Έντυπη Έκδοση

Τέχνες & Πολιτισμός

Μεθοριακά

  • Γιορταστικό, ξεκαρδιστικό...

    Μαζεύω τα πρώτα χειμωνιάτικα λεμόνια. Δοκιμάζω μανταρινάκι. Ξινούτσικο αλλά αρωματικό, με μυρωδιά που με βάζει από την... πίσω πόρτα στα Χριστούγεννα! Ομορφα που είναι εδώ, στο όριο ανάμεσα σε πόλη και χωριό, σε μια απλωταριά που κυλιέται στη λάσπη Νοέμβρη καιρό, αλλού χέρσα, αλλού σπαρμένη! Ο τόπος βιώνει το παρόν με αντοχή και νωχέλεια.

    Τίποτε δεν αλλάζει, μόνο άνθρωποι περνούν και φεύγουν, όλο φεύγουν για το... κοιμητήριο. Κανείς καινούργιος δεν έρχεται, κάτι αλλοδαποί που πέρασαν, εγκατέλειψαν τα παλιά σπιτάκια στα εξοχικά. Μένουν λίγοι που μαζεύονται στις εκκλησιές τις Κυριακές, στις κηδείες και στα μνημόσυνα. Μ' αρέσουν οι Κυριακές στα εκκλησάκια, σηματοδοτούν «πόλη» οι συνάξεις, ποικίλες και λιτές, βουτηγμένες σε αντιθέσεις.

    Τα πανωφόρια των πιστών μια κραυγαλέα φτήνια απέναντι το χρυσοποίκιλτο των εικόνων, το πορφυρό των απλαδιών, των μανουαλιών, το χρυσοκέντι αμφίων, μ' αρέσει κι η προσήλωση στο τελετουργικό, το βου-γα-δε-ζί των ψαλτάδων, η ουρά για το αντίδωρο και πιο πολύ ο μέτριος καφές μετά το «δι' ευχών» που απολαμβάνω στο κιόσκι μερίμνη της καλής μου φιλενάδας.

    Μου αρέσει η συνάντηση πληβείων και χλιδής, αυτό το βυζαντινώ τω τρόπω συναπάντημα... Μ' αρέσει...το «Πάντων ημών μνησθείη Κύριος ο Θεός...» και το «πλούσιοι επτώχευσαν και επείνασαν...», τόσο επίκαιρο στον καιρό μας...

    Ολα μ' αρέσουν! Η αμεριμνησία στοχασμών... η ανακατωσούρα που κουμαντάρει το βίο μου τα τελευταία χρόνια, τα άλματα στο χρόνο και τις μνήμες που σερβίρονται στην ερημία και με κάνουν να ξεκαρδίζομαι αναλογιζόμενη τους δρόμους που περπάτησα άλλοτε καπελωμένη μέχρι τ' αυτιά, άλλοτε αναμαλλιασμένη, τις περισσότερες φορές με αγωνία ότι δεν έχει τέλος το πέρα-δώθε, που γίνεται δώθε-κείθε και φτάνει ίσαμε το τήδε κακείσε... με όλα τα συμπαρομαρτούντα.

    Την εβδομάδα που πέρασε έφτασε κι η Σαρδήνια Κλεοπάτρα στα μέρη μας, φουριόζα και απαιτητική! Το κλέος της διέκρινα από τη βιασύνη των νερών, το αστραπόβροντο που έπεσε στη διάρκεια τριών νυχτών, λες κι ήθελε να φωτίσει το σκότος! Παραφύλαγα την έφοδό της στην αυλή, τα περιβολάκια, τα λιοστάσια, τους δασωμένους λόφους... Την προανήγγειλαν αέρηδες απροσδιόριστων προσανατολισμών...

    Σαν παραίσθηση εισέπραξα το βουητό της γύρω απ' το σπίτι, σαν dirty dance τις φούρλες των πλατανόφυλλων, σαν «σημείο» την απελπισία των οικόσιτων που λούφαξαν σε καταπακτές... Ωραία ήταν ως Αιγυπτία, ως ανατολίτισσα, ως Αφρικάνα, λυγερή κι ορμητική. Κι εκεί ανάμεσα στα τρία μερόνυχτα προετοιμάστηκα για τις γιορτές του ωραίου ελληνικού Νοέμβρη...

    Πόσο μ' αρέσουν οι χειμωνιάτικες γιορτές!!! Του Αϊ-Φιλίππου που «στο χωράφι απόκρευε» και της Παναγιάς της Μεσοσπορίτισσας. «Εις το μέσον της σποράς» των εαρινών σιτηρών η γιορτή της -κυριολεκτικά-, που τα παλιά χρόνια ξεκινούσε αρχές Νοέμβρη και τελείωνε την πρώτη εβδομάδα του Δεκέμβρη. Στάρια, βρόμες, κριθάρια σπέρνονταν στα ωραία μας χώματα. Τα υπόλοιπα αναλάμβανε η φύση, μέχρι την ώρα του θερισμού... Από εκείνες τις κανονικότητες έμειναν μόνο σηματοδοτήσεις... Γύρω μου δεν σπέρνονται σιτηρά, μόνο στα ορεινά λίγοι παράγουν το στάρι και το αλεύρι για τον άρτον... τον επιούσιο.

    Οι γειτόνισσες φτιάχνουν ζυμωτό ψωμί με προζύμι. Η συνταγή θέλει δυο μέρη αλεύρι μαλακό κι ένα μέρος σκληρό... Οσες φορές επιχείρησα να ζυμώσω, απέτυχα! Εγκατέλειψα λυπημένη για την αδεξιότητά μου, παρηγορούμενη από το δόγμα: «Δεν κάνουν όλοι για όλα... ο καθείς κι ο ρόλος του».

    Σοφή η κουβέντα για κάθε περίσταση. Εγώ δεν κάνω για ζύμωμα, ούτε για ν' αναπιάσω προζύμι, ο τάδε δεν κάνει για πρωθυπουργός, ο άλλος δεν κάνει για αρχηγός! Εγώ κάνω και παρακάνω για τα οικιακά του αγροτόσπιτού μου ως κόρη καλής οικογενείας.

    Εστρωσα χαλιά, τύλιξα το σπίτι με... σελοφάν, εκεί τυλίχτηκα κι εγώ. Σαν γάτοι αλαφροΐσκιωτοι περπατούμε στα απλάδια, με βήματα που δεν ακούγονται, σαν να κατοικούν στο σπίτι φαντάσματα, όντα σιωπής και περίσκεψης...

    Σε αυτή τη σιωπή των απλαδιών λύνω τη σύγχυση. Και είμαι πανέτοιμη και γι' άλλα περάσματα λοιμών, λιμών, σεισμών, καταποντισμών, κυκλώνων... Πέρασε η Κλεοπάτρα, περνάει διαρκώς και ο Αντώνιος πάνω μας, προσώρας βαστάμε ακόμα...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Μουσική
Οι Beatles ξανά στον αέρα
Μουσική
Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου
26ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού κινηματογράφου
Σινεμά
Σινεμα
Πήγα Cinema
Εικαστικά
Εικαστικά
Θέατρο
Θέατρο
Αφιέρωμα
Ο μαέστρος με τα γυμνά χέρια
Εκθέσεις
Αχ, Βαλεντίνα...
Εθνική Λυρική Σκηνή
Τρία τυχερά γουρουνάκια