Έντυπη Έκδοση

Οι... «Φρανκενστάιν» της Λιβύης

Οι ομάδες ανταρτών που έθρεψε το ΝΑΤΟ για να ανατρέψουν τον Καντάφι, τώρα, ανεξέλεγκτες, αιματοκυλούν και διαλύουν τη χώρα

Η ένταση και οι αιματηρές συγκρούσεις που σημειώθηκαν την περασμένη εβδομάδα στη Λιβύη ανέδειξαν απλώς, επικαιροποιώντας το, το πρόβλημα μιας πολυδιασπασμένης χώρας, που δεν έχει καταφέρει να βρει το βηματισμό της, δύο χρόνια μετά την ανατροπή του Μουαμάρ Καντάφι.

Ισχυροί πόλοι επιρροής σε τεράστια απόκλιση από την κεντρική εξουσία, πολιτοφυλακές που δεν δέχονται να αφοπλιστούν και βαθύς κατακερματισμός, που προσδιορίζεται με βάση πολιτικά, φυλετικά και, βεβαίως, οικονομικά κριτήρια.

Η κατανομή της εξουσίας αλλά και η νομή του πλούτου της χώρας αποτελούν τη βάση αντεκδικήσεων και συγκρούσεων που διαμορφώνουν ένα χαοτικό σκηνικό, το οποίο συμπληρώνεται από το βίαιο ξέσπασμα κύματος μεταναστών προς την Ευρώπη.

Η κυβέρνηση της Λιβύης, χωρίς να έχει την πυγμή, πασχίζει να διατηρήσει την τάξη καθώς αντίπαλες πολιτοφυλακές, μαχητές και σκληροπυρηνικοί ισλαμιστές αρνούνται να αφοπλισθούν δύο χρόνια αφότου συνέβαλαν στην ανατροπή του Μουαμάρ Καντάφι, μέσω μιας εξέγερσης που υποστηρίχθηκε από το ΝΑΤΟ.

Η φονική βία των προηγούμενων ημερών έκανε και πάλι ορατό τον κίνδυνο να βυθιστεί η χώρα στον εμφύλιο, η γενική απεργία της περασμένης εβδομάδας στην Τρίπολη συνοδεύτηκε από εκκλήσεις για πολιτική ανυπακοή και διαδηλώσεις εναντίον πολιτοφυλάκων εκφυλίστηκαν γρήγορα σε ένοπλες συγκρούσεις με δεκάδες νεκρούς.

Οι βιαιότητες πυροδοτήθηκαν όταν πολιτοφυλακή από τη Μισράτα, η οποία είχε εγκατασταθεί σε συνοικία της νότιας Τρίπολης, άνοιξε πυρ εναντίον ειρηνικών διαδηλωτών που ζητούσαν την αποχώρησή της από την πρωτεύουσα.

Σε αντίποινα, ένοπλοι επιτέθηκαν στο αρχηγείο αυτής της πολιτοφυλακής, με αποτέλεσμα να σημειωθούν συγκρούσεις που στοίχισαν τη ζωή σε τουλάχιστον 43 ανθρώπους και προκάλεσαν τον τραυματισμό 450. Στη συνέχεια, άλλες πολιτοφυλακές από τη Μισράτα επιχείρησαν να ενισχύσουν τους συντρόφους τους στην Τρίπολη.

Οι συγκρούσεις αυτές ενισχύουν τους φόβους εκδήλωσης γενικευμένης εμφύλιας σύρραξης καθώς η χώρα είναι σήμερα μοιρασμένη σε πολυάριθμες ζώνες επιρροής, με εκείνους που τις ελέγχουν να έχουν διαφορετικά ερείσματα. Ισχυρός πόλος είναι η Τρίπολη, σε συμμαχία με άλλες περιοχές όπως το Ζιντάν. Η Μισράτα, χρησιμοποιώντας συχνά ως πρόσχημα το γεγονός ότι «κανταφικές» δυνάμεις εξακολουθούν να διαθέτουν βάσεις σε κάποιες περιοχές, μεθοδεύει και εξαπολύει επιθέσεις εναντίον τους, προσπαθώντας να αυξήσει τη δική της σφαίρα επιρροής.

Η Βεγγάζη, στην ανατολική Λιβύη, που ήταν το προπύργιο της εξέγερσης εναντίον του Μουαμάρ Καντάφι, αποτελεί συχνά θέατρο ανεξέλεγκτων δολοφονιών αλλά και πεδίο επίδειξης ισχύος της ασθενικής κεντρικής εξουσίας. Πρόσφατα ο πρωθυπουργός παρευρέθη εκεί σε παρέλαση του νεοσύστατου στρατού της χώρας.

Στο ανατολικό τμήμα της Λιβύης, οι ισλαμιστές διαθέτουν σημαντική δύναμη ενώ ολόκληρες περιοχές ελέγχονται πολιτικά και στρατιωτικά από αυτούς. Μάλιστα πρόκειται για περιοχή όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες δέχθηκαν ένα από τα σημαντικότερα ηθικά και πολιτικά πλήγματα την εποχή εκδήλωσης των αραβικών επαναστάσεων, με τη δολοφονία από ισλαμιστές του Αμερικανού πρεσβευτή.

Οι πολιτοφυλακές προέκυψαν ως μετεξέλιξη των ανταρτικών ταξιαρχιών που αγωνίστηκαν εναντίον του στρατού του Καντάφι. Μετά την ανατροπή και το θάνατό του, αυξήθηκαν σαν μανιτάρια σε αριθμό και δύναμη. Και ενώ στρατός και αστυνομία είχαν εμφανή αδυναμία, στράφηκαν στους πολιτοφύλακες για θέματα ασφάλειας, αναθέτοντάς τους μάλιστα περιοχές ελέγχου.

Ωστόσο η κυβέρνηση δεν τους έθεσε ποτέ υπό τον έλεγχό της και οι ένοπλες ομάδες, σε πολλές από τις οποίες μετέχουν ισλαμιστές, έχουν τη δική τους ατζέντα, με ανάμειξη συχνά σε δολοφονίες, απαγωγές, βασανισμούς και φυσικά άσκηση εξουσίας. Τώρα, έχουν λάβει τελεσίγραφο να ενταχθούν στις κρατικές δυνάμεις ασφαλείας ή να αποποιηθούν την οικονομική στήριξη από την κυβέρνηση, που όμως δεν είναι καθόλου βέβαιο αν είναι αποφασισμένη να τηρήσει την απειλή της.

Στην ουσία, ελάχιστα πράγματα φαίνεται να έχουν αλλάξει σε σχέση με ένα χρόνο πριν, όταν, ήδη με απόσταση δωδεκαμήνου από την ανατροπή Καντάφι, αναλυτές ανέφεραν ότι «οι νικητές προσπαθούσαν να διακανονίσουν τους λογαριασμούς τους με τους ηττημένους» και η κεντρική εξουσία δεν ήλεγχε τη χώρα.

Τότε ο Εβγκένι Σατανόφσκι, διευθυντής του ρωσικού Ινστιτούτου Μέσης Ανατολής, παρομοίαζε τη Λιβύη με πυριτιδαποθήκη και προέβλεπε ότι θα ανατιναχθεί σε ανύποπτο χρόνο, προτού εξουδετερωθεί το φιτίλι.

«Σήμερα δεν υπάρχει Λιβύη ως ενιαία χώρα. Υπάρχουν τα τυπικά διατηρημένα σύνορα, στο πλαίσιο των οποίων δρουν διάφορες φυλές, ένοπλοι άνδρες και ριζοσπαστικές ισλαμιστικές ομάδες τύπου Αλ Κάιντα, που δεν υπήρχαν στα χρόνια της διακυβέρνησης του Καντάφι. Ολες τους πολεμούν η μία εναντίον της άλλης.

Παράλληλα με τις πολιτικές αντιπαραθέσεις βρίσκεται σε εξέλιξη και ένας αγώνας ελέγχου των ενεργειακών πόρων της χώρας. Δεν είναι τυχαίο ότι πριν από λίγες μέρες πρώην αντάρτες ανακοίνωσαν τη δημιουργία δικής τους εταιρείας εκμετάλλευσης πετρελαίων της χώρας.

(Πηγές: Reuters-Guardian-voiceofrussia.com-www.lybyaherald.com)

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Κανένα σχόλιο

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας 0

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Διεθνή
Με λέξεις-κλειδιά
Λιβύη
ΝΑΤΟ
Οργανώσεις/Επιθέσεις/Συμμορίες
Μέση Ανατολή και αραβικός κόσμος
Άλλα θέματα στην κατηγορία Διεθνή της έντυπης έκδοσης
Ισπανία
Το νέο κόμμα
Χιλή
Μία χώρα, δύο γυναίκες, δύο κόσμοι αντίπαλοι
Η γιατρός που θέλει να «γιατρέψει» την οικονομία
Στράφηκε στην πολιτική γιατί απέτυχε στο πιάνο
Λιβύη
Οι... «Φρανκενστάιν» της Λιβύης
ΗΠΑ
Οι Occupy Wall Street ξαναχτυπούν ως Strike Debt
Ιταλία
Το «Φόρτσα Ιτάλια» μαμή της «Νέας Κεντροδεξιάς»
Ματιές στον κόσμο
Αυτόπτης μάρτυρας