Έντυπη Έκδοση

Πολιτική

Εν-στάσεις

  • Αντιπαροχή

    Στον πυρήνα του μεταπολεμικού ελληνικού «θαύματος» δέσποσε, όπως είναι γνωστό, η «αντιπαροχή». Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Ηράκλειο, Καβάλα, όλες οι πόλεις γενικότερα, αναπτύχθηκαν με βάση την αντιπαροχή.

    Δημιούργησε «νοικοκυραίους» η αντιπαροχή, έφτιαξε εισοδηματίες, καθιέρωσε εργολάβους, ενέπνευσε τον κινηματογράφο και το τραγούδι («οικοδόμοι, παλικάρια...», «το γιαπί, το πηλοφόρι, το μυστρί...»), τροφοδότησε λαϊκά όνειρα, όπως αυτό του θυρωρού σε πολυκατοικία, διαμόρφωσε τρόπο του ζην.

    Διαμορφώνοντας «τρόπο του ζην», η αντιπαροχή επεκτάθηκε πέρα από την οικοδομή, επηρεάζοντας το οικονομείν, το πολιτεύεσθαι, το κοινωνείν.

    Ολα από ένα σημείο και μετά γίνονταν με βάση την αντιπαροχή.

    Οργανώθηκαν κόμματα με βάση την αντιπαροχή, στεριώθηκαν συνδικάτα, αναπτύχθηκαν κοινωνικές δομές, θεσμοθετήθηκαν πολιτεία και κράτος της αντιπαροχής.

    Η ψήφος έγινε κινούμενο «οικοπεδάκι», τα κόμματα εργολάβοι, τα συνδικάτα, οι επαγγελματικοί και επιστημονικοί φορείς υπεργολάβοι ή μεσίτες.

    Το ηθικό απόθεμα που άφησε πίσω της η αντίσταση στους Γερμανοϊταλούς ξεπουλήθηκε για λίγη σύνταξη, η όποια δράση ενάντια στη χούντα έγινε συναλλαγματική -συνήθως πλαστή- πολιτικής ανέλιξης, κοινωνικής καταξίωσης και υπαρξιακής επιβεβαίωσης.

    Παραδόθηκαν προσέτι στην αντιπαροχή η εκπαίδευση (με πανεπιστήμια και ΤΕΙ σε κάθε πόλη και χωριό), η Αυτοδιοίκηση, η δήθεν αποκέντρωση. Τα κοινοτικά κονδύλια, η ίδια η ψυχή της Ελλάδας, εντέλει.

    Από ένα σημείο και μετά δεν είχαμε τίποτα να δώσουμε, όμως η ανάγκη να παίρνουμε είχε γίνει δεύτερη φύση. Θέλαμε την παροχή χωρίς να μας ενδιαφέρει έναντι ποίου «αντί».

    Αρχίσαμε έτσι να ξεπουλάμε το μέλλον που δεν μας ανήκει. Να δανειζόμαστε υποθηκεύοντας τη χώρα στο σύνολό της και αδιαφορώντας για το αν δικαιούμαστε ή όχι να το κάνουμε.

    Ηλίθιοι ή ανήθικοι, επιπόλαιοι ή απατεώνες, ανεπίγνωστοι ή εγκληματίες... ας επιλέξουμε.

    Οπωσδήποτε πάντως ετούτη η χώρα υπάρχει πλέον μόνο τυπικά. Ουσιαστικά δεν υφίσταται. Εχει δοθεί εν λευκώ αντιπαροχή και εξαρτάται από τους εργολάβους (δανειστές) αν θα μας αφήσουν να μένουμε σε κάποιο μικρό υπόγειο εκτελώντας χρέη θυρωρού.

    Εχοντας χαϊδευτεί σαν «μικρομεσαίοι» και «μη προνομιούχοι», αλλά από μεγάλη γενιά, οργιζόμαστε και αγανακτούμε με την προοπτική του «πορτιέρη» στον τόπο που μας δόθηκε «γονική παροχή».

    Αναζητούμε τους υπαίτιους οπουδήποτε αλλού εκτός από την αυλή μας. Ως συνήθως, αποφεύγουμε να κοιτάξουμε τον καθρέφτη και να δούμε τις δικές μας ευθύνες. Μιλάμε για πατρίδα και δεν αναρωτιόμαστε αν αυτός ο τόπος έγινε ποτέ δικός μας.

    Για να ανθήσει ξανά ελπίδα· σ' αυτό θα πρέπει να σταθούμε. Στο αν αγαπήσαμε ποτέ πραγματικά αυτό τον τόπο, αν αισθανθήκαμε ένα με το χώμα και τις πέτρες του ή τον είδαμε μόνο σαν οικόπεδο για αντιπαροχή.

    Η κακοποίηση που επιφέραμε στον τόπο δείχνει πως μάλλον δεν τον αγαπήσαμε αρκετά ούτε και καταλάβαμε επομένως τον τρόπο του.

    Διότι, ναι, ο τόπος αυτός έχει τρόπο. Είναι ο τρόπος που κράτησε αναμμένη τη φλόγα του ελληνισμού και της ρωμιοσύνης, έννοιες με τις οποίες οι χαϊδεμένοι μικροαστοί (οι «μη προνομιούχοι» και οι «μικρομεσαίοι» του μεταπολιτευτικού... τρίτου δρόμου) ουδέποτε επικοινώνησαν πραγματικά.

    Καιρός να το κάμουν. Είναι ο μόνος τρόπος να ανθήσει ξανά η ελπίδα. Ο τόπος έχει τον τρόπο του. Μπορεί να μας καθοδηγήσει, αρκεί να τον ανακαλύψουμε. Κι αυτόν και τους ανθρώπους του, διότι υπάρχουν κι αυτοί που δεν έδωσαν την ψυχή τους αντιπαροχή.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Πολιτική της έντυπης έκδοσης
Ευρωπαϊκή Ένωση
Πρόσκληση σε δείπνο με μενού την Ελλάδα
Νέο πακέτο μέτρων
Νέα τσεκουριά στα εισοδήματα με μέτρα-βρόχο για την αγορά
Βουλή
Θα ψηφίζουν μέτρα που δεν ξέρουν
Τρόικα
Ευρώ - ευρώ σχεδίαζε η τρόικα τις νέες θυσίες
Νέα Δημοκρατία
«Λαϊκό» πυρ ομαδόν εναντίον του Σαμαρά
Υπουργείο Οικονομικών
Ο Βενιζέλος αδειάζει τον προκάτοχό του: «Δεν κλείδωσε τίποτα»
Ενοπλες δυνάμεις
Ξεμένει από πετρέλαιο το Πολεμικό Ναυτικό
Άρειος Πάγος
Προσφυγή αρεοπαγίτη στο ΣτΕ κατά του νόμου Καστανίδη
ΚΚΕ
ΚΚΕ: Χρέος μας η επιτυχία της 48ωρης
ΣΥΝ
ΣΥΝ: Το κατεπείγον δείχνει πανικό
Δημοκρατική Αριστερά
ΔΗΜΑΡ: Οι εκλογές δεν είναι μακριά
ΠΓΔΜ
Γιώργος σε Γκρούεφσκι: Φρενάρουν τη λύση τα αγάλματα
Άλλες ειδήσεις
Το Μνημόνιο και οι πλατείες