Έντυπη Έκδοση

Παραμύθια και Ιστορία

«Θα μπορούσα να κάνω αγωγή στον Μπους και στον Τσέινι για κοπιάρισμα, χωρίς την άδειά μου, της ταινίας μου «Μπραζίλ»», ανέφερε ο σκηνοθέτης Τέρι Γκίλιαμ μετά την προβολή, εκτός συναγωνισμού, της ταινίας του «The Imaginarium of Doctor Parnassus». «Η κωμωδία παραμένει ο καλύτερος τρόπος διαμαρτυρίας», πρόσθεσε ο δημιουργός των «12 πίθηκων», που εμφανίστηκε με γενειάδα και λουλουδάτο πουκάμισο. «Προσπάθησα να κρατήσω μια απόσταση από τους Μόντι Πάιθον, αλλά εξακολουθώ να αγαπώ αυτή τη μορφή παιδαριώδους χιούμορ.

Οι άνθρωποι θέλουν την τέχνη να είναι σοβαρή. Τα παιδιά δυσκολεύονται λιγότερο να καταλάβουν τις ταινίες μου».

Ακριβώς, η ταινία του είναι ένα παιδικό παραμύθι, φτιαγμένο, όμως, για τους μεγάλους. Σ' ένα σύγχρονο Λονδίνο, που μοιάζει περισσότερο μ' εκείνο του Ντίκενς, φτάνει ο δρ Parnassus (Κρίστοφερ Πλάμερ) με το παράξενο τσίρκο του. Ανθρωπος αθάνατος, έχοντας κερδίσει σε στοίχημα τον Διάβολο (ένας απολαυστικός Τομ Γουέιτς), τώρα πρέπει να κάνει κάτι ακόμη πιο δύσκολο: να προσφέρει στο διάβολο τις ψυχές πέντε ανθρώπων για να σώσει την κόρη του. Ο Γκίλιαμ έφτιαξε μια απολαυστική ταινία, συνδυάζοντας τη φαντασία και τη φαντασμαγορία των ταινιών του Μελιές με το χιούμορ και τα παράλογα στοιχεία που συναντάμε στις κωμωδίες των Μόντι Πάιθον. Ταυτόχρονα, συνδύασε με τρόπο έξυπνο το ρόλο του Χιθ Λέτζερ, που πέθανε πριν τελειώσει η ταινία, με σκηνές που ερμηνεύουν τρεις άλλοι ηθοποιοί (Τζόνι Ντεπ, Τζουντ Λο, Κόλιν Φάρελ).

Καλύτερη από τις υπόλοιπες ταινίες του διαγωνιστικού ήταν η παλαιστινιακή «Ο χρόνος που απομένει» του Ελία Σουλεϊμάν. Παρακολουθεί την Ιστορία και την καταπιεστική πολιτική του Ισραήλ από το 1948 μέχρι τις μέρες μας, καταγράφοντας την απάνθρωπη μεταχείριση ενάμισι εκατομμυρίου Παλαιστινίων. Με σκηνές απλές, διανθισμένες συχνά με καταλυτικό χιούμορ, φέρνει στο νου τις κωμωδίες του βωβού σινεμά. Ο ίδιος ο Σουλεϊμάν ερμηνεύει τον εαυτό του, μ' ένα σοβαρό, κάπως θλιμμένο πρόσωπο, θυμίζοντας τον Μπάστερ Κίτον. Η ταινία «Πρόσωπο», γαλλική παραγωγή που σκηνοθέτησε ο Ταϊβανέζος Τσάι Μινγκ-Λιανγκ, είναι εμπνευσμένη από τους πίνακες στο Λούβρο κι αναφέρεται στην ιστορία της Σαλώμης. Ο Μινγκ-Λιανγκ στήνει έξοχες, ποιητικές εικόνες, εμπνευσμένες συχνά από τη γαλλική νουβέλ βαγκ, χρησιμοποιώντας ορισμένους από τους ηθοποιούς του Τριφό (Φανί Αρντάν, Ζαν Μορό και Ζαν-Πιερ Λεό).

Στην ταινία «Χάρτης των ήχων του Τόκιο» της Ισπανίδας Ιζαμπέλ Κοϊσέτ, όσο και στη γαλλική «Μπαίνοντας στο κενό» του Γκασπάρ Νοέ, σημαντικό ρόλο παίζει το Τόκιο. Στην πρώτη έχουμε τον έρωτα μιας εργάτριας σε ψαραγορά, ταυτόχρονα και εκτελέστριας δολοφόνου, για έναν Ισπανό που αναλαμβάνει να εκτελέσει. Στη δεύτερη, το Τόκιο χρησιμοποιείται για ένα ψυχικό ταξίδι, στο στιλ της «Οδύσσειας του Διαστήματος» του Κιούμπρικ. Ο ήρωας, «βαποράκι» και χρήστης, σκοτώνεται τυχαία από την αστυνομία κι η κάμερα τον παρακολουθεί υποκειμενικά (θυμίζοντας το φιλμ νουάρ «Η κυρία της λίμνης» του Ρόμπερτ Μοντγκόμερι), στη μετά θάνατον πορεία του να έρθει σ' επαφή με την αδερφή του.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Κινηματογράφος
Σχετικά θέματα: 62ο Φεστιβάλ των Κανών
Δαγκωτό στο ελληνικό σινεμά
Η Ιπέρ το έδωσε στον Χάνεκε
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
62ο Φεστιβάλ των Κανών
Δαγκωτό στο ελληνικό σινεμά
Παραμύθια και Ιστορία
Η Ιπέρ το έδωσε στον Χάνεκε
Art Athina
Η μικρή Βασιλεία στο Φάληρο
Αλέξανδρος Αργυρίου
Κριτικός αλλά και μάρτυρας της λογοτεχνίας
Αρχιτεκτονική
Το δίδαγμα του πέτρινου τοίχου
Θέατρο
Το βαθύ κράτος και η Αναγνωστάκη
Κώστας Σφήκας
Ο ποιητής της κινηματογραφικής αλληγορίας
Μουσείο της Χαιρώνειας
Το μικρό μουσείο στο λιβάδι
Τηλεόραση
Γέλιο χωρίς σύνορα
Παπαγαλάκια, βαρβαρότητες, δημοσκοπήσεις