Έντυπη Έκδοση

Η Λίνα Νικολακοπούλου μιλάει για τις «Χειρολαβές», το νέο της CD

Κάτι ράγισε και μπήκε φως

Ολόφρεσκη, με τις «Χειρολαβές» της, εκτίθεται για μια ακόμα φορά η Λίνα Νικολακοπούλου, με συντροφιά τη συνθέτρια Δάφνη Αλεξανδρή και την ερμηνεύτρια Αργυρώ Καπαρού, «μια κοντράλτα ικανή να τραγουδήσει καλά και πολλά είδη μουσικής και αισθημάτων».

Κίτρινες «Χειρολαβές» για τη Λίνα Νικολακοπούλου και την Αργυρώ Καπαρού Κίτρινες «Χειρολαβές» για τη Λίνα Νικολακοπούλου και την Αργυρώ Καπαρού Το τόλμημα, πέραν του καθαρά καλλιτεχνικού, είναι πως η στιχουργός κάνει την παραγωγή του CD μόνη της. Εχει όμως τις εγγυήσεις από την προηγούμενη δουλειά της, το «Προσοχή τρίφωνο», που βγήκε στον αφρό.

- Τώρα που υποφέρει η δισκογραφία, ρισκάρετε οικονομικά;

«Ακριβώς γιατί πιστεύω ότι δεν πρέπει να σταματήσει η δημιουργία. Κι ύστερα, αφού το κόστος καλύπτεται, κάνω στον εαυτό μου ένα δώρο. Εν ολίγοις θεωρώ ότι αν αντέξουμε τώρα, αν δεν αποσυρθούμε και δεν ευτελίσουμε τη δουλειά μας, θα δημιουργηθεί μια γέφυρα με το αύριο σε σχέση με το πώς θα παράγεται και πώς θα επικοινωνείται το αγαθό που λέγεται τραγούδι. Αν έχει πεθάνει κάτι, λες τέλειωσε. Ομως είναι πασίδηλο πως οι εστίες είναι ακόμα ζωντανές. Αρκεί μια βόλτα στην Αθήνα για να δεις πόσες αφίσες νέων παιδιών που παίζουν μουσική καλύπτουν τους τοίχους. Ζωντανά πρέπει να εκτεθεί το τραγούδι, για να συνεχιστεί η σχέση με το κοινό, απαλλαγμένη πια από την πολύ φορτωμένη συνθήκη που δημιουργούσε το υπέρογκο κόστος των μεγάλων ονομάτων. Οι παχιές αγελάδες τέλειωσαν».

- Γιατί «Χειρολαβές»;

«Γιατί τα τελευταία χρόνια κυκλοφορώ στην πόλη με τα πόδια ή με τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Βλέποντας τα πρόσωπα των συνεπιβατών μου, βλέπω την υποβάθμιση της δικής μου ζωής, αλλά και της δικής τους. Είχαμε ξεχαστεί οι άνθρωποι· και μείναμε δίχως αντισώματα».

- Ολοι κλεισμένοι στ' αυτοκίνητά μας...

«Ή μέσα σ' ένα διαμέρισμα μ' ένα κινητό και μια οθόνη. Πιστεύω λοιπόν, όπως έλεγε ο Λέοναρντ Κοέν, πως αν δεν ραγίσει κάτι, το φως δεν μπαίνει. Ε, τώρα κάτι ράγισε - και μάλιστα πολύ. Τώρα χρειάζεται προθυμία να δεις τη δύναμη αλλά και την απογοήτευσή σου, και ν' αντέξεις. Χρειάζεται να αποκτήσεις το σθένος να δεις την ύπνωσή σου, ίσως το βόλεμα, κι από την άλλη την τραγωδία των πολιτικών χειρισμών πολλών ετών. Από τότε που χαρήκαμε και βγήκαμε στους δρόμους γιατί είχαμε ξανά Δημοκρατία μέχρι εδώ που αντιληφθήκαμε το σαράκι που έτρωγε με μεγάλη όρεξη το φρέσκο σανίδι που βάλαμε για να πατήσουμε».

- Τόσα χρόνια λέξεις, έχετε κι άλλες λέξεις;

«Πολλές! Και, ξέρεις, οι λέξεις αβγατίζουν όταν αχόρταγα κοιτάς τη ζωή κάθε μέρα στα μάτια. Κι ακόμα, όταν κατανοείς διαφορετικά και τον εαυτό σου και τον κόσμο».

- Μπορείτε να γρατσουνάτε ακόμα το συναίσθημα;

«Φυσικά, και να ευωδιάζει και να εκπλήσσομαι. Για να καταλάβεις τη δύναμη του λόγου, αρκεί ν' ακούσεις έναν άνθρωπο που θα πει μια δυνατή κουβέντα. Και απορείς για το τι φέρει μέσα της αυτή η γλώσσα και πόσο λυτρωτική μπορεί να είναι η αλήθεια. Χαριτωμένα η αλήθεια, όχι μπουμπουνιστά. Ενα ζωντανό πείραγμα ν' ακούσεις, μπορεί να γεννήσει το χαμόγελο».

- Τι άλλαξε στη Λίνα με το πέρασμα του χρόνου;

«Το ότι απέκτησα πολλή πείρα».

- Κι έσβησε την παιδικότητα αυτή η πείρα;

«Η παιδικότητα δυστυχώς είναι ακαταμάχητη. Πολλές φορές το παιδί που έχω μέσα μου με ξυπνάει κι άλλες φορές με γεμίζει ενοχές γιατί δεν του δίνω αυτό που θέλει. Δεν του δίνω χώρο και χρόνο για ανεμελιά και για παιχνίδι».

- Ποιο είναι το καλύτερο παιχνίδι;

«Η βόλτα! Η βόλτα κι ο καφές μου. Αυτή η μακαριότητα που έχω όταν κάθομαι στα καφενεία της Αθήνας. Να είμαι ελεύθερη για μισή ώρα, να κοιτάω, να σκέπτομαι, να νιώθω και να μην έχω καμιά ταυτότητα που να με σφίγγει. Οι βόλτες με λυτρώνουν».

- Αφήνετε πίσω σας τη Νικολακοπούλου;

«Μπορεί να την έχω και στη διπλανή καρέκλα. Την αγαπάω, βλέπετε, γιατί πολέμησε πολύ, προσπάθησε να οικοδομήσει έναν κόσμο ώστε να ζήσει. Βέβαια, κι αυτήν την απελευθερώνω όσο μεγαλώνω».

- Ο Κραουνάκης;

«Ο δήμαρχος της Κομοτηνής μού είπε πως τα τραγούδια που κάναμε με τον Κραουνάκη είναι τα ωραιότερα παιδιά μας. Με τον Σταμάτη αποτυπώσαμε τα νιάτα μας και από την άλλη υπάρχει η αμεσότητα και η φυσικότητα στο δούναι και λαβείν. Από εκεί και πέρα, έκανα ωραία πράγματα και με τον Μικρούτσικο και με τον Αντύπα και με τον Μιτζέλο και με τον Σπάθα και με τον Μπρέγκοβιτς. Είναι πολλοί αυτοί που με γονιμοποίησαν και με τη σειρά μου τους έδωσα ερεθίσματα».

- Τα τραγούδια είναι γραμμένα μέσα σας;

«Γραμμένα είναι κάποια πρωταρχικά βιώματα. Ο τρόπος που πληγώθηκες, ερωτεύτηκες, χάρηκες πρώτη φορά. Είναι απολύτως υποκειμενικά στον καθένα μας. Ο καθένας μας έχει το ημερολόγιό του. Το θέμα είναι από ποιο κανάλι θα βγάλεις το βίωμα. Αλλιώς θα δουλέψει ο σιδεράς ή ο ξυλουργός. Εμένα μου βγαίνει σε τραγούδι».

- Στις «Χειρολαβές» γράψατε πάνω στη μουσική;

«Ναι, και αντιστρόφως. Η διαδικασία προϋποθέτει εμπιστοσύνη και συμβατότητα. Να καταλάβεις δηλαδή ότι στη μουσική του ο συνθέτης εμπεριέχει περιοχές αισθημάτων τις οποίες κι εσύ γνωρίζεις ή σε μαγεύουν. Πρακτικά, αν μου δώσουν μουσική, πρώτα τη μαθαίνω απ' έξω, περπατάω μαζί της, τη φέρω μέσα μου, και μετά την αφήνω να γεμίσει λόγο. Δεν πάω να στριμώξω τα νοήματά μου πάνω στο άλλο οικόπεδο. Πρώτα το βλέπω με την ανατολή ή με τη δύση, και μετά αρχίζω να χτίζω. Και είναι συγκλονιστικό όταν καταφέρνουν δυο τέχνες να δέσουν ωραία σαν κόσμημα».

- Πού κινείστε αυτή τη φορά;

«Μετασχηματίζω τα αισθήματα που έχω από τη ζωή μου στην πόλη αυτή. Δηλαδή επιτρέπω στον εαυτό μου να πει: "Αν δεν είχα με τα αισθήματα τρομάρα, θα σε χόρευα στη μέση της Στουρνάρα". Επιτρέπω στον εαυτό μου να ανακαλεί γωνιές της πόλης στις οποίες εγώ περπατούσα προτού οριστικοποιηθεί ο δικός μου χάρτης ζωής. Παλαιότερα είχα γράψει: "Το καλοκαίρι θα 'ρθει στην ταράτσα του Βοξ". Το Μουσείο, η πλατεία Βικτωρίας, το Μοναστηράκι, ήταν πάντα οι διάδρομοι απογείωσής μου. Εβλεπα την Ακρόπολη και την ίδια ώρα είχα κινητό. Εβλεπα το παρελθόν και προσπαθούσα να χωνέψω καλά το τώρα. Να μην είμαι φοβική με το καινούργιο που ερχόταν, αλλά να έχω και τους δεσμούς μου με ό,τι με μαγεύει και με κάνει να μην μπορώ να πάρω μια απόφαση και να φύγω από τούτο τον τόπο».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Μουσική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Θέατρο
Μάινχοφ, ο Λένον της RAF
Είμαστε σκάρτοι από κούνια
Εικαστικά
Κάθε μέρα, αίνιγμα
Κινηματογράφος
«Επιλέγω γυναικείους χαρακτήρες γιατί οι γυναίκες είναι πιο ευάλωτες»
Οχι στον Πινοσέτ
Μουσική
Κάτι ράγισε και μπήκε φως
Βιβλίο
Πρόσφυγας και γκασταρμπάιτερ
Ενα μυθιστόρημα ως ποίημα
Ο Ελληνας μετανάστης χωρίς μελοδραματισμούς
Ενεργοί οι πολίτες
Ο εαυτός μας από απόσταση
Λογοτεχνία
Η επί του Ορους ομιλία
Επίσκεψη από τον Μάρκο Μπόλαρη *
Άλλες ειδήσεις
Αληθεινός σε πρώτο πρόσωπο
Ολα για μια παραστεκάμενη
Το αηδόνι και ο χρυσαετός