Έντυπη Έκδοση

Γενέθλια με λάμψη

Το παλαιότερο κινηματογραφικό φεστιβάλ του κόσμου, που άνοιξε για πρώτη φορά τις πύλες του το 1932 ως Διεθνής Εκθεση της Τέχνης του Κινηματογράφου, συμπληρώνει αισίως τα 70 χρόνια του και το γιορτάζει αναλόγως στο νησάκι Λίντο. Σήμα κατατεθέν του το Χρυσό Λιοντάρι, αν και τα πρώτα χρόνια το βραβείο ονομαζόταν «Κύπελλο Μουσολίνι».

Η Σοφία Λόρεν απαστράπτουσα με το κύπελλο Βόλπι το 1958 Η Σοφία Λόρεν απαστράπτουσα με το κύπελλο Βόλπι το 1958 ΤΑ 70 ΤΟΥ ΧΡΟΝΙΑ γιορτάζει φέτος το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, αποτίνοντας φόρο τιμής στο δικό μας Θόδωρο Αγγελόπουλο, με την αφίσα του 70ού φεστιβάλ να είναι εμπνευσμένη από μια σκηνή από την ταινία του Ελληνα δημιουργού «Η αιωνιότητα και μια μέρα» και σχεδιασμένη από τον Σιμόνε Μάσι. Εβδομήντα χρόνια όπου παρουσιάστηκαν πολλά από τα μεγάλα αριστουργήματα του παγκόσμιου κινηματογράφου και αναδείχθηκαν άγνωστες στο δυτικό κοινό κινηματογραφίες: ιδιαίτερα από Ασία, Αφρική αλλά και Λατινική Αμερική.

Το μεγάλο αυτό διεθνές κινηματογραφικό φεστιβάλ άνοιξε πρώτη φορά τις πύλες του το 1932 (τα πρώτο στην ιστορία των φεστιβάλ), στην περίοδο δηλαδή της μεγάλης οικονομικής ύφεσης που ξεκίνησε το 1929 στις Ηνωμένες Πολιτείες και στη συνέχεια επεκτάθηκε και στην Ευρώπη. Περίοδο ταυτόχρονα του φασισμού στην Ιταλία.

Παρ' όλο που, ακόμη τότε, το μεγάλο κοινό και το μεγαλύτερο μέρος των ανθρώπων των γραμμάτων και των τεχνών θεωρούσαν τον κινηματογράφο κατώτερη τέχνη - περισσότερο ψυχαγωγία για τα πλήθη και για χρηματικό κέρδος - υπήρχε μια μικρή μειοψηφία που έβλεπε σ' αυτόν μιαν άλλη, εξίσου δυνατή και εκφραστική γλώσσα. Ανάμεσά τους και ο πρόεδρος της Μπιενάλε, κόμης Τζιουζέπε Βόλπι ντι Μιζουράτα, ο οποίος πλησίασε τον Λουτσιάνο ντε Φέο, διευθυντή τότε του Ινστιτούτου Κινηματογράφου της Ρώμης, για να του προτείνει να ξεκινήσουν ένα φεστιβάλ με τον τίτλο «Εκθεση Κινηματογραφικής Τέχνης» που θα αποτελούσε τμήμα της 18ης Μπιενάλε Τέχνης της Βενετίας.

Ως τόπος επελέγη το Λίντο, το μικρό νησί της Βενετίας απέναντι από το Σαν Μάρκο, και χώρος το ξενοδοχείο «Εξέλσιορ» -ένας από τους στόχους του φεστιβάλ ήταν να βοηθήσει και τον τουρισμό στην πόλη του Τιτσιάνο και του Βιβάλντι, που εξαιτίας της κρίσης είχε αρχίσει να ελαττώνεται σημαντικά. Το μουσολινικό κράτος έδωσε την ευχή του στη νέα εκδήλωση και πρώτος πρόεδρος και υπεύθυνος της επιλογής των ταινιών τού φεστιβάλ ανέλαβε ο Λουτσιάνο ντε Φέο.

Οι πρώτες προβολές έγιναν στη βεράντα του ξενοδοχείου, από τις 6 έως τις 21 Αυγούστου, με την ταινία του Ρούμπεν Μαμούλιαν «Δρ Τζέκιλ και κος Χάιντ» να κάνει έναρξη και με παρόντα διεθνή ονόματα του κινηματογράφου, αλλά και άλλους επίσημους καλεσμένους που κατέφθαναν με εντυπωσιακές τουαλέτες και σμόκιν για να παρακολουθήσουν την πρώτη στο είδος του τέτοια εκδήλωση -ανάμεσά τους ηθοποιοί όπως οι Γκρέτα Γκάρμπο, Κλαρκ Γκέιμπλ, Νόρμα Σίρερ, Τζέιμς Κάγκνεϊ, Λορέτα Γιανγκ και σκηνοθέτες όπως οι Ραούλ Γουόλς, Χάουορντ Χοκς, Ερνστ Λούμπιτς, Μορίς Τουρνέρ κ.ά.

Στο φεστιβάλ, που την πρώτη αυτή χρονιά δεν ήταν διαγωνιστικό, προβλήθηκαν ταινίες από τις καλύτερες της διεθνούς παραγωγής, που στη συνέχεια θα γίνουν κλασικές του είδους. Ανάμεσά τους και το «Νέα Υόρκη-Μαϊάμι» του Φρανκ Κάπρα, «Γκραντ Οτέλ» του Εντμουντ Γκούλτινγκ, «Η γη» του Αλεξάντερ Ντοβζένκο, «Α nous la liberte» του Ρενέ Κλερ, «Γυναίκες με στολή» της Λεονίντ Σαγκάν, «Φράνκενσταϊν» του Τζέιμς Γουέιλ, «Ο πρωταθλητής» του Κινγκ Βίντορ και άλλες.

Το φεστιβάλ, που διήρκεσε 15 μέρες, παρακολούθησαν 25.000 θεατές. Το δεύτερο φεστιβάλ μετατράπηκε σε διαγωνιστικό και διεξήχθη δύο χρόνια μετά, το 1934. Τα βραβεία δεν απένειμε κριτική επιτροπή αλλά ο πρόεδρος της Μπιενάλε, έχοντας συμβουλευτεί ειδικούς και μέλη του κοινού. Με το πρώτο βραβείο, το «Κύπελλο Μουσολίνι», να απονέμεται στο ντοκιμαντέρ «Ο άνθρωπος του Αράν» του Ρόμπερτ Φλάερτι.

Τελικά, ύστερα από την επιτυχία του φεστιβάλ, η εκδήλωση από το 1935 μετατράπηκε σε ετήσια, με πρόεδρο τον Οτάβιο Κρόζε, ενώ το βραβείο καλύτερης ερμηνείας ονομάστηκε «Κύπελλο Βόλπι». Το 1936 διορίστηκε, πρώτη φορά, διεθνής κριτική επιτροπή, ενώ το 1937 εγκαινιάστηκε το Μέγαρο του Φεστιβάλ, που έφτιαξε ο αρχιτέκτονας Λουίτζι Κουαλιάτα. Ο αριθμός των επιλεγμένων ταινιών άρχισε να αυξάνεται και το 1938 διοργανώθηκε και η πρώτη ρετροσπεκτίβα, αφιερωμένη στο γαλλικό σινεμά. Παρούσα στην τελετή και η Μάρλεν Ντίτριχ, που επέβαλε και το γκλάμορ των σταρ που από τότε αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα της Μόστρας του κινηματογράφου.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Φεστιβάλ
Φεστιβάλ Βενετίας
Αφιέρωμα
Σχετικά θέματα: Φεστιβάλ Βενετίας
Από τον πόλεμο στη Νουβέλ Βαγκ
Αναγέννηση του φεστιβάλ
Και όμως, γιόρτασε ήδη τα 75 χρόνια του!
Τα χρυσά λιοντάρια
Αδικίες και Γκλάμουρ
Ειδικό λιοντάρι για τον Αγγελόπουλο
Οι Ελληνικές παρουσίες
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Φεστιβάλ Βενετίας
Γενέθλια με λάμψη
Από τον πόλεμο στη Νουβέλ Βαγκ
Αναγέννηση του φεστιβάλ
Και όμως, γιόρτασε ήδη τα 75 χρόνια του!
Τα χρυσά λιοντάρια
Αδικίες και Γκλάμουρ
Ειδικό λιοντάρι για τον Αγγελόπουλο
Οι Ελληνικές παρουσίες
Κινηματογράφος
Μακιαβελικός γερουσιαστής
Με χρυσά δόντια ο Τζουντ Λο
Επιστρέφει ο Μπεν Χουρ
Από τα ψηλά στα χαμηλά
Η Γη στο μέλλον
Θρυλική κατάδυση
Παλιόπαιδα
ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΑΝΟΥΡΗΣ ηθοποιός-σκηνοθέτης
Βιβλίο
Εγω Χριστό κι εσύ Αλλάχ
Θέατρο
Αυλαία στην Επίδαυρο
«Βάκχες» σε ελαιουργείο
Η Ευτυχία πηγαίνει στη Θεσσαλονίκη
«Κύκλωπας» στην Αθήνα
Εικαστικά
Εικαστική Οδύσσεια
Γυναίκες στην Κύθνο
Δράκοι στον Πόρο
Μουσική
Rock Aid στη Νίκαια
Φεστιβάλ στο βουνό