Έντυπη Έκδοση

Οικονομία

Αντι-Οικονομικά

  • Το «αλλά» των επενδύσεων

    Τον ρόλο που σχεδόν ποτέ δεν είχαν αναλάβει οι Ελληνες πρωθυπουργοί, αλλά τον επιθυμούσαν όλοι οι αναλυτές και τον χρειαζόταν η χώρα, ανέλαβε ο Γ. Παπανδρέου.

    Η κινητικότητα που αναπτύσσει στο εξωτερικό ο ίδιος και το επιτελείο του είναι σημαντική. Αραβικές χώρες, Κίνα, Ισραήλ, Νορβηγία, ακόμη και το Ιράν μπήκαν στην πρωθυπουργική ατζέντα, ενώ την περασμένη δεκαετία γνώρισαν την «εγκατάλειψη» και την αδιαφορία. Και απ' ό,τι φαίνεται, ο πρωθυπουργός δεν κάνει μόνον υψηλή πολιτική, όπως συνήθως έκαναν οι προκάτοχοί του, αλλά έχει συγκεκριμένες προτάσεις ή ανοίγει τον δρόμο για πρωτοβουλίες και συνεργασία στον οικονομικό τομέα, ιδίως για την προσέλκυση επενδύσεων που θα φέρουν κεφάλαια και τεχνογνωσία, θα σπάσουν την ασφυκτική απομόνωση που μας έχουν επιβάλει οι αγορές και θα κλείσουν τον φαύλο κύκλο της ύφεσης του -4%. Το περιβόητο Μνημόνιο έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη βίαιη ανατροπή του ενάρετου κύκλου της ανάπτυξης. Αλλά η επενδυτική καχεξία έχει εγκαθιδρυθεί στη χώρα πολύ πριν η τρόικα αναλάβει ρόλο τοποτηρητή των νεοφιλελεύθερων ναμάτων. Επί τρία συναπτά έτη, οι ιδιωτικές επενδύσεις, σύμφωνα με εθνικολογιστικά στοιχεία, σημειώνουν πτώση και μάλιστα της τάξης του 20%. Στον ίδιο καμβά κινούνται και οι ξένες επενδύσεις.

    Οι ξένοι αποφεύγουν την Ελλάδα. Τα τελευταία χρόνια καταγράφεται (ως έλευση σημαντικού ξένου κεφαλαίου) μόνον η εξαγορά της Εμπορικής Τράπεζας από την Credit Agricole και της «Παπαστράτος» από τη Φίλιπ Μόρις. Είναι περισσότερο φληναφήματα και «καραμέλα» τα όσα λέγονται περί των αιτίων της μη προσέλκυσης" ξένων επενδύσεων. Ούτε η γραφειοκρατία βάζει φρένο ούτε η φορολόγηση είναι μεγάλη ούτε οι μισθοί είναι υψηλοί. Οπωσδήποτε αυτά παίζουν τον ρόλο τους στις επιχειρηματικές αποφάσεις, αλλά δεν τις καθορίζουν. Ακόμη και η καθήλωση των μισθών «συμπλέει» με τη στενή επιχειρηματική λογική (γιατί με την ευρεία, ο επιχειρηματίας θέλει αξιοπρεπείς τους εργαζόμενους, να έχουν δικαιώματα, αλλά και αγοραστική δύναμη ως καταναλωτές).

    Πολλές φορές στο παρελθόν είχαμε «ζηλέψει» π.χ. τον Μιτεράν, που ερχόταν στην Ελλάδα για να προωθήσει γαλλικά βαγόνια και γαλλικές ενεργειακές μονάδες, ή τον Σμιτ και τη Μέρκελ, που προωθούσαν τη Siemens και τις γερμανικές φαρμακοβιομηχανίες, ή και τον Κινέζο πρωθυπουργό που «έπαιρνε» την προβλήτα του ΟΛΠ στον Πειραιά. Οπως «ζηλεύαμε» -αν και έθιγαν το λεγόμενο «εθνικό φιλότιμο»- τις παρεμβάσεις ξένων πρεσβευτών στις ελληνικές αρχές για την προώθηση συμφερόντων των χωρών τους. Πρόσφατα π.χ., ο πρέσβης της Δανίας έκανε διάβημα στη Λ. Κατσέλη, όταν αυτή ανακοίνωσε -ως υπουργός Οικονομίας- μείωση των τιμών φαρμάκων για τον διαβήτη, τα οποία παράγονται σχεδόν κατ' αποκλειστικότητα από τη Δανία.

    Οκ. Παπανδρέου φαίνεται τώρα ότι με τις διεθνείς συναντήσεις του επανενεργοποιεί τις επαφές που είχε με τον αραβικό κόσμο, με την Κίνα, αλλά και τη Νορβηγία και τις άλλες σκανδιναβικές χώρες, τόσο ως υπουργός Εξωτερικών παλαιότερα όσο και ως πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς. Είναι σημαντικό ότι πρώτοι οι Νορβηγοί και τα ασφαλιστικά τους ταμεία αψήφησαν τις «αγορές» και επένδυσαν σε ελληνικά ομόλογα, τα οποία διεθνείς αναλυτές ονομάζουν «σκουπίδια».

    Επισημαίναμε επίσης παλαιότερα και μέχρι πρόσφατα ότι, για να προσελκύσουμε μεγάλες επενδύσεις, που θα αλλάξουν την παραγωγική βάση, πρέπει να πάει το βουνό στον Μωάμεθ. Δηλαδή, να προσελκύσουμε το ενδιαφέρον ξένων επενδυτών, υποδεικνύοντας επενδύσεις με συγκριτικά πλεονεκτήματα, προσφέροντας ειδικούς όρους και πουλώντας επιχειρήσεις υπό κρατικό έλεγχο, που δεν μπορούμε από μόνοι μας να εξασφαλίσουμε τη βιωσιμότητα και την ανάπτυξή τους. Ακόμη και ο προσανατολισμός τού υπό τον Χ. Παμπούκη υπουργείου Επικρατείας στην προώθηση στρατηγικών επενδύσεων πρέπει να ενταχθεί σ' αυτή την προσπάθεια «συστηματικοποίησης».

    Υπάρχει, όμως, και το «αλλά». Χρειαζόμαστε τις επενδύσεις, ακόμη και τις εξαγορές (π.χ. ναυπηγεία), για να διατηρήσουμε και να ενισχύσουμε την παραγωγική βάση και τις θέσεις εργασίας, να δημιουργηθούν εισοδήματα, να απορροφηθεί η τεχνολογία, για να τονωθούν η εξωστρέφεια και η ανταγωνιστικότητα. Αλλά δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση «να κατεβάσουμε τα παντελόνια» (η έκφραση είναι του συρμού, αφού η κ. Πελέκη την «έσυρε» μέχρι τη Βουλή). Δεν «ξεπουλάμε» ΔΕΚΟ και κρατική γη, δεν παραβιάζουμε κατάφωρα όρους προστασίας του περιβάλλοντος, δεν διώχνουμε τον άνθρωπο για να εγκατασταθούν τα άψυχα, δεν παραβιάζουμε εργατικά δικαιώματα για να γίνουν ανταγωνιστικές οι επιχειρήσεις και δεν μειώνουμε τους ήδη πενιχρούς μισθούς. Είναι η πεμπτουσία τού «αλλά» στις επενδύσεις.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Οικονομία
Άλλα θέματα στην κατηγορία Οικονομία της έντυπης έκδοσης
Δημόσιο
Παραχωρούν καταπατημένα φιλέτα στο 30%-50% της αξίας
Υπουργείο Οικονομικών
Τρέχουν τώρα για να εισπράξουν το ΕΤΑΚ 2008
Ελλειμμα κάτω από το 8% φέτος
Εξ οικείων τα βέλη για περαίωση
«Επιβράβευση φοροδιαφυγής»
Επιχειρήσεις
Αναγκαστικός δανεισμός η παρακράτηση ΦΠΑ
Κατασκευαστές
Δίλημμα κατασκευαστών: μείωση τιμών ή ΦΠΑ από 2011
Επιδοτήσεις
Ανοίγουν σε περισσότερους τη χρηματοδότηση από ΕΣΠΑ
Σωσίβιο σωτηρίας 950 εκατ. από ξεχασμένα κονδύλια ΚΠΣ
ΕΛΣΤΑΤ
47,6% συρρικνώθηκε το εμπορικό ισοζύγιο τον Ιούλιο
Βραζιλία
Ενισχύεται η κρατική συμμετοχή στην Petrobras
Τεχνοοικονομικά
Η Κομισιόν γκαζώνει ασύρματα
Facebook, το σκέφτεται για κινητή
Άλλες ειδήσεις
Ξεπαγώνουν μετά 5 έτη το αιολικό πάρκο της Γυάρου
Η 75η ΔΕΘ στον στενό κορσέ της κρίσης
Πορεία ελαιοπαραγωγών