Έντυπη Έκδοση

Εποχικά είδη

ΔΕΝ ΞΕΡΩ γιατί, αλλά τα καταστήματα με τα εποχικά είδη μού προξενούν μελαγχολία. Ειδικά όταν είναι τα μόνα μαγαζιά που λειτουργούν, μέσα σ' ένα ολόκληρο δρόμο γεμάτο με κλειστά καταστήματα. Τα ανοιχτά εποχικά υπογραμμίζουν, φωτίζουν τη σκοτεινή απουσία των άλλων.

Τι να 'γινε το ψιλικατζίδικο, το τυροπιτάδικο, οι νεοτερισμοί, το ραφείο, το παπουτσίδικο, αναρωτιέμαι, και βλέπω το πρώτο χριστουγεννιάτικο δέντρο της σεζόν, κατάφωτο στο πεζοδρόμιο μπροστά από τα εποχικά, μόνο του, εντελώς άσκοπο, σαν να είναι φάρος για ήδη πνιγμένους ναυτικούς. Μέσα, στα ράφια που μερικούς μήνες πριν στοιβάζονταν φουσκωτά στρώματα, σωσίβια, μάσκες με αναπνευστήρες και βατραχοπέδιλα, τώρα σιωπηλά αγιοβασιλάκια είναι παραταγμένα, παρέα με επίχρυσες μπάλες, πλαστικά αστέρια και κοκαλωμένους ταράνδους.

Μοιάζει με σκηνικό για φτηνή ταινία τρόμου - «Η εκδίκηση της γαλοπούλας», ή «Ο σχιζοφρενής δολοφόνος με το μελομακάρονο». Ισως φταίει και το σκυθρωπό βλέμμα του μαγαζάτορα, που με κοιτάει πίσω από τη βιτρίνα του, περιμένοντας να μπω και να ψωνίσω. Νιώθω την αγωνία του - ίσως να έριξε σ' αυτή την επιχείρηση ό,τι είχε και δεν είχε, ίσως να βρίζει από μέσα του τους διαβάτες που κοιτούν, όπως εγώ, αλλά δεν μπαίνουν. Δεν ξέρω γιατί με καταθλίβουν τα εποχικά είδη. Ισως γιατί έχω την αίσθηση ότι με τραβούν από το μανίκι, με υποχρεώνουν να γιορτάσω σώνει και ντε, ψυχαναγκαστικά, τα Χριστούγεννα, τις διακοπές ή τις Απόκριες. Ή, γιατί περισσότερο από κάθε άλλο κατάστημα, προβάλλουν το εφήμερο, το περαστικό, αυτό που μοιραία θα φθαρεί, θα χαλάσει, αδειάζοντας τον τόπο για το επόμενο, θνησιγενές κι αυτό.

Οπως και στις Απόκριες, τα σκονισμένα απούλητα χριστουγεννιάτικα δέντρα θα μαζευτούν, τα παιχνίδια θα μπουν σε κούτες, και θα ανέβουν στη γυμνή, κακοφωτισμένη με λάμπες φθορισμού σκηνή της βιτρίνας, οι στολές του γορίλα, της Ινδιάνας και του Νταρθ Βέιντερ, ενώ στα ράφια οι γκροτέσκες μάσκες θα ψιθυρίζουν γι' αυτό που πρόκειται σύντομα να χαθεί, να παρέλθει. Αυτά τα μαγαζιά δεν δημιουργούν την ίδια εντύπωση, δεν προκαλούν τα ίδια συναισθήματα με τα χριστουγεννιάτικα χωριά που στήνονται στις πλατείες των ευρωπαϊκών πόλεων. Εκεί η ψευδαίσθηση είναι ισχυρή γιατί είναι καλοφτιαγμένη - ζεις ένα όνειρο, γιατί το σκηνικό δεν έχει χαραμάδες, γιατί δεν διακρίνεται ο ραγισμένος σοβάς πίσω από το χρωματιστό χαρτί. Ενώ τα συνοικιακά εποχικά είδη και είναι και φαίνονται τόσο ψεύτικα, τόσο πρόχειρα - θλιβερά πρατήρια του χρόνου που περνάει, που τρέχει, αφήνοντας πίσω του σκουπίδια: ένα χριστουγιεννιάτικο δέντρο μόνο του στο πεζοδρόμιο, ένα τρύπιο και ξεφούσκωτο σωσίβιο, μια σκισμένη μάσκα μάγισσας.

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Κανένα σχόλιο

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας 0

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
Σημείο συνάντησης με τον Παύλο Μεθενίτη
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Μουσική
Οι Beatles ξανά στον αέρα
Μουσική
Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου
26ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού κινηματογράφου
Σινεμά
Σινεμα
Πήγα Cinema
Εικαστικά
Εικαστικά
Θέατρο
Θέατρο
Αφιέρωμα
Ο μαέστρος με τα γυμνά χέρια
Εκθέσεις
Αχ, Βαλεντίνα...
Εθνική Λυρική Σκηνή
Τρία τυχερά γουρουνάκια