Έντυπη Έκδοση

Νικόλ Κράους

«Ισορροπώ μεταξύ αυτοβιογραφίας και επινόησης»

Με ενδιαφέρει η καθαρή απόλαυση και η ελευθερία τού να δημιουργώ κάτι εντελώς καινούργιο, εκφράζοντας ταυτόχρονα τον εαυτό μου με τον εντονότερα δυνατό τρόπο.

Η Νικόλ Κράους γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη το 1974. Εχει γράψει ακόμα ένα μυθιστόρημα, το «Man Walks Into Room», το οποίο συμπεριλήφθηκε στη μικρή λίστα για το Βραβείο της εφημερίδας «Los Angeles Times». Το παγκόσμιο μπεστ σέλερ «Η ιστορία του έρωτα» απέσπασε το William Saroyan International Prize for Writing και το Prix du Meilleur Livre Etranger στη Γαλλία, ενώ μπήκε στη μικρή λίστα για τα βραβεία Orange, Medicis και Femina. Διηγήματά της έχουν δημοσιευθεί στα περιοδικά «The New Yorker», «Harper's», «Esquire», και έχουν ανθολογηθεί για τη σειρά Best American Short Stories. Τα βιβλία της έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από τριάντα πέντε γλώσσες. Ζει στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης.

Αποσπάσματα από συνέντευξη της Νικόλ Κράους για το μυθιστόρημά της «Η ιστορία ενός έρωτα», 2005, δημοσιευμένη στην προσωπική της ιστοσελίδα http://nicolek rauss.com, μετάφραση: Ιωάννα Ηλιάδη.

- Ποιος από τους χαρακτήρες του μυθιστορήματός σας ήταν πιο εύκολος στην επινόησή του: ο Λέο ή η Αλμα; Και γιατί; Ποιος σας μοιάζει περισσότερο; Και γιατί;

«Ο Φίλιπ Ροθ έχει πει ότι η τέχνη της υποκριτικής είναι το θεμελιώδες συγγραφικό χάρισμα, ότι η τέχνη του συγγραφέα εδρεύει στην ικανότητά του να είναι παρών και απών· είναι κατ' εξοχήν ο εαυτός του όταν ταυτόχρονα γίνεται κάποιος άλλος. Είναι κάτι που θεωρώ απολύτως αληθινό. Δεν μου αρέσει η ιδέα τού να δημιουργώ ένα χαρακτήρα που έχει ύποπτη ομοιότητα με τον εαυτό μου. Θα αισθανόμουν παγιδευμένη από τους περιορισμούς της αλήθειας, από την υποχρέωση να συμμορφωθώ με μια συγκεκριμένη εκδοχή της πραγματικότητας.

Αυτό που με ενδιαφέρει είναι η καθαρή απόλαυση και η ελευθερία τού να δημιουργώ κάτι εντελώς καινούργιο, του να φαντάζομαι και να επινοώ, εκφράζοντας ταυτόχρονα τον εαυτό μου με τον εντονότερα δυνατό τρόπο. Από την άλλη, αν έπρεπε να πλάσω ένα χαρακτήρα με τον οποίο δεν θα είχα καμία απολύτως ομοιότητα σε συναισθηματικό ή ψυχολογικό επίπεδο, θα δυσκολευόμουν ίσως να του προσδώσω αυθεντικότητα και ζωντάνια. Ιδανικά, λοιπόν, αυτό που προσπαθώ να επιτύχω είναι ένα είδος ισορροπίας ανάμεσα στην αυτοβιογραφία και την επινόηση. Ισως κάτι παρόμοιο να ισχύει με τη διαφορά μεταξύ παραστατικής και αφηρημένης ζωγραφικής. Με τη φωνή του Λέο και της Αλμα μπόρεσα να δημιουργήσω ένα σύνολο πολύ οικείων συναισθημάτων, έναν τρόπο θέασης του Σύμπαντος πολύ πιο ζωντανό και έντονο απ' ό,τι αν είχα επιχειρήσει να πλάσω κάποιας λογής αυτοπροσωπογραφία βασισμένη στο χαρακτήρα μου».

- Ποιο ήταν το έναυσμα, το σημείο εκκίνησης, για την «Ιστορία ενός έρωτα»;

«Μια μέρα συνάντησα τυχαία τη φωνή ενός ηλικιωμένου άντρα που ήταν εντελώς μόνος, αντιμέτωπος με το θάνατο. Γνώρισα αμέσως τον ήχο της, και έγραψα πολλές σελίδες. Υπήρχε μια απίστευτη ευελιξία στη φωνή του, η οποία μπορούσε να περάσει από την έκσταση ή το αστείο στο τραγικό μέσα σε μία και μόνο πρόταση. Την εποχή εκείνη έγραφα διάφορα πράγματα, ωστόσο όλα ηχούσαν παράφωνα.

Οταν εντόπισα τη φωνή τού Λέο, ήταν λες και είχα πάρει στα χέρια μου ένα μουσικό όργανο και ανακάλυπτα ότι μπορούσα να παίξω. Επειτα από λίγο άρχισα να αναρωτιέμαι πώς θα ήταν αν υπήρχε και μια άλλη φωνή, ένα είδος αντίστιξης στη δική του: ένα κορίτσι στην αρχή της ζωής του. Σκέφτηκα ότι θα μπορούσαν, ίσως, να είναι ο ένας η απάντηση στις ερωτήσεις του άλλου.

Ετσι γεννήθηκε η Αλμα. Και για ένα μεγάλο διάστημα απλώς συνέχισα να γράφω με τις φωνές αυτές, δίχως να έχω ιδέα πού πήγαινα ή τι έδενε τις φωνές μεταξύ τους. Το μυθιστόρημα ήταν ένας αυτοσχεδιασμός, κατά κάποιον τρόπο, αν και φυσικά αργότερα επέστρεψα και άλλαξα ορισμένα πράγματα, καθώς η ιστορία άρχισε να παίρνει μορφή».

- Οι σχέσεις μεταξύ των χαρακτήρων, ο τρόπος με τον οποίο συγκλίνουν ή απομακρύνονται ο ένας από τον άλλον είναι εξόχως περίπλοκος. Χαρτογραφήσατε τις οδούς μέσω των οποίων θα συνδέονταν μεταξύ τους προτού αρχίσετε να γράφετε ή εξελίχθηκαν οι σχέσεις τους κατά τη διάρκεια της συγγραφής;

«Ποτέ δεν κρατώ σημειώσεις, ούτε σχεδιάζω την πλοκή. Ποτέ δεν γνωρίζω τον προορισμό της ιστορίας ώς τη στιγμή που η ιστορία φτάνει σε αυτόν. Το να χάνομαι εντελώς, ανάστατη αλλά και ελεύθερη, να φτάνω σε μέρη άγνωστα και απροσδόκητα, είναι για μένα ένα ζωτικό κομμάτι της συγγραφικής διαδικασίας. Οταν ξεκίνησα την "Ιστορία ενός έρωτα" αποδέχτηκα ότι δεν επρόκειτο να γράψω ένα βιβλίο με πραγματική πλοκή. Το να μηχανεύομαι πλοκές έδειχνε να μην είναι το δυνατό μου σημείο και, παρ' ότι αυτό απέχει από το ιδανικό, δεν ήταν επίσης και κάτι τρομερό, αφού πολλά από τα βιβλία που αγαπώ δεν βασίζονται στην πλοκή. Για πολύ καιρό το μόνο που είχα ήταν η φωνή του Λέο. Υστερα ήρθε η Αλμα.

Είχα αυτά τα θραύσματα της "Ιστορίας ενός έρωτα", για τα οποία εξακολουθούσα να μη γνωρίζω ότι θα γίνονταν ένα βιβλίο μέσα στο βιβλίο -ήταν απλώς μικρά σχεδιάσματα. Δεν είχα ιδέα πώς να συνταιριάξω όλα αυτά τα στοιχεία. Είχα, όμως, επίσης την αίσθηση ότι προορίζονταν να συνυπάρξουν.

Για πολύ καιρό πάσχιζα να δω την ευρύτερη εικόνα που θα μπορούσαν να σχηματίσουν όλα μαζί. Εξοικειώθηκα με την ιδέα ότι κατά πάσα πιθανότητα το βιβλίο θα αποτύγχανε. Είχα στριμώξει τον εαυτό μου σε τόσες πολλές γωνίες, του είχα στήσει τόσες παγίδες. Το βιβλίο γράφτηκε σχεδόν ακριβώς με τη σειρά που το διαβάζετε, συνεπώς κάθε κεφάλαιο ήταν για μένα μια ανακάλυψη. Δεν είχα ιδέα πώς θα τελείωνε ώς τη στιγμή που έφτασα εκεί.

Υπάρχουν ένα σωρό πράγματα στα οποία δεν τα καταφέρνω τόσο καλά, τυχαίνει όμως να έχω μια πολύ καλή αίσθηση προσανατολισμού, ένα κάποιο ένστικτο ως προς αυτό. Αν με έριχναν σε μια άγνωστη πόλη και με άφηναν να κάνω μια βόλτα, το πρώτο πράγμα που θα σχηματιζόταν στο μυαλό μου θα ήταν αυτή η πανοραμική άποψη της πόλης, με όλους τους δρόμους.

Πιστεύω πως τούτη η αίσθηση του χώρου, η συνήθειά του να σχεδιάζω νοερούς χάρτες, είναι το στήριγμά μου όταν γράφω ένα βιβλίο. Η πλοκή που αναπτύχθηκε ήταν ο τρόπος μου να δώσω όλα όσα σκεφτόμουν για ένα μέρος: ένα δρόμο, ένα στενό, ένα τετράγωνο, μια λεωφόρο, μια γέφυρα».

- Η «Ιστορία ενός έρωτα» μοιάζει να αφορά τόσο την πράξη της γραφής όσο και της ανάγνωσης.

«Ναι, σχεδόν όλοι οι χαρακτήρες του μυθιστορήματος γράφουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Κάποια από τα βιβλία τους δεν έχουν διαβαστεί ποτέ, άλλα έχουν χαθεί, κάποια είναι γραμμένα ως ημερολόγια, άλλα έχουν εκδοθεί με λάθος όνομα. Κι ωστόσο, όντας αναγνώστες όσο και συγγραφείς, ενώνονται όλοι με τις αόρατες κλωστές που σφιχτοδένουν εκείνους των οποίων η ζωή άλλαξε με κάποιον τρόπο εξαιτίας ενός ορισμένου βιβλίου που γράφτηκε εξήντα χρόνια πριν.

Η Σίνθια Οζικ (σ.σ. Αμερικανοεβραία συγγραφέας) περιέγραψε κάποτε το δίαυλο που ανοίγεται ανάμεσα σε ανθρώπους που έχουν διαβάσει το ίδιο βιβλίο και το ασύλληπτο καινούργιο ρεύμα που κυλάει ανάμεσά τους. Το μυθιστόρημα αυτό είναι γεμάτο από παρόμοιους διαύλους. Είναι γεμάτο από χαρακτήρες αποξενωμένους ή ακραία μόνους, οι οποίοι όμως θέλουν απεγνωσμένα να επικοινωνήσουν, να βρουν τον τρόπο να βγουν από τον εαυτό τους ή από τη μοναξιά τους· είναι άνθρωποι που επιθυμούν απεγνωσμένα να σχετιστούν, να ακουστούν, να γίνουν κατανοητοί. Κάποιες φορές το επιδιώκουν αδέξια.

Ωστόσο η προσπάθεια και η ελπίδα τους είναι να βρουν ή, στην ανάγκη, να ανοίξουν τους διαύλους αυτούς που θα τους ενώσουν ίσως με τους άλλους».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Βιβλίο
Συνεντεύξεις
Συγγραφείς/Συγγράμματα
Λογοτεχνία
Σχετικά θέματα: Βιβλίο
Το λάθος αστέρι
Με μαύρο και πνευματώδες χιούμορ
Δεν ωραιοποιεί τα βάσανα των ηρώων του
Το μαύρο διαμάντι της παγκόσμιας λογοτεχνίας
Πικρή σάτιρα για το μέλλον της λογοτεχνίας
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Συνεντεύξεις
«Η τέχνη είναι γεμάτη υποκρισία και σνομπισμό»
Μυθιστορήματα
Λολίτα γένους αρσενικού
Αρχαιολογικοί χώροι
Στέρεψε από νερό αλλά αναβλύζει Ιστορία
Σινεμά
Ο έρωτας δεν έχει φύλο
Γκέι, οι μεγάλες ερωτικές ιστορίες
Βιβλίο
Το λάθος αστέρι
Με μαύρο και πνευματώδες χιούμορ
Δεν ωραιοποιεί τα βάσανα των ηρώων του
Το μαύρο διαμάντι της παγκόσμιας λογοτεχνίας
Πικρή σάτιρα για το μέλλον της λογοτεχνίας
«Ισορροπώ μεταξύ αυτοβιογραφίας και επινόησης»
Υγεία
Η μελαγχολία μετά τις διακοπές
Εξαντλημένοι οι νέοι μπαμπάδες, ακόμη και για σεξ
Σήμα κινδύνου ο προδιαβήτης
Στη Θεσσαλονίκη το «Διαβητικό Χωριό»
Οταν το μέγεθος μετράει
Ενας διάλογος για τα ψυχιατρικά φάρμακα
Χτυπήστε τον πόνο με βότανα!
Οταν η καριέρα «τρώει» το θηλασμό!
Ρόδι: το ελιξίριο της νεότητας