Έντυπη Έκδοση

Πολιτική

Ανάλυση

  • Ο ΣΥΡΙΖΑ, η εξουσία και οι συμμαχίες

    Ηεπιδίωξη της πολιτικής ηγεμονίας είναι ο ένας απαράβατος όρος για να κατακτήσει και να ασκήσει κάποιος την εξουσία. Ο άλλος είναι η συγκρότηση συμμαχιών. Ειδικά το τελευταίο αναδεικνύεται σε μείζον πολιτικό ζήτημα στην Ελλάδα, κυρίως μετά το πλήγμα που επέφερε στην αξιοπιστία του πολιτικού συστήματος των μονοκομματικών μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων η καταστρεπτική οικονομική και κοινωνική κρίση.

    Χωρίς δυνατότητα να διευρύνεις το πολιτικό και ιδεολογικό εκτόπισμα των θέσεών σου, η διακυβέρνηση, και δη από ένα κόμμα της Αριστεράς, μοιάζει με οδήγηση σε πυκνή ομίχλη. Το πρόβλημα αυτό δείχνει να μην το αντιλαμβάνεται η σημερινή ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Γι' αυτό και στηρίζει τη στρατηγική της για την ανατροπή της κυβέρνησης και τη δική της εξουσία σε παλιές, ξεπερασμένες λογικές του παρελθόντος.

    Η συχνά αλαζονική, το τελευταίο διάστημα, ρητορική πολλών στελεχών του (όχι του προέδρου του), η στοχοθέτηση της κοινοβουλευτικής αυτοδυναμίας κατ' εικόνα και ομοίωση μεταπολιτευτικών στερεοτύπων, το αταίριαστο φλερτ κάποιων με φαινόμενα λαϊκισμού, η αοριστία των προγραμματικών θέσεων, δείχνουν ότι το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν έχει πολιτική συμμαχιών.

    Ισως αυτό να οφείλεται και στη δύσκολη ιδεολογικοπολιτική ανθρωπογεωγραφία του ΣΥΡΙΖΑ ή στην ισχυρή αριστερή εσωκομματική αντιπολίτευση με θέσεις υπέρ της εξόδου από το ευρώ, που δυσκολεύουν τη διατύπωση μιας καθαρής θέσης. Ομως το αντίθετο έπρεπε να συμβαίνει. Ακριβώς λόγω αυτής της ποικιλομορφίας, οι συμμαχίες με βάση προγραμματικούς στόχους και συμφωνίες είναι η πλέον ορθή και ενδεδειγμένη πολιτική.

    Η απήχηση των ιδεών και των θέσων της Αριστεράς ήταν ιστορικά -και όπως φαίνεται εξακολουθεί να είναι- η μεγαλύτερη της εκλογικής της επιρροής. Ομως αυτό δεν φτάνει στην πολιτική. Κυρίως μάλιστα όταν περνάς δύσκολους καιρούς και πρέπει να πάρεις και να υλοποιήσεις σημαντικές αποφάσεις.

    Τι κάνει όμως ο ΣΥΡΙΖΑ; Εμφανίζεται και σωστά ως η μόνη σοβαρή και συνεπής αντιμνημονιακή δύναμη και υπόσχεται ρήξη με τα Μνημόνια και επαναδιαπραγμάτευση όλων των δανειακών συμφωνιών. Με αρκετή σύγχυση βεβαίως ως προς το αν αυτό θα γίνει ή όχι μονομερώς. Διεκδικεί ως κόμμα την εξουσία με στόχο την έξοδο από το Μνημόνιο και την ανάπτυξη αντί της λιτότητας αλλά αδυνατεί να διαμορφώσει τις τακτικές προϋποθέσεις για να φτάσει εκεί.

    Εκτός εάν πιστεύει κανείς ότι την επομένη της εκλογικής του νίκης ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας θα κηρύξει μονομερώς, χωρίς συζητήσεις με την ηγεσία της Ε.Ε., το τέλος της εποχής των Μνημονίων και των αποικιακών συμβάσεων. Και μάλιστα χωρίς συνολική συμφωνία για χρέος και χωρίς πειστικό, εναλλακτικό σχέδιο για τη χώρα.

    Είναι αυτό ακριβώς το εναλλακτικό σχέδιο για τη χώρα που δεν υπάρχει αλλά πρέπει επειγόντως να εκπονηθεί. Το σημερινό, παλαιό, φθαρμένο πολιτικό σύστημα εξουσίας είναι παντελώς ανίκανο να σκεφθεί και να αρθρώσει λύσεις για τη χώρα εκτός Μνημονίου.

    Η ερωτοτροπία ορισμένων του ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ θεωρήθηκε από κάποιους δείγμα μιας μελλοντικής συμμαχικής κυβέρνησης. Αλλά αυτό μάλλον ως ανέκδοτο μπορεί να εκληφθεί. Αλίμονο για την Αριστερά εάν πρέπει να στηριχθεί σε δυνάμεις άκρατου λαϊκισμού και σε δημαγωγούς της κακιάς ώρας. Μόνο ως πλαγιοκόπηση ορισμένων, μετρημένων στα δάχτυλα, σοβαρών στελεχών και των ψηφοφόρων των ΑΝΕΛ έχει κάποιο νόημα αυτό το φλερτ.

    Με το ΚΚΕ σταθερά αρνητικό σε πιθανότητα συμμαχίας και με τη ΔΗΜΑΡ να αναζητεί στρατηγικό ρόλο, δεν μένουν και πολλά στον ΣΥΡΙΖΑ. Η ηγεσία του δεν πρέπει να ξεχνά ότι πάντα το παιχνίδι της εξουσίας παίζεται και κερδίζεται στο κέντρο.

    Οι πολίτες, κουρασμένοι από τα συνεχή πλήγματα, ψάχνουν λύσεις που θα τους βγάλουν από τη σύγχυση και το αδιέξοδο. Η καταβαραθρωμένη μεσαία τάξη, βασικός πολιτικός πυλώνας του μεταπολιτευτικού δικομματισμού, περιμένει εναγωνίως την ευκαιρία μιας νέας ανόδου.

    Η ΔΗΜΑΡ επιχειρεί να εκφράσει πολιτικά το κενό κεντροαριστερό κέντρο του πάλαι ποτέ δημοκρατικού σοσιαλισμού, που χάθηκε μαζί με τη μεσαία τάξη και το ΠΑΣΟΚ. Εάν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μετακινηθεί προς τα εκεί, εάν δεν επιδιώξει στρατηγική συμμαχία με το χώρο αυτόν, δύσκολα θα βρει αλλού ζωτικές δυνάμεις.

    Οι κοινωνικοί αγώνες είναι προϋπόθεση για τη συγκρότηση ρεύματος ανατροπής. Ο τωρινός όμως ριζοσπαστισμός δεν έχει σχέση με το 1974 και το γενικευμένο τότε δημοκρατικό αίτημα πολιτικής αλλαγής. Με ευθύνη προφανώς και της Αριστεράς. Οι προφήτες της ιδεολογικής καθαρότητας και οι απηνείς διώκτες των διαφορετικών απόψεων μέσα στο κόμμα, καλά θα κάνουν να μη συγχέουν τις καταστάσεις.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Πολιτική της έντυπης έκδοσης
Τρόικα
Δέσμιοι της τρόικας μέχρι το 2047!
Κρυφτούλι με την τρόικα
Συνεντεύξεις
Ούτε επανάσταση ούτε εναλλαγή. Κράτος θα γίνουμε
«Οι Ευρωπαίοι πολιτικοί απέτυχαν παταγωδώς»
Αναλύσεις
Οι εκλεκτικές συγγένειες Σαμαρά- Μέρκελ
Αντιμνημονιακό μέτωπο σε όλη την Ελλάδα
Το Κυπριακό μπορεί να περιμένει;
Κυβέρνηση
Τον έστειλε στον... Μάιο
Κρατικός προϋπολογισμός
Συν 1.600 ευρώ η λυπητερή για κάθε οικογένεια
Τοπική Αυτοδιοίκηση
Ονόματα και συμμαχίες που παίζουν για δήμους - περιφέρειες
Στις κάλπες χωρίς αλλαγές στο νόμο
ΣΥΡΙΖΑ
Ο ευρωπαϊκός Δεκέμβρης του Τσίπρα
Ανεξάρτητοι Έλληνες
«Αυτοί που με απειλούν δεν είναι ανώνυμοι»
ΔΗΜΑΡ
ΔΗΜΑΡ: αναζητώντας πυξίδα και στρατηγική
Κύπρος
Σπάει ο πάγος στη νεκρή ζώνη
Δικαστικό ρεπορτάζ
Χρυσή Αυγή: ακόμη τρεις βουλευτές στη Δικαιοσύνη