
Διεθνής Εκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης
Με επίκεντρο την Ιστορία
Θέατρο
Η σεζόν φεύγει, οι νέοι έρχονται
Κινηματογράφος
Αφροδίτη από τα Σκόπια
Κόμικς
Ολα τα κόμικς του προέδρου
Εθνικισμός για γέλια
Μπιενάλε Βενετίας
Στα κανάλια της τέχνης
Οι «Tango passion» στην Αθήνα
Πάθος για τάνγκο
Συνέντευξη: Γιαν Φαμπρ
«Δεν προκαλώ. Εξερευνώ»
Συνέντευξη: Γκίλιαν Φλιν
Η συγγραφέας που τρόμαξε τον Στέφεν Κινγκ
Συνέντευξη: Νίκολας Καζάν
Καζάν ο νεότερος
Συνέντευξη: Ρομέο Καστελούτσι
«Πάντως, δεν θα έχουμε βεγγαλικά»
Συνέντευξη: Φράνσις Φορντ Κόπολα
«Μέχρι τα 50 ήμουν σκλάβος των στούντιο»
Τζέιν Φόντα
«Οι αποτυχίες μας λυτρώνουν»
Χάουαρντ Ζιν
Ζιν επικινδύνως