Έντυπη Έκδοση

Τέχνες & Πολιτισμός

ΑΝ-ΕΞΟΔΟΣ

  • Μόρτης κολυμβητής

    ΕΙΝΑΙ ένας αλητάκος και μορτάκος σκύλος στον Μαραθιά, επιπλέον δε δεινός κολυμβητής. Το ξέρουν όλοι αυτό και έτσι ποσώς ενοχλούνται. Ελάτε όμως που πρόσφατα ενοχλήθηκε ένας κύριος από τη ράτσα τών «καθώς πρέπει», φευ όμως, αντί να τα βάλει προσωπικά με το σκύλο, τα έβαλε με κυρία, επίσης κολυμβήτρια, πιστεύοντας ότι εκείνη ήταν η ιδιοκτήτρια του ζωντανού. Κι όχι απλώς «τα έβαλε», αλλά την έβρισε σκαιότατα.

    Ο σκύλος βέβαια αγρόν ηγόρασε για όλα αυτά, ηγόρασε όμως όχι αγρό αλλά πεδιάδα ολόκληρη ο σύζυγος της κυρίας, ο οποίος αποδίδοντας τα του Καίσαρος τω Καίσαρι κόντυνε μερικούς πόντους τον σκυλοφοβισμένο.

    Το ωραιότερο δε απ' όλα, εκείνο που απογείωσε το γέλιο όσων παρακολουθούσαν και σωστά δεν μπήκαν στη μέση (αφού πιστεύουν στη δικαιοσύνη), ήταν ότι η κυρία τα έβαλε με τον άντρα της που δεν την άφησε να καθαρίσει μόνη της.

    Εν πάση περιπτώσει, εδώ μιλάμε για ιστορίες καθημερινής τρέλας εντός των μπάνιων του λαού, τα οποία πριν και μετά, τουλάχιστον για μέρος του πληθυσμού της Μαγνησίας, προϋποθέτουν οδήγηση με το αριστερό χέρι κρεμασμένο χαλαρά απ' το παράθυρο και σπάνια αλλαγή ταχυτήτων. Ας πούμε, έχετε μπροστά σας κάποιον σε ανηφόρα, παίρνει την κλειστή στροφή δεξιά πατώντας φρένο, δεν κατεβάζει ταχύτητα για να επιταχύνει στη συνέχεια, αλλά αφήνει το ρημάδι να ανεβάσει, αν ανεβάσει, στροφές μόνο του.

    Στο μεταξύ εσύ (ο από πίσω) κινδυνεύεις να βρεθείς στη σχάρα του μαζί με τα ποδηλατάκια των παιδιών, την ομπρέλα και τις πολυθρόνες της παραλίας.

    Και πάλι λες δεν πειράζει, από το να ασχολούμαι με τις απόψεις της Διβάνη περί «τζαμπατζήδων» και τις μαντινάδες του Σμαραγδή, ας υποφέρω πλάι στο κύμα, στην αυλή μου ή κάνοντας τον αίλουρο πάνω στις αδέσποτες συκιές. Εχω καιρό για τ' άλλα...

    Τώρα που γράφω, το βραδάκι πέφτει ήμερα και μια ελαφρότατη αύρα κάνει τα φύλλα της καρυδιάς μου να τρεμίζουν. Πολύ νωρίς το πρωί η Μηλίνα ήταν χάρμα οφθαλμών, με τα νεοκλασικά της γραμμή στην παραλία.

    Πριν πέσω κατάμονος στο νερό, έκανα μια βόλτα στην Οβριακή, ένα δρόμο όμορφο, που φαίνεται πως κάποτε στα εξίσου όμορφα σπίτια του κατοικούσαν Εβραίοι.

    Η ιστορία (ευτυχώς) εξακολουθεί να αναφέρεται σ' εκείνους που έφυγαν αφήνοντας το χνάρι τους να γράφεται στο χρόνο.

    Με πείσμα και σε πείσμα του κάθε ανόητου που υψώνει το χέρι του σε φασιστικό χαιρετισμό.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Φεστιβάλ Βενετίας
Γενέθλια με λάμψη
Από τον πόλεμο στη Νουβέλ Βαγκ
Αναγέννηση του φεστιβάλ
Και όμως, γιόρτασε ήδη τα 75 χρόνια του!
Τα χρυσά λιοντάρια
Αδικίες και Γκλάμουρ
Ειδικό λιοντάρι για τον Αγγελόπουλο
Οι Ελληνικές παρουσίες
Κινηματογράφος
Μακιαβελικός γερουσιαστής
Με χρυσά δόντια ο Τζουντ Λο
Επιστρέφει ο Μπεν Χουρ
Από τα ψηλά στα χαμηλά
Η Γη στο μέλλον
Θρυλική κατάδυση
Παλιόπαιδα
ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΑΝΟΥΡΗΣ ηθοποιός-σκηνοθέτης
Βιβλίο
Εγω Χριστό κι εσύ Αλλάχ
Θέατρο
Αυλαία στην Επίδαυρο
«Βάκχες» σε ελαιουργείο
Η Ευτυχία πηγαίνει στη Θεσσαλονίκη
«Κύκλωπας» στην Αθήνα
Εικαστικά
Εικαστική Οδύσσεια
Γυναίκες στην Κύθνο
Δράκοι στον Πόρο
Μουσική
Rock Aid στη Νίκαια
Φεστιβάλ στο βουνό