Έντυπη Έκδοση
Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 24 Ιουνίου 2009
Παιχνίδια εξουσίας, εργολάβοι ενημέρωσης...
Πολλοί επιχειρηματίες-εργολάβοι στον χώρο του Τύπου (ελάχιστες οι εξαιρέσεις) εδώ και πολλούς μήνες είχαν προϊδεάσει ότι θα αξιοποιήσουν την οικονομική κρίση για να ... ξεφορτώσουν εργαζομένους ή να επανεξετάσουν τις εκδοτικές επενδύσεις τους ανάλογα με την έκβαση των παιχνιδιών εξουσίας στα οποία επιδίδονται.
Επομένως, ήταν ξαφνικό, προκάλεσε σοκ, αλλά δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία το κλείσιμο ενός μεγάλου μέσου ενημέρωσης. Το βίαιο και το κυνικό της κίνησης προκάλεσε σοκ και το γεγονός ότι για πρώτη φορά έπειτα από δεκαετίες κλείνει στην Ελλάδα μια μεγάλη εφημερίδα, όπως ο «Ελεύθερος Τύπος», αφήνοντας στον δρόμο 450 εργαζομένους.
Ομως το κλείσιμο ενός μέσου ενημέρωσης πλήττει κυρίως την πολυφωνία και το πολιτικό σύστημα, και αυτή η διάσταση πρέπει να αναδειχθεί στην παρούσα συγκυρία, χωρίς βέβαια να παραγνωρίζει κανείς την υπαρκτή επενδυτική-οικονομική διάσταση.
Οι φόβοι των εργαζομένων στον Τύπο, ότι το κλείσιμο του «Ε.Τ.» θα λειτουργήσει ως ντόμινο, είναι υπαρκτοί και βάσιμοι καθώς:
* Αρκετοί... επενδυτές στον χώρο του Τύπου -όψιμοι ορισμένοι εξ αυτών- επιδιώκουν να πιέσουν την εξουσία υπέρ των παράλληλων επιχειρηματικών τους δραστηριοτήτων ή να εξυπηρετήσουν προσωπικές πολιτικές φιλοδοξίες, παρά να ενισχύσουν την αξιοπιστία των μέσων ενημέρωσης. Τα παιχνίδια εξουσίας που παίζουν υπονομεύουν τον Τύπο, τους εργαζόμενους, τη δημοσιογραφία και απομακρύνουν τους αναγνώστες.
* Η ποιότητα της ενημέρωσης, που θα μπορούσε να λειτουργήσει σαν ασπίδα στην κρίση και να ξενακερδίσει ο Τύπος την εμπιστοσύνη των αναγνωστών, είναι το μεγάλο ζητούμενο τα τελευταία χρόνια.
* Η μείωση της κυκλοφορίας των εφημερίδων και η μείωση των διαφημιστικών εσόδων λόγω της μεγάλης κρίσης επιτείνουν την αγωνία και την ανασφάλεια των εργαζομένων, που ζουν σε ένα αβέβαιο εργασιακό καθεστώς.
Το ίδιο διάστημα δυστυχώς κανένας δεν ανέλαβε τις ευθύνες που του αναλογούσαν. Οι ιδιοκτήτες των εφημερίδων είναι περισσότερο απορροφημένοι στον μεταξύ του ανταγωνισμό και δεν ασχολούνται συλλογικά με το πρόβλημα. Κυρίως όμως πολλοί εξ αυτών εναγκαλίζονται με την εξουσία, παίζουν παιχνίδια μαζί της και συναλλάσσονται εις βάρος και της αξιοπιστίας του Τύπου και του υγιούς ανταγωνισμού. Η Ενωση Συντακτών παρακολουθεί το πρόβλημα να μεγαλώνει (απολύσεις, περικοπές, εκ περιτροπής εργασία, λουκέτα σε μικρότερα του «Ελεύθερου Τύπου» μέσα ενημέρωσης) και αντιδρά με σπασμωδικές κινήσεις, χωρίς να έχει επεξεργασθεί ποτέ μια συνολική και αξιόπιστη πρόταση. Η εσωτερική της δυσλειτουργία συχνά υπονομεύει τον ρόλο της. Η κυβέρνηση πριμοδοτεί με αδιαφάνεια και μέσω της κρατικής διαφήμισης μέσα ενημέρωσης χωρίς αντικειμενικά κριτήρια, αλλά με γνώμονα την εξασφάλιση προνομιακών σχέσεων. Κι όλα αυτά τη στιγμή που από τον περασμένο χειμώνα ο Σαρκοζί στη Γαλλία εφαρμόζει συγκεκριμένο πακέτο μέτρων για την ενίσχυση του γαλλικού Τύπου που επίσης βρίσκεται σε κρίση. Το ΠΑΣΟΚ εξαντλεί τη... συνεισφορά του με τη θέση του περί αυτονομίας της πολιτικής και των διακριτών ρόλων Τύπου - πολιτικών καταγγέλλοντας την κυβέρνηση. *
