Έντυπη Έκδοση

Το βιβλίο «Το νόημα της ζωής» του Βίκτορ Φρανκλ στα ελληνικά

Ορθιος σε στρατόπεδο συγκέντρωσης

Στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, εκατομμύρια «προσωρινές υπάρξεις αορίστου χρόνου» σ' άθλιες συνθήκες αιχμαλωσίας, υποσιτισμού, ξυλοδαρμών, σκληρής δουλειάς, επιδημιών.

Πώς να σταθεί όρθιος κάποιος χωρίς να λιγοψυχήσει, να παραιτηθεί;

«Το μύχιο, το εσωτερικό σθένος του ανθρώπου, μπορεί να τον υψώσει πάνω από την εξωτερική μοίρα του... Οφείλαμε να μάθουμε μόνοι μας και επιπλέον να διδάξουμε στους απελπισμένους ότι στην πραγματικότητα δεν έχει σημασία τι περιμέναμε εμείς από τη ζωή, αλλά μάλλον τι η ζωή περίμενε από εμάς».

Ενα βιβλίο-σταθμός στον 20ό αιώνα, που μιλάει για τη δυνατότητα επιβίωσης μέσα από την πνευματική ελευθερία, την προσωπική επιλογή κι ευθύνη στις εφιαλτικές συνθήκες των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Μια βιωματική μαρτυρία, αλλά και επιστημονική κατάθεση, για τη σημασία που αποκτά η ζωή, όταν της δίνεις σκοπό και νόημα. Το βιβλίο «Το νόημα της ζωής», του ψυχίατρου και πανεπιστημιακού Βίκτορ Φρανκλ (1905-1997), που πρωτοβγήκε το '46 κι έχει μεταφραστεί σε είκοσι μία γλώσσες, κυκλοφόρησε πρόσφατα σε μετάφραση-επίμετρο Γιώργου-Ικαρου Μπαμπασάκη (εκδόσεις «Ψυχογιός»).

Αν και είχε τη δυνατότητα να καταφύγει στις ΗΠΑ, ο εβραϊκής καταγωγής Αυστριακός επιστήμονας προτίμησε να μείνει στη Βιέννη, για να φροντίσει τους ηλικιωμένους γονείς του. Για να βρεθεί το '42 εκτοπισμένος στο Αουσβιτς και σε άλλα τρία χιτλερικά στρατόπεδα για τρία χρόνια, έως ότου φτάσουν οι σύμμαχοι.

Στο πρώτο μέρος «Εμπειρίες σ' ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης», ο Φρανκλ καταπιάνεται με τα μικρά αλλά εξουθενωτικά βάσανα των κρατουμένων και την προσπάθεια επιβίωσής τους. Με νηφάλιο τρόπο καταγράφει τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης και διατροφής, τα σκληρά χειρωνακτικά έργα, το χειμωνιάτικο κρύο, τις κακουχίες (κρυοπαγήματα, ψείρες, αρρώστιες), τη βάναυση συμπεριφορά των ναζί, τη σωματική και ψυχική εξαθλίωση των κρατουμένων, τον αμυντικό μηχανισμό απάθειας που έπρεπε να 'χεις για να επιβιώσεις. Παράλληλα, την ανθρωπιά κι αλληλεγγύη σε κάποιες περιπτώσεις. «Δραπετεύοντας» στο παρελθόν με τη μνήμη της γυναίκας του (είχε πεθάνει σ' άλλο στρατόπεδο, όπως κι οι γονείς του, χωρίς να το γνωρίζει), προσφέροντας εθελοντική εργασία και βοήθεια σ' αρρώστους συγκρατούμενους, έβρισκε ένα αποκούμπι παρηγοριάς κι ελπίδας.

Στο δεύτερο μέρος, «Η λογοθεραπεία με λίγα λόγια», δίνει ένα περίγραμμα του θεραπευτικού του πιστεύω, της λογοθεραπείας, επισημαίνονας τρεις σημαντικές πηγές νοήματος: η εργασία (να κάνεις κάτι έμπλεο σημασίας), η αγάπη (να νοιάζεσαι για έναν άλλο άνθρωπο), το σθένος σε δύσκολους καιρούς. «Η ελευθερία κινδυνεύει να εκφυλιστεί σε αυθαιρεσία, εάν δεν βιώνεται με όρους υπευθυνότητας», προσθέτει. Και καταλήγει: «Στα στρατόπεδα συγκέντρωσης κάποιοι σύντροφοί μας συμπεριφέρονταν σαν γουρούνια, ενώ άλλοι σαν άγιοι. Ο άνθρωπος έχει αμφότερες τις δυνατότητες εντός του· το ποια θα ενεργοποιηθεί, εξαρτάται από αποφάσεις και όχι από συνθήκες».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
Κι αυτά...
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Εικαστικά
Προς Θεσσαλονικείς, Χιρστ το ανάγνωσμα
«Κρυφτουλάκι» 200 χιλ. ευρώ
Κινηματογράφος
Το γυμνό ενώνει αριστουργήματα και trash
Συνέντευξη: Γιάννης Κουνέλλης
Δεν βρίσκουμε πια πουθενά τον παράδεισο
Χορός
Ο χορός γιορτάζει με μια «Εκρηξη»
Τηλεόραση
Στα «μαλακά» για μισαλλοδοξία και πολιτική πολυφωνία
«Ανησυχούν» οι περιφερειακοί
Απεργιακή κινητοποίηση στα ΜΜΕ
Συμμετοχή ΠΟΣΠΕΡΤ
Μουσική
Ενας ράπερ αποκωδικοποιείται