Έντυπη Έκδοση

Πολιτική

Διά ταύτα

  • Αρτίφρων αρτίως κεχεσμένος

    Ετσι κι εμείς του Ζητουνιού η φτωχογειτονιά, του Διάκου η φαμίλια, όταν σαράντα παλληκάρια από την Λιβαδειά και άλλα τόσα από την Κοκκινιά του Γοργοπόταμου τινάζαν τα γιοφύρια, τρέξαμε ευλαβικά στα Θερμοπύλια, στον Λεωνίδα και στην Παναγιά ευχαριστήρια ν' ανάψουμε καντήλια. Ελένη Αρβελέρ, «Ελληνική συνέχεια»

    Κάποιος (κάποια) αρτίφρων, σώφρων, μπορεί ποτέ να είναι και κεχεσμένος! Η «ζωή», λέγαμε εμείς οι παλιές σταλινάρες, «έδειξε» ότι μπορεί! Μα είναι δυνατόν, από τα κοσμοθέσμια αυτού του λαού, με την τέτοια του παλληκαριά, την ανέκπτωτη πνευματικότητα, όπως μας το ζαναζωντανεύει η ακτινόθρεφτη Ελένη Αρβελέρ, μα να ξερνοβολιέται ο έτσι λιγδιάρης σώφρων, αρτίφρων; Αρτίως; Κεχεσμένος πατόκορφα; Εε, να που είναι, όπως μας το έδειξαν τα τελευταία τρεις-τέσσερις χιλιάδες χρόνια, αν βάλεις μέσα και τον «κυνώπα», τον «κερδαλεόφρονα»-σώφρονα Αγαμέμνων, που «άγαν» μέμνει-μένει κι επιμένει στο πλιάτσικο -ο σκυλομούρης- όπως ο καθ' ημάς διαχρονικός προύχων σώφρων.

    Βέβαια, ο σαρκάζων Θουκυδίδης, με τους «δισσούς»-διπλούς του λόγους, μας υπενθυμίζει ότι πότε πότε το «σώφρον» είναι «του ανάνδρου πρόσχημα». Κι ότι το «σώφρον» κάποτε ταυτίζεται αρτιφρόνως με το «χεσμένος». Είναι αυτό που λέμε, εμείς οι ιλιαδορωμιοί ιλαροτραγικοί, το Συναμφότερον: να συνυπάρχει μέσα στην κοινότητά μας και το ραγιάδικο «Βασίλη κάτσε φρόνιμα να γίνεις νοικοκύρης» και να 'χεις μνημόνια χωρίς αμπέλια πια και κοπέλια, που πάνε για δούλοι στη Γερμανία, αλλά και της αγωνίστριας Αρβελέρ τα παλληκάρια, που τινάζουν τα γερμανογιοφύρια.

    Ναι. Εκείνο το «μηχανόεν», αινιγματικό συναμφότερον, όπου μπορεί ο κάθε «υπομείων» προεστός μας να ψιμυθιώνει την «προσκύνησίν» του ενώπιον του Δυνατού. Το «σώφρον»: προσκύνηση κι όχι αντίσταση.

    Θυμάστε εκείνο το αγέρωχα προσκυνημένο του κάθε δικομματικού προύχοντα, ότι «η Ελλάδα δεν διεκδικεί τίποτε αλλά και δεν παραχωρεί τίποτε»; Ρε, λεβεντο-μεμαλθακισμένε! Τι σου διδάσκει το Α140 και το Α141 του Θουκυδίδη σου; Οτι στη συνύπαρξη-διάλογο μεταξύ δύο συστημάτων ισχύος, αν ο ένας δεν θέλει τίποτε και θέλει μόνον ο άλλος, η συζήτηση-απαίτηση γίνεται, τότε, μόνο για τη μονομερή και μόνη διεκδίκηση του απαιτούντος;

    Κι ότι, επομένως, στο «πού είχαμε μείνει», ώστε να συζητήσουμε εκ νέου το «επίμαχον» μεταξύ μας, εσύ πάντοτε θα βρίσκεσαι στριμωγμένος στο γήπεδο του άλλου, αφού εσύ, ναι μεν, τάχα μου δεν παραχωρείς, αλλά και δεν διεκδικείς τίποτε... Δεν παραχωρείς τίποτε; Παραχωρείς!

    Τι παραχωρείς στην τρόικα; Παραχωρείς, κατά το Α140 του Θουκυδίδη, το ότι δεν διεκδικείς! Κι όχι βέβαια το μπουρδιστάν, που ψελλίζουν οι υπομείονες δικομματικοί, ότι ζητούμε «επιμήκυνση» για άλλα τρεις χιλιάδες χρόνια, αλλά ξεπούλημα τώρα... Διεκδίκηση και «διαπραγματευόμαστε σκληρά», σημαίνει ότι ισοσθενής, ισοτελής, ισόκυρη είναι και η απαίτησή μου, απέναντι στη δική σου: δάνειον έναντι γερμανικού αναγκαστικού δανείου! Σου χρωστάω τώρα, μου χρωστάς, εσύ Γερμαναρά και γερμανοτροϊκανέ, εσύ πρώτος! Εσύ, μετα-ναζιστή Γερμαναρά, πρώτος και χειρότερος! Εμείς πεθαίνουμε τώρα από την πείνα, σαράντα χιλιάδες νηπίων μας λιμοκτονούν κι εσείς αλείφεστε με ευρώες σάρκες των παιδιών μας.

    Αυτό λέγεται «διαπραγματευόμαστε σκληρά»; «Ανθρωπιστική καταστροφή» της Ελλάδας, τώρα, κι απ' την άλλη δώστε κι άλλα, ξεπουλήστε τα πάντα! Ενα σου και ένα μου, όμως, λέει ο Θουκυδίδης (αυτά, προς το ανεπιξέστως σώφρον-αρτίφρον ΕΛΙΑΜΕΠ), διότι, αν υποχωρήσεις σε κάτι, που το κεχεσμένον σου το θεωρεί «βραχύ» (εε, σώφρον είναι να τους χαρίσουμε τα λιμάνια και τ' ακρογιάλια), ναι, «ει ξυγχωρήσετε»-υποχωρήσετε εσείς ως αρτίφρονες κεχεσμένοι, τότε, «και άλλο τι μείζον», ναι, μείζον «ευθύς επιταχθήσεσθε»! Ευθύς! Θα σας γαυγίσουν τα ευρωπαϊκά αφεντικά σας! «Ευθύς», δώστε κι άλλο «μείζον». Γιατί; «...ως φόβω και τούτο υπακούσαντες»... Ως κεχεσμένοι, για να κρύψετε κάτω απ' το χαλί της τρόικας τα... συμπεφαγωμένα.

    Ναι, ρε υπομείονες της δικομματικής κυνοπραξίας: αν κάποτε, ίσως, η θεοείκελος Ελένη Αρβελέρ σάς μάθει τα ανταρτοπαρμένα ελληνικά της, τότε θα το νιώσετε, πως ο κιοτής, «ο φυγών τον κίνδυνον, του υποστάντος μεμπτότερος».

    «Ηταν η γλώσσα μας παλιά...

    ...του λυτρωμού λαλιά...

    ...Κι είπαν τις λέξεις της σπαθιά αστραφτερά»

    (Ελένη Αρβελέρ, «Το λάλον ύδωρ»)

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Πολιτική της έντυπης έκδοσης
Τρόικα
Δέσμιοι της τρόικας μέχρι το 2047!
Κρυφτούλι με την τρόικα
Συνεντεύξεις
Ούτε επανάσταση ούτε εναλλαγή. Κράτος θα γίνουμε
«Οι Ευρωπαίοι πολιτικοί απέτυχαν παταγωδώς»
Αναλύσεις
Οι εκλεκτικές συγγένειες Σαμαρά- Μέρκελ
Αντιμνημονιακό μέτωπο σε όλη την Ελλάδα
Το Κυπριακό μπορεί να περιμένει;
Κυβέρνηση
Τον έστειλε στον... Μάιο
Κρατικός προϋπολογισμός
Συν 1.600 ευρώ η λυπητερή για κάθε οικογένεια
Τοπική Αυτοδιοίκηση
Ονόματα και συμμαχίες που παίζουν για δήμους - περιφέρειες
Στις κάλπες χωρίς αλλαγές στο νόμο
ΣΥΡΙΖΑ
Ο ευρωπαϊκός Δεκέμβρης του Τσίπρα
Ανεξάρτητοι Έλληνες
«Αυτοί που με απειλούν δεν είναι ανώνυμοι»
ΔΗΜΑΡ
ΔΗΜΑΡ: αναζητώντας πυξίδα και στρατηγική
Κύπρος
Σπάει ο πάγος στη νεκρή ζώνη
Δικαστικό ρεπορτάζ
Χρυσή Αυγή: ακόμη τρεις βουλευτές στη Δικαιοσύνη