Έντυπη Έκδοση

Η μικρή Βασιλεία στο Φάληρο

Η φετινή 15η ArtAthina, στο Tae Kwon Do στο Δέλτα Φαλήρου, με τη γεωμετρική κατανομή του χώρου των γκαλερί στο κλειστό γήπεδο, είχε κάτι, σε μικρογραφία, της φουάρ της Βασιλείας. Από ψηλά και με απόσταση.

Εργο της Kara Walker από την έκθεση «Υμνος στη σκιά» Εργο της Kara Walker από την έκθεση «Υμνος στη σκιά» Θαυμάσια οργανωμένη, καλά τακτοποιημένη, μικρή και συμπαθητική, με το προνόμιο της καλή γειτνίασης με τα σκαριά της Μαρίνας Φαλήρου και μ' ένα μπαλκόνι με καλή αύρα. Ηλικιακά, είχε φρέσκο αέρα, για πρώτη ίσως φορά· οι 30 τόσες ξένες γκαλερί ανήκουν, αποκλειστικά, στη γενιά των νέων χώρων της τέχνης, ενώ οι 31 ελληνικές δεν προσποιούνται ότι είναι κάτι άλλο από εκείνο που γνωρίζουμε, εκθέτοντας νέους καλλιτέχνες. Ισως να μας έφυγε και η έπαρση μιας κακής ποιότητας «κοντεμποριάς», από τα μαλλιά τραβηγμένης, ίσως και η ετεροχρονισμένη είσοδος μιας μόδας, όπως τη λανσάρισε διεθνώς ο Saatchi πριν από πέντε χρόνια, να έστρεψε το ενδιαφέρον στο σχέδιο και τη ζωγραφική. (Τώρα που επιστρέφει διεθνώς το απστρέ να δούμε τι θα κάνουμε.)

Ισως είναι απλά και η ωριμότητα να μην παρουσιάζει κανείς πολλά βίντεο στον ευρείας κατανάλωσης εμπορικό χώρο, όπως θέλει, και έχει προορισμό, μια φουάρ.

Ως ποιότητα χώρων και οργάνωσης, οι γκαλερί παίρνουν άριστα. Ως περιεχόμενο, δεν θα έλεγα ότι είχε ενδιαφέρον, με τη λογική ωστόσο ότι ούτε η φουάρ της Κολονίας κρύβει εκπλήξεις. Αυτή είναι η τέχνη διεθνώς, έτσι εκφράζεται και ουδείς μπορεί να περιμένει περισσότερα. Η οικειότητα, ωστόσο, που διαθέτει το έργο τέχνης αυτή τη στιγμή και ως αντικείμενο που προορίζεται για τον προσωπικό χώρο των ανθρώπων, δίχως να τρομάζει, και ως χρηματικό ποσόν στο οποίο αντιστοιχεί, κάνει τα πράγματα πιο βατά.

Εκείνο που μου άρεσε επίσης είναι η απουσία των παράλληλων εκθέσεων-γεγονότων, μέσα στον ίδιο χώρο, πράγμα που έκανε τα πράγματα λίγο επαρχιακά (είμαστε αυτό, αλλά είμαστε και το άλλο). Γιατί, μπορεί η Βασιλεία να εγκαινίασε το είδος της παράλληλης έκθεσης-καλλιτεχνικού γεγονότος (διαθέτει και περίπου 20.000 τετραγωνικά εκθεσιακό χώρο), ενώ οι μεγαλύτεροι οίκοι-γκαλερί του κόσμου παρουσιάζουν έργα-stars, εμείς εδώ όμως είμαστε μια μικρή αγορά της τέχνης και τα γεγονότα αιχμής βρίσκονται σε άλλους χώρους και καλώς κάνουν. Θα αρκούσε η γεύση από την έκθεση performance που γίνεται στο Bios, στον επάνω όροφο του κλειστού γηπέδου και ένα-δύο βίντεο από την έκθεση «Υμνος στη σκιά» και την έκθεση στο ΔΕΣΤΕ. (Ως πληθωρικοί, ωστόσο, βάλαμε το Μουσείο Φωτογραφίας της Θεσσαλονίκης να οργανώσει μια μικρή έκθεση που θύμιζε αποκόλληση-επικόλληση και δεν προσέφερε στους δημιουργούς.)

Η Nathalie Djurberg συμμετέχει μ' αυτό το έργο στον «Υμνο στη σκιά» Η Nathalie Djurberg συμμετέχει μ' αυτό το έργο στον «Υμνο στη σκιά» Στην καλή συνέχεια και συνέπεια, η παρουσίαση όλων ή σχεδόν όλων των φορέων με μικρά σταντ, κοντά στο καφενείο-αναγνωστήριο-τόπο ανακοινώσεων που δίνει τον τόνο της συνάντησης και επικοινωνίας των ανθρώπων που λίγο ή πολύ έχουν κοινά να μοιραστούν. Με τις καλύτερες εντυπώσεις, λοιπόν, από την όλη οργάνωση.

Το φιλμ στα

καλύτερά του

Εξαιρετική η έκθεση «Υμνος στη σκιά» και ως περιεχόμενο και ως πρωτοβουλία περιοδεύουσας ευρωπαϊκής έκθεσης που οφείλει τον τίτλο της στην ομότιτλη διάλεξη του William Kentridge (Σικάγο, 2001), δάνειο του εικαστικού καλλιτέχνη από τον Ιάπωνα μυθιστοριογράφο Junichiro Tanizaki (1935).

Ο επιμελητής Paolo Colombo χρησιμοποιεί ως αφετηρία το θέατρο Σκιών, τον ήρωα Καραγκιόζη στον οποίο γίνεται μια ευρύτατη αναφορά με έντυπο συλλεκτικό υλικό και φιλμ. Παράλληλα, η συμμετοχή εικαστικών καλλιτεχνών από τον έξοχο Νοτιοαφρικανό Kentridge έως την Αφροαμερικανίδα Kara Walker, που η δουλειά τους αναφέρεται στη μαύρη φιγούρα στο λευκό, ακόμη και στην τρισδιάστατη φόρμα και κυρίως κινηματογραφιστών (η έκθεση είναι μια μοναδική φιλμογραφία που χρειάζεται χρόνο για να τη δει κανείς), όπως του Haluk Akakce και της Nathalie Djurberg. Κυρίως, όμως, αυτό που κάνει την έκθεση πολύτιμη είναι τα φιλμ της πρωτοπόρου κινηματογραφίστριας του προηγούμενου αιώνα, της Βερολινέζας Lotte Reiniger, που πρώτη δημιούργησε φιλμ σκιαγραφιών και του Μοσχοβίτη Ladistas Starewich, κορυφαίου δασκάλου του stop-motion, πάντα του 20ού αιώνα, ο οποίος σχεδίαζε και κατασκεύαζε ο ίδιος τις μαριονέτες οι οποίες κινούνται ταυτόχρονα, στα παραμύθια που έχουν καταγωγή τη λαϊκή παράδοση.

Η έκθεση από τη φύση της ανήκει στο είδος της κινούμενης εικόνας και στον χώρο του βίντεο ή της ταινίας μικρού μήκους. Η σχέση βέβαια των παραστατικών τεχνών σε διάλογο και αντιπαράθεση ευνοεί προϋποθέτοντας μια καλή θέαση στον σκοτεινό θάλαμο και τα διαλείμματα στα επιτοίχια, όπως τα λεπτά, ευαίσθητα σχέδια-αναπνοές της Χριστιάνας Σούλου που δεν αναφέρονται στη σκιά αλλά εντάσσονται φυσικά στην έκθεση.

ΥΓ.: Μην επισκεφτείτε βιαστικά το Μουσείο Μπενάκη. Οι ταινίες είναι πολλές και έχουν εξαιρετικό ενδιαφέρον.

ΥΓ. 2: Η έκθεση στο νέο Μουσείο Μπενάκη, πέραν του ρόλου της ως παράλληλου γεγονότος της ArtAthina, συμμετέχει οργανωτικά και στο Φεστιβάλ Αθηνών. *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Εικαστικά
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
62ο Φεστιβάλ των Κανών
Δαγκωτό στο ελληνικό σινεμά
Παραμύθια και Ιστορία
Η Ιπέρ το έδωσε στον Χάνεκε
Art Athina
Η μικρή Βασιλεία στο Φάληρο
Αλέξανδρος Αργυρίου
Κριτικός αλλά και μάρτυρας της λογοτεχνίας
Αρχιτεκτονική
Το δίδαγμα του πέτρινου τοίχου
Θέατρο
Το βαθύ κράτος και η Αναγνωστάκη
Κώστας Σφήκας
Ο ποιητής της κινηματογραφικής αλληγορίας
Μουσείο της Χαιρώνειας
Το μικρό μουσείο στο λιβάδι
Τηλεόραση
Γέλιο χωρίς σύνορα
Παπαγαλάκια, βαρβαρότητες, δημοσκοπήσεις