Έντυπη Έκδοση

Θέατρο

Ανατρεπτικοί αστερισμοί

Ο ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θεοδωρόπουλος είναι ίσως από τους ελάχιστους ανθρώπους του ελληνικού θεάτρου που έχουν υποστηρίξει με τόση επιμονή και συνέπεια τη σύγχρονη αγγλόφωνη δραματουργία. Και φέτος «συμμαχώντας» με δυο από τα ταλέντα της νεότερης υποκριτικής, τη Στεφανία Γουλιώτη και τον Μάκη Παπαδημητρίου, ανεβάζει τους βραβευμένους ως καλύτερο έργο του 2012 από την εφημερίδα «Evening Standard» και τιμημένους και με το Βραβείο Χάρολντ Πίντερ 2012 «Αστερισμούς» του Νικ Πέιν. Η πρεμιέρα στο Θέατρο του Νέου Κόσμου θα δοθεί την Τετάρτη.

Δυο όλοι κι όλοι οι ήρωές του, αλλά η δομή του σύνθετη, απολαυστική, ανατρεπτική, ακολουθώντας τα κελεύσματα της κβαντικής θεωρίας. Η Μάριαν είναι μια θεωρητική φυσικός και ο Ρόλαντ ένας μελισσοκόμος. Συναντιούνται σ' ένα φιλικό σπίτι και αυτά τα αντίθετα έλκονται και ξεκινάνε ένα ερωτικό ειδύλλιο. Μια σχέση. Τα πράγματα δεν είναι όμως τόσο καθαρά. Σύμφωνα με την κβαντική θεωρία, που μελετάει η Μάριαν, στο κβαντικό πολυσύμπαν κάθε επιλογή που κάνουμε, κάθε απόφαση που λαμβάνουμε συνυπάρχουν με παράλληλα σύμπαντα. Η σχέση τους είναι μια εκδοχή ανάμεσα σε δεκάδες. Ο Πέιν παρουσιάζει επί σκηνής αυτά τα παράλληλα σύμπαντα σε μια σχέση, μέσα από αντιθετικούς δυϊσμούς. Οι ήρωες φτιάχνουν μια σχέση, αλλά και δεν καταφέρνουν να φτιάξουν μια σχέση. Κάνουν έρωτα, αλλά, παράλληλα, δεν κάνουν έρωτα. Απατούν ο ένας τον άλλο, αλλά και ζουν μια μονογαμική σχέση.

Ενα θεατρικό για το ρόλο της τύχης αλλά και της ελεύθερης ανθρώπινης βούλησης, που μετέφρασε ο Δημήτρης Κιούσης. Και τοθετείται στο εικαστικό περιβάλλον του Παντελή Μάκκα, ο οποίος βρίσκεται και πίσω από τα βίντεο. Τα μουσικά ηχοτόπια ανήκουν στον Σταύρο Γασπαράτο και η επιμέλεια της κίνησης στην Αγγελική Στελλάτου.

Δύσκολοι καιροί και άκρως ενθαρρυντικοί για συμπράξεις. Η παράσταση είναι μια συμπαραγωγή με το Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου.

Τελευταία ευκαιρία

ΑΚΟΜΗ ένα σύγχρονο ελληνικό πεζογράφημα σκαρφάλωσε στη σκηνή. Το «κύμα» της θεατροποίησης λογοτεχνικών κειμένων για κάποιους είναι απόρροια της έλλειψης δυνατών νέων θεατρικών κειμένων. Για άλλους, είναι απλούστερο. Η λογοτεχνική κοιτίδα πάντα θα αποτελεί ιδανική και ανεξάντλητη πηγή και για τη σκηνή.

Το «Κάποιος μιλάει μόνος του, κρατώντας ένα ποτήρι γάλα » του Ευθύμη Φιλίππου (εκδόσεις ΜΝΡ) με τον ίδιο ακριβώς τίτλο παρουσιάζεται στο θέατρο Olvio, σε σκηνοθεσία Πάνου Κορώνη, με τους Νίκο Γεωργάκη, Ιωάννα Μαυρέα και Στέργιο Γιαννουλάκη.

Ενα ζαχαροπλαστείο. Σε απροσδιόριστο χρόνο. Στο κέντρο της Αθήνας. Δύο άνθρωποι γύρω στα 40. «Μονολογούν, κουβεντιάζοντας μικρές και μεγάλες ιστορίες. Ο ένας προσπαθεί να καταλάβει. Ο άλλος προσπαθεί να εξηγήσει».

Διάλογοι αποσπασματικοί, μετέωροι μαζί με το συλλογισμό που τους γεννά. Αληθινή ζωή. Και οι ήρωες «γελάνε, θυμώνουν και χαζεύουν τους γύρω τους. Και όταν πιέζονται, παίζουν. Κοροϊδεύουν το χρόνο που τους έχει κοροϊδέψει, παραμένοντας καθισμένοι στις καρέκλες του ζαχαροπλαστείου ή σκεπτόμενοι να φύγουν. Δεν μπορεί αυτές οι δυο εναλλακτικές να είναι το ίδιο. Ισως είναι η τελευταία τους ευκαιρία να συνεννοηθούν. Θα προλάβουν μέχρι ο σερβιτόρος να φέρει τη σοκολατίνα;».

* Στην παράσταση θα υπάρξει περιορισμένη χρήση καπνού και strobo light.

Νεανική αισιοδοξία

ΦΙΛΙΠ Ρίντλεϊ. Ο δημιουργός του συνταρακτικού κινηματογραφικού «Διάφανου δέρματος» ξανά σε γνώριμα πεδία. Το θεατρικό του «Επί δύο», που παρουσιάζεται σε σκηνοθεσία Πάνου Σκουρολιάκου στο θέατρο Λύχνος στο Γκάζι, μας μεταφέρει στη σκληρή μετα-θατσερική Μεγάλη Βρετανία. Το κοινωνικό κράτος έχει καταρρεύσει και οι κεντρικοί νεανικοί ήρωες παλεύουν σκληρά για την επιβίωση, ξανά σε δυο επίπεδα. Εντός τους και στο σκληρό κοινωνικό στίβο.

«Θα μπορούσαν να είναι και δύο παιδιά του ελληνικού σήμερα, τα οποία αναγκάστηκαν να δουν το άσχημο πρόσωπο της ζωής από πολύ νωρίς, αλλά αρνούνται όμως να παραδώσουν τα όπλα και να απαρνηθούν την παιδικότητά τους. Μέσα από την ανθρώπινη επαφή, τη σύγκρουση, το παραμύθι, το γέλιο, το κλάμα, και εν τέλει τον έρωτα, ο Γκίντεον και η Κίρστι, μας μαθαίνουν έναν άλλο τρόπο να βλέπουμε τις άσχημες πτυχές της ζωής», σημειώνει ο σκηνοθέτης.

Τους ήρωες ερμηνεύουν η Ειρήνη Αγαπητού και ο Μιχάλης Μπογέας.

Η μετάφραση είναι της Βάλιας Καϊμάκη.

Η παράσταση είναι μια παραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης (σε συνεργασία με το MAGIC ΒΟΧ theater).

Στο Παγκράτι του 1915

ΚΑΙ ΝΑΠΟΛΕΟΝΤΑ Λαπαθιώτη έχει να προτείνει η αθηναϊκή σκηνή, και συγκεκριμένα το Bios Main, από την ίδια νεανική παρέα, τους Ηλία Βογιατζηδάκη, Μυρτώ Πανάγου και η Νατάσα Παπανδρέου, που είχε θεατροποιήσει θαυμάσια επίσης κλασική λογοτεχνία μας στην παράσταση «Χταποδάκια και άλλα διηγήματα».

Αυτή τη φορά μάς οδηγούν στο μακρινότατο 1915. Σε ένα εργατικό σπιτάκι στο Παγκράτι, όπου η Ρηνούλα, μια 18χρονη καπελού, ξεψυχά για χάρη ενός ανεκπλήρωτου έρωτα. Αντικείμενο του πόθου της είναι ο 19χρονος τσαγκάρης Σωτήρης.

Στη νουβέλα «Κάπου περνούσε μια φωνή» (1940), που δίνει και τον τίτλο της παράστασης στο Bios, ο καταραμένος αυτόχειρας συγγραφέας της γενιάς του 1920 Ναπολέων Λαπαθιώτης συστήνει ένα ιδιότυπο μοιραίο ερωτικό τρίγωνο.

Εχει περάσει σχεδόν ένας αιώνας από την Αθήνα της νουβέλας, όμως οι συντελεστές της παράστασης «αφουγκράζονται μια παλιά ιστορία και τη μεταφέρουν στο σήμερα. Με παιγνιώδη διάθεση και άφθονη μουσική ξεδιπλώνεται η εποχή της αθωότητας, όπου η Αθήνα των αρχών του προηγούμενου αιώνα μπλέκεται με τις σχολικές μας μνήμες, το γέλιο εναλλάσσεται με τη θλίψη, ενώ ο έρωτας διεκδικεί τα δικαιώματά του με τρόπο απόλυτο και χωρίς περιορισμούς». Κάθε Δευτέρα και Τρίτη.

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Κανένα σχόλιο

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας 0

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Παραστάσεις
Εκδηλώσεις
Θέατρο
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Μουσική
Οι Beatles ξανά στον αέρα
Μουσική
Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου
26ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού κινηματογράφου
Σινεμά
Σινεμα
Πήγα Cinema
Εικαστικά
Εικαστικά
Θέατρο
Θέατρο
Αφιέρωμα
Ο μαέστρος με τα γυμνά χέρια
Εκθέσεις
Αχ, Βαλεντίνα...
Εθνική Λυρική Σκηνή
Τρία τυχερά γουρουνάκια