Έντυπη Έκδοση

Αναγέννηση του φεστιβάλ

Η δεκαετία του '80 σημαδεύτηκε από δύο γεγονότα: την κυριαρχία του γαλλικού σινεμά και την ανάθεση της διεύθυνσης του φεστιβάλ στον πρώην κριτικό Γκουλιέλμο Μπιράγκι. Η γαλλική παρουσία ξεκίνησε το 1983 με την ταινία «Ονομα: Κάρμεν» του Ζαν-Λικ Γκοντάρ, που κέρδισε το Χρυσό Λιοντάρι (βραβείο που του απονεμήθηκε από μια κριτική επιτροπή που την αποτελούσαν μόνο σκηνοθέτες, οι περισσότεροι επηρεασμένοι από τη νουβέλ βαγκ).

«Ονομα: Κάρμεν» του Γκοντάρ, Χρυσό Λιοντάρι το 1983 «Ονομα: Κάρμεν» του Γκοντάρ, Χρυσό Λιοντάρι το 1983 Στη συνέχεια, οι Γάλλοι σκηνοθέτες θα κερδίσουν άλλα τρία Χρυσά Λιοντάρια: η Ανιές Βαρντά (1985: «Δίχως στέγη, δίχως νόμο»), ο Ερίκ Ρομέρ (1986: «Η πράσινη αχτίδα») και ο Λουί Μαλ (1987: «Αντίο, παιδιά»).

Ο Μπιράγκι, ένας από τους πιο ευγενικούς και ζεστούς ανθρώπους του σινεμά που είχα την τύχη να γνωρίσω, ανέλαβε τη διεύθυνση της Μόστρας το 1987 (πέθανε το 2001), με την πλήρη αποδοχή από τους Ιταλούς και όχι μόνο κριτικούς. Ο Μπιράγκι ξεκίνησε και τρία νέα τμήματα: τους «Ορίζοντες», τα «Eventi» και τις «Νύχτες». Είναι στην περίοδο αυτή (1988) που προβλήθηκε και η επίμαχη ταινία «Ο τελευταίος πειρασμός» του Μάρτιν Σκορσέζε, βασισμένη στο μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη. Η ταινία είχε ήδη προκαλέσει διάφορες αντιδράσεις, ιδιαίτερα από το Βατικανό, και η προβολή της έγινε στο Μέγαρο του φεστιβάλ, με δεκάδες αστυνομικούς να προστατεύουν τον περίγυρό του, ενώ απ' έξω από την αίθουσα διάφορες αντιδραστικές ομάδες διαδήλωναν με πανό ενάντια στην ταινία. Στο φεστιβάλ εκείνο συνάντησα και πήρα συνέντευξη δεύτερη φορά από τον Μάρτιν Σκορσέζε (η πρώτη ήταν στο φεστιβάλ του Βερολίνου, όταν προβλήθηκε η ταινία του «Οργισμένο είδωλο»), καθώς και τους πρωταγωνιστές της ταινίας: Γουίλεμ Νταφόε, Χάρβεϊ Καϊτέλ και Μπάρμπαρα Χέρσι. Αντίθετα με τους πρωταγωνιστές, όπου η συνάντηση έγινε στο ξενοδοχείο «Εξέλσιορ» του Λίντο, ο Σκορσέζε μάς δέχτηκε σε ειδική σουίτα στο γνωστό ξενοδοχείο «Ντανιέλι» κοντά στην πλατεία του Σαν Μάρκο, στη Βενετία. Ο Σκορσέζε μού μίλησε ζεστά και με θαυμασμό για το έργο του Καζαντζάκη, ενώ, ταυτόχρονα, έδειξε απογοητευμένος για τη στάση της Εκκλησίας, τονίζοντας πως προσωπικά θεωρούσε το έργο του Καζαντζάκη απόλυτα θρησκευτικό με τη μεγαλύτερη, και όχι την περιορισμένη εκκλησιαστική, έννοια του όρου.

Στην ίδια δεκαετία είδαμε και τον εκπληκτικό «Δεκάλογο» (1989) του Πολωνού Κριστόφ Κισλόφσκι (προβαλλόταν ένα επεισόδιο καθημερινά), ταινία που τότε δίχασε κοινό και κριτικούς. Αξίζει να σημειώσω πως στην ίδια δεκαετία (1984) δημιουργήθηκε και το τμήμα «Εβδομάδα της Διεθνούς Κριτικής», κάτι αντίστοιχο με εκείνης των Κανών, που τον προγραμματισμό της ανέλαβαν οι Ιταλοί κριτικοί.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Φεστιβάλ
Φεστιβάλ Βενετίας
Αφιέρωμα
Σχετικά θέματα: Φεστιβάλ Βενετίας
Γενέθλια με λάμψη
Από τον πόλεμο στη Νουβέλ Βαγκ
Και όμως, γιόρτασε ήδη τα 75 χρόνια του!
Τα χρυσά λιοντάρια
Αδικίες και Γκλάμουρ
Ειδικό λιοντάρι για τον Αγγελόπουλο
Οι Ελληνικές παρουσίες
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Φεστιβάλ Βενετίας
Γενέθλια με λάμψη
Από τον πόλεμο στη Νουβέλ Βαγκ
Αναγέννηση του φεστιβάλ
Και όμως, γιόρτασε ήδη τα 75 χρόνια του!
Τα χρυσά λιοντάρια
Αδικίες και Γκλάμουρ
Ειδικό λιοντάρι για τον Αγγελόπουλο
Οι Ελληνικές παρουσίες
Κινηματογράφος
Μακιαβελικός γερουσιαστής
Με χρυσά δόντια ο Τζουντ Λο
Επιστρέφει ο Μπεν Χουρ
Από τα ψηλά στα χαμηλά
Η Γη στο μέλλον
Θρυλική κατάδυση
Παλιόπαιδα
ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΑΝΟΥΡΗΣ ηθοποιός-σκηνοθέτης
Βιβλίο
Εγω Χριστό κι εσύ Αλλάχ
Θέατρο
Αυλαία στην Επίδαυρο
«Βάκχες» σε ελαιουργείο
Η Ευτυχία πηγαίνει στη Θεσσαλονίκη
«Κύκλωπας» στην Αθήνα
Εικαστικά
Εικαστική Οδύσσεια
Γυναίκες στην Κύθνο
Δράκοι στον Πόρο
Μουσική
Rock Aid στη Νίκαια
Φεστιβάλ στο βουνό