Έντυπη Έκδοση

Η επί του Ορους ομιλία

«Ου δύναται πόλις κρυβήναι επάνω όρους κειμένη».§(Σαν να λέμε, χωριό που φαίνεται κολαούζο δεν θέλει.)

Ρήματα προπηλάκισαν μετοχές, ουσιαστικά συνωμότησαν εκθρονίζοντας απαρέμφατα, κλίσεις συνασπίστηκαν ανατρέποντας κλίσεις, αντωνυμίες σε έκκληση διεθνούς συμπαράστασης οργάνωσαν τα οχυρά αδύναμων επιθέτων, κατηγορούμενα εξαπέλυσαν την ανηλεή τους προέλαση αφήνοντας ακάλυπτη τη δοτική στα χαρακώματα, καδρόνια έσπασαν πάνω σε πλάτες, κεφάλια και ώμους ενόψει χρόνων που κατέρρεαν ήδη, ενόψει προσδιορισμών παραγνωρισμένων προ πολλού, δόντια καρφώθηκαν και δεν ξαναβγήκαν εκεί όπου δεν βρήκαν το στόχο τους πέτρες, γροθιές, κλοτσιές, λεπίδες και σπασμένα γυαλιά ενόψει τετελεσμένου μέλλοντος σε άτακτη διαρκή υποχώρηση, ενόψει συντελείας ολοσχερούς του νοήματος κι αφορισμού της λέξης, φλεγόμενοι απ' τον πυρετό της ορθής διατύπωσης, δάσκαλοι, φοιτητές, παπάδες, βουλευτές, χωρικοί με εικόνες κι εξαπτέρυγα έκαναν το Κέντρο λαμπόγυαλο, επαληθεύοντας κωμικοτραγικά εκείνον το λαμπρό αποφθεγματία (Νίτσε), για τ' ότι μπορεί να συμφωνώ με όσα λες, αλλά το ύφος που τα λες θα κρίνει το αν θα συμφωνήσω εντελώς, στο τέλος.

Ο απολογισμός; Οκτώ έως έντεκα, σύμφωνα με διάφορες πηγές, νεκροί. Επίσης, 70 τραυματίες και 22 συλληφθέντες, οι οποίοι παρέμειναν στα κρατητήρια των στάβλων της Χωροφυλακής τρία εικοσιτετράωρα. Πότε; Νοέμβρης του 1901. Πού; Αθήνα. Γιατί; Η ιδέα ενός συγγραφέα, λόγιου εμπόρου απ' το Λονδίνο, του Αλέξανδρου Πάλλη, να αποδώσει «εις την γνησίαν γλώσσαν του ελληνικού Λαού», βλέπε τη δημοτική, κοινώς καθομιλουμένη, το Ευαγγέλιο, δηλαδή τις τέσσερις αφηγήσεις των Ευαγγελιστών της Αγίας Γραφής, με νέο τίτλο: «Η Νέα Διαθήκη κατά το Βατικανό Χειρόγραφο». Η φανατική εμμονή (της εποχής κι όχι μόνο) στον απαρέγκλιτο τύπο του γράμματος, στην πλήρη ταύτιση της ακριβούς λεκτικής διατύπωσης με την ακριβή συμβολική αναπαράσταση του κόσμου, στην «ιερότητα» της σχέσης αυτής, ήταν τόσο μανιώδης και λυσσαλέα, όσο πιο δυνατή ήταν, ταυτόχρονα κι από ποτέ, η διαίσθηση ότι αυτό δεν θα είχε πια καμιά σημασία στον αιώνα που ανέτειλε. Η υποψία ότι η γλώσσα, μπροστά στον καταιγισμό της δράσης αυτού που θα ερχόταν στα επόμενα χρόνια, μάλλον θα έχανε γρήγορα την αναπαυτική της υπόληψη, δεν θα ήταν πια το εθνικό μεταφυσικό φυλαχτό. Κι επειδή το «επί της ουσίας, τι λες;» κατάπινε διαρκώς τη γλώσσα του μπροστά στο στόμφο των δηλώσεων και της πρόθεσης του απλώς να πείσεις για τη σωστή σου τοποθέτηση (όπως πείθεις περίπου για την ωραία σου παρουσία συνδυάζοντας τα κατάλληλα ρούχα αλλά μην έχοντας κάτι άλλο να κάνεις μ' αυτά), απέμεινε, εδώ και καιρό, μόνο το ύφος να στεγάζει την αγωνία για το κενό που άφησε εκείνο που κάποτε υποτίθεται ότι ήταν εκεί και μας υποστήριζε από μέσα, ως απαράγραπτο νόημα, έστω διά της σιωπής του.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Λογοτεχνία
Σχετικά θέματα: Λογοτεχνία
Επίσκεψη από τον Μάρκο Μπόλαρη *
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Θέατρο
Μάινχοφ, ο Λένον της RAF
Είμαστε σκάρτοι από κούνια
Εικαστικά
Κάθε μέρα, αίνιγμα
Κινηματογράφος
«Επιλέγω γυναικείους χαρακτήρες γιατί οι γυναίκες είναι πιο ευάλωτες»
Οχι στον Πινοσέτ
Μουσική
Κάτι ράγισε και μπήκε φως
Βιβλίο
Πρόσφυγας και γκασταρμπάιτερ
Ενα μυθιστόρημα ως ποίημα
Ο Ελληνας μετανάστης χωρίς μελοδραματισμούς
Ενεργοί οι πολίτες
Ο εαυτός μας από απόσταση
Λογοτεχνία
Η επί του Ορους ομιλία
Επίσκεψη από τον Μάρκο Μπόλαρη *
Άλλες ειδήσεις
Αληθεινός σε πρώτο πρόσωπο
Ολα για μια παραστεκάμενη
Το αηδόνι και ο χρυσαετός