Έντυπη Έκδοση

«Τολμήστε ενάντια στους πολλούς»

«Σεξ και ναρκωτικά και ροκ εν ρολ» ήταν ο χαρακτηρισμός που για πολλά χρόνια συνόδευε τη Σάρα Λούκας, το «κακό κορίτσι» της βρετανικής εικαστικής σκηνής που τη δεκαετία του '80 τάραξε τα νερά με πρωτοποριακά έργα, «αυθάδεις» φωτογραφίσεις και προκλητικές δηλώσεις.

SARAH LUCAS, 2009 (PHOTOGRAPH ΒΥ JULIAN SIMMONS, COURTESY SADIE COLES HQ) SARAH LUCAS, 2009 (PHOTOGRAPH ΒΥ JULIAN SIMMONS, COURTESY SADIE COLES HQ) Η ίδια σήμερα, στα 47 της, φαίνεται πως έχει ηρεμήσει. «Τα χτυπήματα του τύπου με στρίμωξαν στα σχοινιά του ρινγκ», μας λέει χαρακτηριστικά. «Εφτασα στα άκρα, αλλά πάντα υπάρχει και κάτι λίγο πιο πέρα».

Προτιμάει, πλέον, τη θαλπωρή του σπιτιού και το καταφύγιο που προσφέρει η φύση. Εκεί, άλλωστε, εμπνεύστηκε τα γλυπτά της σειράς «Nud» που θα δούμε στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, από τις 12 Μαΐου. Τα έχουν περιγράψει σαν ομφάλιο λώρο που τυλίγεται ή σαν ερωτικές συνευρέσεις. «Τον τελευταίο καιρό ζω στην εξοχή και παρατηρώ τα δέντρα και τα λουλούδια. Η φύση είναι γεμάτη ερωτισμό και ο πραγματικός χρόνος είναι το σεξ, η μέρα και η νύχτα, οι εποχές, ο κύκλος της ζωής», λέει η Λούκας.

«Υπερβαίνω τον εαυτό μου»

- Ποσο αυτοβιογραφική είναι η δουλειά σας;

«Συμπτωματικά αυτοβιογραφική. Δεν κάνω κάτι για να με αναγνωρίζουν στο σουπερμάρκετ. Ούτε για να εξομολογούμαι τις αμαρτίες μου. Στη διάρκεια της δημιουργίας υπερβαίνω τον εαυτό μου και τη ζωή μου. Αναζητώ κάτι πιο ιδεαλιστικό».

- Γιατί πειραματίζεστε διαρκώς με τα υλικά;

«Είμαι σαν παιδί που βαριέται και ψάχνει κάτι για να διασκεδάσει. Η ομορφιά βρίσκεται σε όλα αυτά τα άχρηστα πράγματα που υπάρχουν γύρω μας. Μένω πολλές ώρες στο σπίτι. Μου αρέσουν οι κούπες και τα τηγάνια μου, νιώθω στοργή για τα γλυπτά μου. Είναι πράγματα που έχουν ζωή και μου κρατούν συντροφιά».

- Ποια στοιχεία έχουν διαμορφώσει τον εικαστικό σας κόσμο;

«Από παιδί στο σχολείο κάρφωνα το βλέμμα μου σε μια εικόνα ενός μεγάλου αφαιρετικού μακαρονιού. Ακόμα με ακολουθεί... Στο κολέγιο άρχισα να έρχομαι σε επαφή με τη σύγχρονη τέχνη, των Μπάρι Φλάναγκαν, Τόνι Κράγκ κ.ά. Μου άρεσε ο Γιόζεφ Μπόις. Τότε με ενδιέφερε ο Τζεφ Κουνς, αλλά και ο Αντί Γουόρχολ και παράλληλα ο φεμινισμός, κυρίως μέσα από τα βιβλία αλλά και από καλλιτέχνες όπως η Μπάρμπαρα Κρούγκερ που είχαν πολιτική σκέψη. Ομως έχω επιλέξει πια τον μοναχικό δρόμο. Δεν ακολουθώ την πεπατημένη στον χώρο της τέχνης. Θέλω να έχω μια φρέσκια ματιά. Μου αρέσει η φύση, το φολκλόρ και η αρχαία τέχνη».

- Η ροκ μουσική εξακολουθεί να σας αρέσει;

«Μου αρέσει η μουσική. Η ροκ, η φολκ και η παραδοσιακή. Μερικές φορές ακούω ένα κομμάτι και αναρωτιέμαι από πού προέρχεται αυτή η ιδέα ή σκέφτομαι ότι υπάρχει Θεός. Η μουσική συνδέεται με τη φύση και τη λίμπιντο».

- Οταν κάνετε ένα έργο, πόσο υπολογίζετε στην άποψη των άλλων;

«Θέλω τα πράγματα που κάνω να έχουν αποτέλεσμα. Εάν δεν έχουν επίδραση σε μένα, δεν θα επηρεάσουν και τους άλλους. Ομως δεν περιμένω να βλέπουν όλοι με τον δικό μου τρόπο. Ακόμα και η αντίθετη άποψη έχει αξία. Οι Αγγλοι πιστεύουν ότι όσο πιο αποκαλυπτικό τόσο πιο επιτυχημένο είναι ένα έργο. Ενώ όσα έργα δεν προκαλούν πολεμική τα προσπερνούν. Νομίζω ότι είναι σημαντικό να υποστηρίζεις την άποψή σου, κόντρα στην πλειοψηφία».

Το «σιδερωμένο» Λονδίνο

- Γιατί ήταν ξεχωριστή η βρετανική εικαστική γενιά της δεκαετίας του '80; Σήμερα, τι σας συνδέει με τους ομότεχνούς σας;

«Νομίζω πως αυτό που συνέβη τότε δεν συμβαίνει τόσο συχνά. Και φαίνεται πως πάει μαζί με την πλήρη αναγέννηση του Λονδίνου. Μια ομάδα πραγματικά πολύ διαφορετικών ανθρώπων, νέων, που δεν γνώριζαν πολλά για τον κόσμο, ένωσαν τις δυνάμεις τους με πολλή ενέργεια και συνέβη κάτι σαν έκρηξη. Δεν ξέρω αν είχε να κάνει με το μεταβαλλόμενο πρόσωπο της Βρετανίας ή ήταν άπλώς μια σύμπτωση. Σήμερα κρατάμε επαφή, αλλά δεν πάνε όλοι και στο ίδιο μπαρ κάθε βράδυ. Πολλοί ζουν σε κάποιο αγροτικό, ειδυλλιακό μέρος, ή στο εξωτερικό. Εν τω μεταξύ το Λονδίνο γίνεται όλο και πιο "σιδερωμένο" και μετατρέπεται σε μουσείο, όπως το Παρίσι».

- Υπάρχει κάτι τόσο εκρηκτικό στη σημερινή εικαστική σκηνή, που θα μπορούσε ακόμα και να σας σοκάρει;

«Φαντάζομαι πως υπάρχει, αν και δεν παρακολουθώ πια τόσο τις εξελίξεις. Πάντως, εκπλήσσομαι πάντα βλέποντας πως ο κόσμος βρίσκει σοκαριστική την τέχνη την στιγμή που η τηλεόραση μας δείχνει συστηματικά αγριότητες. Πολλά από αυτά που βλέπουμε προέρχονται από την πραγματική ζωή, κι όμως οι άνθρωποι τα καταναλώνουν με την πίτσα τους και τη διαιτητική κόκα κόλα τους. Είναι σαν να είναι ΟΚ στην τηλεόραση επειδή δεν είναι αλήθεια. Και στην τέχνη δεν είναι ΟΚ γιατί είναι αλήθεια;». *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Εικαστικά
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Συνέντευξη: Σκάρλετ Γιόχανσον
Η Σκάρλετ πήρε τ' όπλο της
Διεθνές Φεστιβάλ Ομοφυλοφιλικού Κινηματογράφου
Και τα ομώνυμα έλκονται
Κινηματογράφος
Ακατάλληλη δι' ανηλίκους
Συνέντευξη: Στέλλα Γαδέδη
Η «Μόνα Λίζα» στο λαϊκό
Διασκέδαση
Παρνασσός on the rocks
Θέατρο
Εγινε παρεξήγηση
Συνέντευξη: Αντζελίκ Κιτζό
«Η απληστία σκοτώνει τον κόσμο σας»
Συνέντευξη: Socrates
Οι Socrates βρήκαν τον εαυτό τους
Μουσική
Μια σιωπηλή παράσταση
Αρχιτεκτονική
Οι Ισπανοί τα κατάφεραν
Ρεπορτάζ
Μουσεία σε χειμερία νάρκη
Συνέντευξη: Σάρα Λούκας
«Τολμήστε ενάντια στους πολλούς»
Βιβλίο
Πώς η μουσική έγινε βιομηχανία
Κουρσάροι με το νόμο
Νομισματικό Μουσείο
Θησαυρέ μου!
Συνέντευξη: Πάνος Καρνέζης
Ανάμεσα σε δύο χώρες
Γκράφικ νόβελ
Από το κόμμα στο κόμικ