Έντυπη Έκδοση

Από τον πόλεμο στη Νουβέλ Βαγκ

Στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου το φεστιβάλ διεξήχθη τρεις φορές, από το 1940 έως το 1942 (αυτές δεν περιλαμβάνονται στο συνολικό αριθμό των φεστιβάλ), με ταινίες μόνο από τις χώρες του Αξονα και των συμπαθούντων στο φασιστικό μπλοκ χωρών.

Ο 23χρονος Αλέν Ντελόν με τη στάρλετ της εποχής Μπέλα Ντάρβι πλέοντας προς το νησάκι Λίντο, το 1958 Ο 23χρονος Αλέν Ντελόν με τη στάρλετ της εποχής Μπέλα Ντάρβι πλέοντας προς το νησάκι Λίντο, το 1958 Μετά το τέλος του πολέμου, το φεστιβάλ θα επαναλειτουργήσει, 7η φορά, το 1946, ενώ το 1949 εισάγεται πρώτη φορά στις βραβεύσεις και το Χρυσό Λιοντάρι.

Στη δεκαετία του '50 το φεστιβάλ θα επεκταθεί για να προβάλει ταινίες από την παγκόσμια παραγωγή, πρωτοπαρουσιάζοντας τον ιαπωνικό και τον ινδικό κινηματογράφο, από χώρες μέχρι τότε κινηματογραφικά άγνωστες στο ευρωπαϊκό κοινό, με ταινίες που κερδίζουν σημαντικά βραβεία.

Στις επόμενες χρονιές, ταινίες από την Ιαπωνία κερδίζουν το Χρυσό ή το Αργυρό Λιοντάρι: «Ρασομόν» (Χρυσό Λιοντάρι, 1951), «Ουγκέτσου Μονογκατάρι/Ιστορίες του χλομού φεγγαριού» (Αργυρό Λιοντάρι, 1963), «Ο επιστάτης Σάνσο» (Αργυρό Λιοντάρι, 1954). Ενώ από την Ινδία το Χρυσό Φοίνικα κερδίζει το 1957 η ταινία «Απαρατζίτο» του Σατιαζίτ Ρέι.

Ο γοητευτικός Ζαν Μαρέ και ο σπουδαίος ποιητής και θεατρικός συγγραφέας Ζαν Κοκτό σε καφέ της Βενετίας στις αρχές της δεκαετίας του '50 Ο γοητευτικός Ζαν Μαρέ και ο σπουδαίος ποιητής και θεατρικός συγγραφέας Ζαν Κοκτό σε καφέ της Βενετίας στις αρχές της δεκαετίας του '50 Ο ιταλικός κινηματογράφος θα έχει εντυπωσιακή παρουσία στη δεκαετία του '40, με μερικές από τις κλασικές σήμερα ταινίες του νεορεαλισμού: «Παϊζά» του Ρομπέρτο Ροσελίνι (1946), «Ο ήλιος ανατέλλει ακόμη» (1946) του Αλντο Βεργκάνο και «Η γη τρέμει» του Λουκίνο Βισκόντι (1948). Ενώ στις δεκαετίες '50 και '60 θα ξεχωρίσουν μερικά από τα πιο μεγάλα του ονόματα: Φεντερίκο Φελίνι, Μικελάντζελο Αντονιόνι, Πιερ Πάολο Παζολίνι, Ερμάνο Ολμι, Φραντζέσκο Ρόζι, Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, Ετορε Σκόλα, οι αδερφοί Ταβιάνι, Βαλέριο Ζουρλίνι. Στις δεκαετίες αυτές κάνει την εμφάνισή της και η γαλλική νουβέλ βαγκ με ταινίες από σκηνοθέτες όπως οι Ζαν-Λικ Γκοντάρ, Φρανσουά Τριφό, Αλέν Ρενέ και Λουί Μαλ.

Αλλοι μεγάλοι καλλιτέχνες, από διάφορες ευρωπαϊκές χώρες, ξεχωρίζουν με ταινίες τους, κερδίζοντας διάφορα βραβεία: Ζαν Ρενουάρ, Ρομπέρ Μπρεσόν, Λουίς Μπουνιουέλ, Καρλ Ντράγερ, Αντρέι Ταρκόφσκι (Χρυσό Λιοντάρι το 1962 για την ταινία «Τα παιδικά χρόνια του Ιβάν»), Ινγκμαρ Μπέργκμαν.

Πλάι σ' αυτούς και νέα ονόματα από τον αμερικανικό κινηματογράφο, όπως εκείνα του Αρθουρ Πεν και του Τζον Κασσαβέτη. Στη δεκαετία του '60 μάλιστα το φεστιβάλ αρχίζει να επεκτείνει τη θεματική του σε κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα.

Το 1968 σημειώθηκε το μεγάλο ρήγμα, που λίγους μήνες πιο πριν είχε σημειωθεί και στο φεστιβάλ των Κανών: κατάργηση των βραβείων και αναζήτηση νέων ανθρώπων και νέων τάσεων.

Από το 1969 μέχρι το 1972 το φεστιβάλ έπαψε να είναι διαγωνιστικό. Στην περίοδο αυτή εγκαινιάζεται το Ειδικό Λιοντάρι για το σύνολο του έργου ενός δημιουργού, με το πρώτο (1971) να απονέμεται στον Αμερικανό σκηνοθέτη Τζον Φορντ και το επόμενο (1972) στον Τσάρλι Τσάπλιν.

Το 1972, εκτός από το φεστιβάλ που διεξάγεται στο Λίντο δημιουργούνται και οι «Μέρες του ιταλικού κινηματογράφου» που διεξάγονται στη Βενετία, με την παρουσία δημιουργών όπως ο Μπερτολούτσι και ο Γκοντάρ.

Η μοναδική και πανέμορφη Κατρίν Ντενέβ στην αριστουργηματική ταινία του Λουίς Μπουνιουέλ «Η ωραία της ημέρας», που είχε κερδίσει το Χρυσό Λιοντάρι το 1967 Η μοναδική και πανέμορφη Κατρίν Ντενέβ στην αριστουργηματική ταινία του Λουίς Μπουνιουέλ «Η ωραία της ημέρας», που είχε κερδίσει το Χρυσό Λιοντάρι το 1967 Ταυτόχρονα, το ίδιο το φεστιβάλ προσπάθησε, στα χρόνια που ακολούθησαν, να δημιουργήσει μια «διαφορετική» φυσιογνωμία, με νέες ταινίες, αφιερώματα, ρετροσπεκτίβες και συνέδρια.

Το 1978 σημειώνεται ένα κενό, χωρίς να διεξαχθεί το φεστιβάλ. Αντίθετα, το 1979, το φεστιβάλ επιστρέφει θριαμβευτικά, με το νέο διευθυντή του (1979-1982), τον γνωστό σκηνοθέτη Κάρλο Λιτσάνι, που κατάφερε να δώσει στη Μόστρα την παλιά της αίγλη, με ρετροσπεκτίβες και τμήματα αφιερωμένα σε πειραματισμούς («Officina») και τη δημιουργία του «Mezzogiorno-mezzanotte» («Μεσημέρι - μεσάνυχτα»), όπου προβάλλονται διάφορα μπλοκ-μπάστερ («Οι κυνηγοί της χαμένης κιβωτού», «Ε.Τ. ο εξωγήινος» κ.ά.).

Η δική μου παρουσία στο φεστιβάλ αρχίζει το 1979 και συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Την πρώτη εκείνη χρονιά πηγαίνω στο φεστιβάλ καλεσμένος ως μέλος της κριτικής επιτροπής της FIPRESCI (της Διεθνούς Ομοσπονδίας Κριτικών Κινηματογράφου), για να απονείμουμε το μοναδικό βραβείο του φεστιβάλ - το 1979, ο Λιτσάνι κατάργησε τα επίσημα βραβεία, αν και την επόμενη χρονιά τα επανέφερε γιατί κατάλαβε πως χωρίς τα βραβεία οι μεγάλοι παραγωγοί δεν ενδιαφέρονταν να υποβάλουν τις ταινίες τους στη Μόστρα.

Την ίδια χρονιά, το φεστιβάλ διοργάνωσε συνέδριο με θέμα «ο ευρωπαϊκός κινηματογράφος στη δεκαετία του '80», με συμμετοχή των μελών της FIPRESCI από τις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες (στο οποίο πήρα μέρος από ελληνικής πλευράς), με όλα τα κείμενα να εκδίδονται αργότερα σε έναν ωραίο τόμο.

Το βραβείο της FIPRESCI το μοιράσαμε εξίσου στις ταινίες «La passe-montagne» (Γαλλία) του Ζαν-Φρανσουά Στεβενέν και «La nouba des femmes du mont Chenoua» (Αλγερία) της Ασία Ντζεμπάρ. 

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Φεστιβάλ Βενετίας
Αφιέρωμα
Φεστιβάλ
Σχετικά θέματα: Φεστιβάλ Βενετίας
Γενέθλια με λάμψη
Αναγέννηση του φεστιβάλ
Και όμως, γιόρτασε ήδη τα 75 χρόνια του!
Τα χρυσά λιοντάρια
Αδικίες και Γκλάμουρ
Ειδικό λιοντάρι για τον Αγγελόπουλο
Οι Ελληνικές παρουσίες
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Φεστιβάλ Βενετίας
Γενέθλια με λάμψη
Από τον πόλεμο στη Νουβέλ Βαγκ
Αναγέννηση του φεστιβάλ
Και όμως, γιόρτασε ήδη τα 75 χρόνια του!
Τα χρυσά λιοντάρια
Αδικίες και Γκλάμουρ
Ειδικό λιοντάρι για τον Αγγελόπουλο
Οι Ελληνικές παρουσίες
Κινηματογράφος
Μακιαβελικός γερουσιαστής
Με χρυσά δόντια ο Τζουντ Λο
Επιστρέφει ο Μπεν Χουρ
Από τα ψηλά στα χαμηλά
Η Γη στο μέλλον
Θρυλική κατάδυση
Παλιόπαιδα
ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΑΝΟΥΡΗΣ ηθοποιός-σκηνοθέτης
Βιβλίο
Εγω Χριστό κι εσύ Αλλάχ
Θέατρο
Αυλαία στην Επίδαυρο
«Βάκχες» σε ελαιουργείο
Η Ευτυχία πηγαίνει στη Θεσσαλονίκη
«Κύκλωπας» στην Αθήνα
Εικαστικά
Εικαστική Οδύσσεια
Γυναίκες στην Κύθνο
Δράκοι στον Πόρο
Μουσική
Rock Aid στη Νίκαια
Φεστιβάλ στο βουνό