Έντυπη Έκδοση

Τέχνες & Πολιτισμός

Σημείο συνάντησης με τον Βασίλη Κ. Καλαμαρά

  • Ο δικός μας ψυχρός πόλεμος

    ΤΙΣ ΠΑΡΑΜΟΝΕΣ των μεγάλων πολιτικών αλλαγών ο φόβος και ο τρόμος επινοούνται για να φοβίσουν και να τρομοκρατήσουν τους πολίτες ψηφοφόρους. Σε αυτή τη συγκυρία, βρίσκεται προ των πυλών της εξουσίας ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος σε καθημερινή βάση στοχοποιείται από τα (πάλαι ποτέ κραταιά) μέσα ενημέρωσης, τα οποία θέλουν να στιλβώσουν το σαράκι που τρώει εκ των ένδον τα παλιά τους έπιπλα με επιχρίσματα βασιλικότερα του βασιλέως. Ομως είναι επιχρίσματα. Από μέσα το μικρόβιο της παρακμής έχει ήδη εκπονήσει το «κοινωφελές» έργο του.

    Οσες ενστάσεις -πολιτικές και ιδεολογικές- και αν διατυπώσεις για το κόμμα τής αξιωματικής αντιπολίτευσης, δεν μπορείς να καταλάβεις πώς προέκυψε η πρωτοσέλιδη εκ νέου επινόηση ενός άτυπου Ψυχρού Πολέμου, με τη φιγούρα τού Στάλιν να επικρέμαται υπεράνω των κεφαλών μας ως μορμολύκειο. Τα μορμολύκεια είναι μορμολύκεια και αυτή είναι η χρήση τους. Χρησιμοποιούνται ως απειλή, δεν είναι η απειλή αυτοπροσώπως.

    Δεν θα επικεντρώσω το σχόλιο στις ρήσεις τού Πέτρου Τατσόπουλου, ούτε θα σχολιάσω τα ενδοκομματικά πυρά που δέχθηκε. Οταν βρίσκεσαι σε πόλεμο για την εξουσία, δεν περισσεύει κανένας/καμία.

    Κάποτε, όταν είχε έρθει η ώρα τού Ανδρέα Παπανδρέου, διαδιδόταν έντονα ότι «ο Ανδρέας θα μας πάρει τα σπίτια». Τώρα, που μας τα παίρνουν με το έτσι θέλω η δυαρχία και οι ξένοι τοκογλύφοι που την έχουν υπό την προστασία τους, δεν ζει ο Ανδρέας. Και προφανώς είναι ανιστόρητοι όσοι διατείνονται ότι το ΠΑΣΟΚ φταίει για όλα τα παρελθόντα στραβά και ανάποδα του κοινοβουλευτικού μας συστήματος.

    Ορθά μίλησε πριν από καιρό ο Πέτρος Τατσόπουλος, όταν ζήτησε από το κόμμα του ούτε να δαιμονοποιήσει ούτε να αγιοποιήσει τον Ανδρέα Παπανδρέου. Σε αυτόν χρωστάμε την ίδρυση του κοινωνικού κράτους, ξεκαθάρισε.

    Ο Πέτρος Τατσόπουλος καταλαβαίνει πολύ καλά προς τα πού οδεύει το πολιτικό παιχνίδι. Σε αντίθεση με το «βιαστικό» αρχηγό τής αξιωματικής αντιπολίτευσης Αλέξη Τσίπρα. Ο συγγραφέας-«γελωτοποιός» είναι παλιός στο παιχνίδι και γνωρίζει άριστα πώς παίζεται το παιχνίδι του ώριμου φρούτου.

    Οταν υπερασπίζεται -παρά την κοινή αντίληψη περί της έννοιας του δικαίου- τη Διβάνη ή τον Χαντζόπουλο (ή υιοθετώντας το «Είμαστε όλοι χρυσαυγίτες»), στην ουσία υπερασπίζεται το σινάφι του. Από την πλευρά τους, τα κομματικά στελέχη υπερασπίζονται το δικό τους σινάφι, έχοντας στο πίσω μέρος τού μυαλού τους τον υπουργικό θώκο. Ισως γι' αυτό εμφανίζονται «σταλινικότεροι» του Στάλιν, θέλοντας να γίνουν αρεστοί στο σκληρό κομματικό πυρήνα.

    Ο Τατσόπουλος παίζει σ' ένα νέο γι' αυτόν γήπεδο, με το αίσθημα του «επιτίμου». Υποστηρίζει τη γνώμη του ιδιοσυγκρασιακά, γιατί δεν έχει τίποτα να χάσει. Εκτός και αν ξέμεινε από λογοτεχνικές ιδέες και θέλει να γίνει υπουργός. Ε, τότε πρέπει να μαζευτεί...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Μουσική
Οι Beatles ξανά στον αέρα
Μουσική
Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου
26ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού κινηματογράφου
Σινεμά
Σινεμα
Πήγα Cinema
Εικαστικά
Εικαστικά
Θέατρο
Θέατρο
Αφιέρωμα
Ο μαέστρος με τα γυμνά χέρια
Εκθέσεις
Αχ, Βαλεντίνα...
Εθνική Λυρική Σκηνή
Τρία τυχερά γουρουνάκια