Έντυπη Έκδοση

Ολα για μια παραστεκάμενη

«Εφτασα εφτά χρόνια να σκέφτομαι γι' αυτό το έργο. Δεν έγραφα. Κράταγα σημειώσεις. Εσκαβα και το σκεφτόμουνα.

 Οδηγούσα το ποδήλατο και το σκεφτόμουνα. Γιατί έβαλα αυτή την ατάκα; Να τη βγάλω. Και είμαι πάρα πολύ ενθουσιασμένος με το αποτέλεσμα, γιατί πίστευα ότι δεν θα μπορέσω να γράψω άλλο έργο σαν το "Μπέλα Βενέτσια". Εχω εξαντλήσει τα περιθώριά μου στη γραφή. Μπορεί να μην γράψω άλλο έργο».

- Επιμένετε ότι είναι το καλύτερό σας θεατρικό αυτό που μόλις ολοκληρώσατε, χωρίς να μας αποκαλύπτετε τον τίτλο του;

«Είναι το καλύτερό μου. Εγώ δεν μπορώ να γράψω αν δεν είμαι θεατής έτοιμος να βρίζω, να φτύσω τον εαυτό μου. Κάθε φορά λέω "αν είχα πάει 9.30 η ώρα, με βροχή, να δω αυτό το έργο, θα μου άρεσε; Οχι; Εξω!". Σε όλα τα έργα μου, από το πρώτο μέχρι το τελευταίο, με παιδεύει η γλώσσα. Τι γλώσσα μιλά το έργο, γιατί δεν μιλά τη γλώσσα του Διαλεγμένου. Αυτό το λάθος κάνουν οι Ελληνες συγγραφείς. Γράφουν όπως σκέφτονται και όχι όπως σκέφτεται ο ήρωας».

- Περνάτε καλά γράφοντας;

«Οταν γράφω, υποφέρω. Για μένα το γράψιμο είναι ψυχαναγκαστικό. Βλέπω τους Ελληνες δραματουργούς που με τα χρόνια ό,τι εκδίδουν γίνεται χειρότερο. Εγώ έχω τον εγωισμό ή να βγάλω κάτι καλύτερο ή να μη γράφω. Επειδή το θέατρο δεν με δέχτηκε ως ηθοποιό λόγω του χαρακτήρα μου, έπρεπε να κάνω κάτι μόνος...».

- Ο δύσκολος χαρακτήρας σας έφταιξε; Ολοι σάς λένε «τρελό».

«Ποια είναι η τρέλα μου; Επειδή κυνηγάω να μην προδώσω τον κόσμο και η παράσταση του έργου μου να είναι η καλύτερη; Επειδή λέω ότι ο Κουφοντίνας είναι μέσα, ενώ θα έπρεπε να είναι έξω;»

- Το νέο σας έργο είναι η σχέση μιας «αυτόκλητης παραστεκάμενης», όπως έχετε πει, μιας νεαρής γυναίκας με ένα παρηκμασμένο γέρο σταρ;

«Ναι. Οταν ήταν στα πάνω του και η κοπέλα ήθελε να κάνουν έρωτα , αυτός ούτε να τη φτύσει! Οταν έγινε ραμολί, τη δέχτηκε άνετα».

- Τι σας ενδιέφερε από τη σχέση αυτών των δύο;

«Τα πάντα. Και οι καβγάδες. Επειδή όμως η σχέση αυτή θα έφτανε το πολύ μέχρι 10 σελίδες, το πάλεψα. Με έσωσε η εμφάνιση μιας νέας κοπέλας που τηλεφωνεί στον πρωταγωνιστή για να τη δει αν κάνει για το θέατρο. Οταν πάει στο σπίτι του, που είναι μαζί με την παραστεκάμενή του, γεννιέται το έργο.Το είχα εγκαταλείψει γιατί δεν μου έβγαινε το φινάλε. Ξαναβούτηξα στο τσουβάλι και τα έβαλα όλα απ' την αρχή. Σημειώματα που τα έριχνα έτσι σαν τα κομματάκια του παζλ, μπερδεμένα. Οταν όμως το μάζεψα το έργο, είδα ότι το φινάλε είναι γραμμένο μέσα. Κι έπαθα πλάκα. Η Σοφία βρίσκει το έργο τολμηρό, ιδιαίτερα μια σκηνή ακατάλληλη για παιδιά».

- Η βασική αρετή της δραματουργίας σας ποια είναι;

«Η γλώσσα. Το "Χάσαμε τη Θεία, Στοπ" έχει άλλη γλώσσα, και άλλη η "Κουκουβάγια". Για τη γλώσσα του "Μπέλα Βενέτσια" έπρεπε να διαβάσω 100 βιβλία. Και στο έργο αυτό, παρ' όλο που ο ήρωας είναι ηθοποιός, ήθελα να μη μιλά γλώσσα καθημερινή. Ηθελα κάτι ακόμα. Να είναι και διανοούμενος και λαϊκός».

- Γιατί σας ιντριγκάρει τόσο πολύ η σχέση ενός ηλικιωμένου με μια νέα γυναίκα; Μήπως λαχταράτε κι εσείς για νεότερη... παραστεκάμενη;

«Και μια και δυο και τρεις θα ήθελα! Λίγο θα μου έπεφτε; Από έναν ευσεβή πόθο έγραψα το έργο».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Θέατρο
Μάινχοφ, ο Λένον της RAF
Είμαστε σκάρτοι από κούνια
Εικαστικά
Κάθε μέρα, αίνιγμα
Κινηματογράφος
«Επιλέγω γυναικείους χαρακτήρες γιατί οι γυναίκες είναι πιο ευάλωτες»
Οχι στον Πινοσέτ
Μουσική
Κάτι ράγισε και μπήκε φως
Βιβλίο
Πρόσφυγας και γκασταρμπάιτερ
Ενα μυθιστόρημα ως ποίημα
Ο Ελληνας μετανάστης χωρίς μελοδραματισμούς
Ενεργοί οι πολίτες
Ο εαυτός μας από απόσταση
Λογοτεχνία
Η επί του Ορους ομιλία
Επίσκεψη από τον Μάρκο Μπόλαρη *
Άλλες ειδήσεις
Αληθεινός σε πρώτο πρόσωπο
Ολα για μια παραστεκάμενη
Το αηδόνι και ο χρυσαετός